ప్రేమ అంటే కేవలం మూడు ముక్కల మాట కాదు.. అది రెండు మనసుల మధ్య సాగే ఒక అదృశ్య ప్రయాణం. ఒకరి మౌనాన్ని మరొకరు అర్థం చేసుకున్నప్పుడే ఆ బంధానికి ఒక పరిపూర్ణత వస్తుంది. చారిత్రాత్మక నగరమైన రాజమహేంద్రవరం, పవిత్ర గోదావరి నది తీరం ఇందుకు వేదికైతే.. ఆ కథ వెండితెరపై సాగే ఒక అద్భుత దృశ్యంలా మారుతుంది. ఇది సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్ అర్జున్, ఉపాధ్యాయుని కావాలనుకున్న మీనాక్షిల మధ్య చిగురించిన ఒక స్వచ్ఛమైన అనురాగ మాలిక.

తొలి పరిచయం: ఆకాశం చిల్లు పడిన వేళ.. ఒకే గొడుగు కింద!

ఆ సాయంత్రం రాజమహేంద్రవరం వాతావరణం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. వేసవి తాపాన్ని చల్లారుస్తూ ఆకాశం నుంచి వాన చినుకులు ముత్యాల్లా రాలుతున్నాయి. చూస్తుండగానే వర్షం ఉధృతమైంది. పాత బస్ స్టాండ్ దగ్గర జనం హడావిడిగా షెల్టర్ల కిందకు చేరుతున్నారు. ఆ రద్దీలో అర్జున్ తన పాత గొడుగును పట్టుకుని బస్సు కోసం నిరీక్షిస్తున్నాడు.

అర్జున్ వృత్తిరీత్యా సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్ కావొచ్చు, కానీ అతని ప్రవృత్తి మాత్రం ఫోటోగ్రఫీ. అతని కళ్ళలో ఒక రకమైన శూన్యం, ఏదో వెతుకులాట కనిపిస్తుంటాయి. అతని గుండె చప్పుడు కంప్యూటర్ కీబోర్డ్ మీద కంటే, కెమెరా ‘క్లిక్’ అనే శబ్దంలోనే ఎక్కువగా వినిపిస్తుంది. సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఒక మెరుపు తీగలా పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది మీనాక్షి.

వర్షానికి తడిసి ముద్దయిన ఆమె కురులు, చేతిలో ఉన్న పుస్తకాలు తడవకుండా ప్రాణప్రదంగా దాచుకున్న తీరు ఆమె బాధ్యతను, చదువుపై ఆమెకున్న మక్కువను చెబుతున్నాయి. ఆమె వచ్చి అర్జున్ పక్కన నిలబడగానే, అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడకుండా, అడగకుండానే తన గొడుగును ఆమె వైపు వంచాడు.

“థాంక్యూ..” అంది మీనాక్షి ఆయాసపడుతూనే. ఆ చిన్న మాటలో, ఆమె చిందించిన ఆ చిరునవ్వులో ఏదో ఇంద్రజాలం ఉంది. అర్జున్ కేవలం తలూపాడు. ఆ పది నిమిషాల నిశ్శబ్దంలోనే ఇద్దరి ఆత్మలు ఒకరినొకరు గుర్తుపట్టాయి. బస్సు వచ్చింది, ఆమె వెళ్లిపోయింది. కానీ ఆమె ఇచ్చిన ఆ ఆఖరి చూపు అర్జున్ మెదడులో ఒక పర్మనెంట్ ఫ్రేమ్‌లా ఉండిపోయింది.

లైబ్రరీ మౌనం: అక్షరాల మధ్య అనురాగ భాష

రాజమహేంద్రవరంలోని ఆ పాత లైబ్రరీకి ఒక ప్రత్యేకమైన ఆకర్షణ ఉంటుంది. అక్కడ పాత పుస్తకాల వాసన జ్ఞానాన్ని పంచుతుంటే, ఆ నిశ్శబ్దం మనసులోని మాటలను వినిపిస్తుంది. మూడు వారాల తర్వాత అర్జున్ అక్కడ ఫోటోగ్రఫీ మేగజైన్ తిరగేస్తుండగా, ఎదురుగా మీనాక్షి కనిపించింది. ఆమె తన టీచర్ ట్రైనింగ్ పుస్తకాల్లో నిమగ్నమై ఉంది.

అర్జున్ ఈసారి వెనకడుగు వేయలేదు. ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు. మీనాక్షి తల పైకెత్తి చూసి, ముసిముసి నవ్వులు చిందిస్తూ “వర్షం మనిషి!” అని పిలిచింది. దానికి అర్జున్ “లైబ్రరీ మనిషి..” అని బదులిచ్చాడు.

ఆ రోజు నుండి వారిద్దరికీ ఆ లైబ్రరీ ఒక దేవాలయంగా మారింది. అక్కడ పెద్దగా మాటలు ఉండవు, కేవలం కళ్ళతోనే సంభాషణలు. పుస్తకాల మధ్య నుంచి దొంగచూపులు, కాగితం ముక్కల మీద రాసుకునే చిన్న చిన్న ప్రశ్నలు వారి పరిచయాన్ని ప్రేమగా మార్చాయి.

• మీనాక్షి కల: అక్షరాల ద్వారా ప్రపంచాన్ని మార్చడం, తల్లిదండ్రుల కలను నెరవేర్చడం.
• అర్జున్ పిచ్చి: ప్రతి మనిషిలోని కథను కాలం నుండి దొంగిలించి ఫ్రేమ్ చేయడం.

ఒకరి ఆశయాలను మరొకరు గౌరవించుకోవడం మొదలుపెట్టినప్పుడే ప్రేమ నిజమైన అర్థాన్ని సంతరించుకుంటుంది.

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా? మీ ప్రేమ కథ ఉంటే కింద కామెంట్ చేయండి. ప్రేమ గురించి మరిన్ని కథలు, కవితలు చదవడానికి మా వెబ్సైట్‌ను సబ్‌స్క్రైబ్ చేసుకోండి.

గోదావరి వంతెనపై.. కావ్యమైన క్షణం

నెలలు గడిచాయి. అర్జున్ కెమెరా ఇప్పుడు ప్రకృతి అందాల కంటే మీనాక్షి ముఖ కవళికలనే ఎక్కువగా బంధించడం మొదలుపెట్టింది. ఆమెకు తెలియకుండానే ఆమెలోని సహజత్వాన్ని అతను ఫ్రేమ్ చేసేవాడు.

ఒక సాయంత్రం గోదావరి వంతెనపై నడుస్తున్నప్పుడు, అస్తమిస్తున్న సూర్యుడి నారింజ రంగు కాంతి మీనాక్షి ముఖంపై పడింది. ఆ క్షణం ఆమె ఒక దేవతలా కనిపించింది. అర్జున్ తన కెమెరాకు పనిచెప్పాడు. “ఎందుకు అర్జున్.. నా ఫోటోలు ఇన్ని తీస్తావు?” అని మీనాక్షి అడిగితే, అర్జున్ ఇచ్చిన సమాధానం ఆమె హృదయాన్ని కదిలించింది. “ప్రపంచంలో ఎన్నో అందమైన విషయాలు ఉండవచ్చు. కానీ, నీ ముఖంలో ఒక నిజాయితీ ఉంది మీనాక్షి. అది చూసిన ప్రతిసారీ నాకు ఒక కొత్త కవిత గుర్తొస్తుంది.”

ఆ క్షణం గోదావరి గాలిలో ప్రేమ పరిమళం వ్యాపించింది. మాటలకందని భావం వారి కళ్ళలో తడి రూపంలో మెరిసింది.

బాధ్యతల బాటలో దూరం.. మనసుల కలయిక

జీవితం ఎప్పుడూ ఒకేలా సాగదు. మీనాక్షికి పక్క జిల్లాలో గవర్నమెంట్ టీచర్ ఉద్యోగం వచ్చింది. ఆమె కల నెరవేరినందుకు సంతోషంగా ఉన్నా, అర్జున్‌కు దూరం కావాలనే బాధ ఆమెను వెన్నాడింది. వెళ్లే ముందు లైబ్రరీలో జరిగిన ఆ చివరి భేటీ ఇద్దరినీ మౌనంలో ముంచెత్తింది.

“వెళ్ళిపోతున్నావా?” అని అర్జున్ అడిగినప్పుడు అతని గొంతులో వణుకు మీనాక్షికి స్పష్టంగా వినిపించింది. ఆమె వెళ్ళిపోయిన తర్వాత రాజమహేంద్రవరం అర్జున్‌కు ఒక వెలితిగా మారింది. కానీ ఆ దూరం వారి ప్రేమను మరింత బలపరిచింది. ఆధునిక కాలంలో వాట్సాప్ చాటింగుల కంటే, వారు ఇమెయిల్స్ ద్వారా తమ మనసులను పంచుకున్నారు. దూరం అనేది కేవలం కిలోమీటర్లలోనే ఉంటుందని, మనసుల మధ్య కాదని వారు నిరూపించారు.

‘నిశ్శబ్ద తరంగాలు’: ప్రేమకు పట్టాభిషేకం

ఆరు నెలల విరహం తర్వాత అర్జున్ తన కలల ప్రాజెక్ట్ – ఫోటోగ్రఫీ ఎగ్జిబిషన్ ఏర్పాటు చేశాడు. దానికి ‘నిశ్శబ్ద తరంగాలు’ అని పేరు పెట్టాడు. ఆ ప్రదర్శనకు ముఖ్య అతిథి మీనాక్షే.

హాల్ అంతా కలియతిరుగుతున్న మీనాక్షి కళ్ళు ఒక చోట ఆగిపోయాయి. అక్కడ ఒక పెద్ద ఫోటో తెల్లటి తెరతో కప్పి ఉంది. అర్జున్ నెమ్మదిగా ఆ తెరను తొలగించగానే మీనాక్షి ఆశ్చర్యపోయింది. అది గోదావరి వంతెనపై ఆమె నవ్వుతున్న ఫోటో. దాని కింద ఉన్న శీర్షిక: “నా ప్రపంచానికి గొడుగు పట్టిన దేవత”.

మీనాక్షి కళ్ళలో ఆనంద బాష్పాలు సుడులు తిరిగాయి. ఇంతకాలం మౌనంగా ఉన్న అర్జున్, తన ప్రేమను ఆ ఒక్క ఫ్రేమ్‌లో ప్రపంచానికి చాటి చెప్పాడు. “ప్రేమను మాటల్లో చెబితే అది ధ్వని.. అనుభవంలోకి వస్తే అది ఒక కావ్యం,” అన్న అర్జున్ మాటలు ఆమె జీవితానికి కొత్త అర్థాన్ని ఇచ్చాయి.

నిరంతర గోదావరి ప్రవాహంలా..

ప్రేమ అంటే ఒకరిని బంధించడం కాదు, ఒకరి ఎదుగుదలలో తోడుండటం. అర్జున్ కెమెరా కంటికి మీనాక్షి ఒక అందమైన దృశ్యం అయితే, మీనాక్షి నేర్పే జీవిత పాఠాలకు అర్జున్ ఒక అక్షరం అయ్యాడు. రాజమహేంద్రవరం గాలిలో మళ్ళీ వర్షపు జల్లు మొదలైంది. కానీ ఈసారి వారిద్దరూ విడివిడిగా లేరు.. ఒకే గొడుగు కింద, ఒకే బాటలో పయనిస్తున్నారు.

గోదావరి నది ఎలాగైతే యుగాల తరబడి నిరంతరాయంగా ప్రవహిస్తుందో, అర్జున్-మీనాక్షిల ఈ స్వచ్ఛమైన ప్రేమకథ కూడా కాల ప్రవాహంలో ఒక మధుర జ్ఞాపకంగా నిలిచిపోతుంది.

ప్రేమ అనేది ఒక మధురమైన జ్ఞాపకం. ప్రతి ప్రేమ ఫలిస్తుందని చెప్పలేం. అలాగని ప్రతి ప్రేమ ఓడిపోతుంది అని చెప్పలేం. ప్రేమలో ఓడిపోతే ఒక అనుభవం వస్తుంది. ఒక మధురమైన జ్ఞాపకం మనసులో ముద్రించక పోతుంది. అప్పుడు ఆ మనసులో ఉన్నటువంటి లోటును తీర్చగలిగే హృదయం దొరికినప్పుడు తన జీవిత ప్రయాణం మొదలవుతుంది. అదే ప్రేమలో గెలిస్తే జీవితం మధురంగా ఉంటుంది అని చెప్పటానికి ఎటువంటి ఆధారం లేదు. ఎందుకంటే ప్రేమ అనేది కేవలం రెండు మనసులకు సంబంధించినది మాత్రమే! నిజ జీవితంలో మనం చేయవలసిన పోరాటాలు ఎన్నో ఉంటాయి . ఆ ప్రేమను దక్కించుకోవడానికి ఎన్ని త్యాగాలు చేయాలో? ఎన్ని రకాల అవమానాలు పడాలో? ఎంతగా మన వారి దగ్గరనే మనము చెడ్డవారిగా మారిపోవాలో ఆ ప్రేమనే నేర్పిస్తుంది. ఎవరైతే ప్రేమిస్తున్నారో వారి ప్రేమలో నిజాయితీ ఉన్నప్పుడు భవిష్యత్తులో అంచనాలను వేసుకుంటూ తన జీవితాన్ని ముందుకు సాగిస్తూ ఉంటారు. కానీ ప్రేమ కాస్త, జీవితం గా మారినప్పుడు ఆ జీవితంలో వచ్చే సమస్యలు ప్రేమని మరింతగా బలపరుస్తూ ఒకరినొకరు ముందుకు సాగేలా చేస్తుంది . ఇదే జీవిత సత్యం.

మరిన్ని అప్డేట్స్ కొరకు వాట్సాప్ చానల్ లో జాయిన్ అవ్వండి.

Disclaimer

ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం (ఫిక్షన్) మాత్రమే. ఇందులో చూపించిన పాత్రలు, సంఘటనలు, ప్రదేశాలు అన్నీ రచయిత ఊహాజనితం. పాఠకులను ఉత్కంఠకు గురిచేయడం, వినోదాన్ని అందించడం ఈ కథ యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం మాత్రమే. ఇందులో ఉన్న విషయాలను నిజ జీవిత మార్గదర్శకంగా పరిగణించకండి.

<p>The post Love story: మనసు చెప్పిన మాట… ఒక అమరమైన ప్రేమ కథ first appeared on నవయుగం TV.</p>

ఆ పదో అంతస్తు కారిడార్‌లో నిశ్శబ్దం గడ్డకట్టుకుపోయింది. శ్రేయ ఊపిరి వేగంగా ఆడుతోంది. వెనుక అడుగుల చప్పుడు వినిపిస్తోంది. ఆమె దగ్గర ఒక చిన్న డైరీ ఉంది—అందులో వేల కోట్ల కుంభకోణం దాగి ఉంది. ఒక్క అడుగు తప్పటడుగు పడినా ఆమె ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోతాయి.

“నన్ను వదిలేయండి.. నేను ఎవరికీ చెప్పను!” అని ఆమె అరిచింది. కానీ, చీకటిలో నుంచి ఒక నీడ ముందుకొచ్చింది. ఆ ముఖం చూసి ఆమె కళ్లు భయంతో విచ్చుకున్నాయి. ఆమె నమ్మిన మనిషే ఆమె మృత్యువుగా మారాడు. ఒక తోపు.. ఒక ఆర్తనాదం.. సెకన్ల వ్యవధిలో ఆమె శరీరం నేలకు విసిరివేయబడింది.

వర్షం ఆ రక్తాన్ని కడిగేస్తోంది.. కానీ ఆ అన్యాయం రాసిన ‘చీకటి సంతకం’ మాత్రం అలాగే ఉండిపోయింది. ఆ రాత్రి ఒక గొంతు నొక్కేయబడింది.. కానీ ఆ నిశ్శబ్దం పదహారేళ్ల తర్వాత ఒక తుపానులా మారుతుందని ఎవరూ ఊహించలేదు.

హైదరాబాద్ నగరం.. రాత్రి పన్నెండు దాటింది. జూబ్లీహిల్స్ రోడ్లు వర్షపు నీటితో నిశ్శబ్దంగా మెరుస్తున్నాయి. వీధి దీపాల వెలుతురు తడి నేలపై పరుచుకొని అద్దంలా ప్రతిఫలిస్తోంది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ క్రైమ్ బ్రాంచ్ ఆఫీసర్ అర్జున్ రెడ్డి స్మార్ట్‌ఫోన్ మోగింది.

ముప్పై తొమ్మిదేళ్ల అర్జున్ రెడ్డికి పదహారేళ్ల సర్వీసు ఉంది. వందల కేసులు సాల్వ్ చేసిన అనుభవం ఉన్నా, ఆ రాత్రి వచ్చిన కాల్ అతని గుండె వేగాన్ని పెంచింది. అవతలి వైపు కానిస్టేబుల్ వణికే గొంతుతో చెప్పిన మాటలు అర్జున్‌ను గతం లోతుల్లోకి నెట్టాయి. “సర్.. బంజారాహిల్స్ లో ఒక బాడీ దొరికింది. దాని పక్కన ఒక చీటీ ఉంది.. అందులో మీ పేరు ఉంది!”

మృత్యువు పిలిచిన వేళ: నేరస్థలిలో వింత పరిణామాలు

బంజారాహిల్స్ రోడ్ నంబర్ 12లోని ఆ పాత బంగ్లాలోకి అర్జున్ అడుగుపెట్టాడు. అది పదేళ్లుగా తాళం వేసి ఉన్న పాడుబడిన ఇల్లు. గది మధ్యలో ఒక నలభై ఏళ్ల మగమనిషి శవం కూర్చున్నట్లుగా ఉంది. ముఖంలో ఎలాంటి గాయాలు లేవు, పోరాడిన ఆనవాళ్లు లేవు. అతను హాయిగా నిద్రపోతూ ప్రాణాలు విడిచినట్లు ఉన్నాడు.

శవం పక్కన ఉన్న తెల్లటి కాగితంపై నీట్‌గా రాసి ఉంది:

“అర్జున్ రెడ్డి, పదహారేళ్ల క్రితం నీవు మౌనంగా మూసిన కేసు నేడు సమాధి నుండి లేస్తోంది. నిజం కావాలంటే ఆ మనిషి అరచేతిని చూడు!”

అర్జున్ వణుకుతున్న చేతులతో ఆ మనిషి అరచేతిని విప్పాడు. అక్కడ ఒక పాత, రంగు వెలిసిన ఫోటో కనిపించింది. అది శ్రేయ ఫోటో! తన కెరీర్ మొదట్లో తను ఇన్వెస్టిగేట్ చేసిన మొదటి కేసులో బాధితురాలు. ఆ ఫోటో చూడగానే అర్జున్ మెదడులో పదహారేళ్ల నాటి దృశ్యాలు సినిమా రీల్‌లా తిరగడం మొదలయ్యాయి.

ఫ్లాష్‌బ్యాక్: శ్రేయ మరణం – ఒక మౌన రోదన

పదహారేళ్ల క్రితం అర్జున్ ఒక జూనియర్ కానిస్టేబుల్. అప్పట్లో ఒక ప్రముఖ కాలేజీలో చదివే శ్రేయ ఆత్మహత్య సంచలనం సృష్టించింది. ఆమె పదో అంతస్తు నుండి పడి మరణించింది. అక్కడ దొరికిన ఒక ‘సూసైడ్ నోట్’ ఆధారంగా అది ఆత్మహత్య అని డిపార్ట్‌మెంట్ తీర్పు ఇచ్చింది. కానీ అర్జున్ ఆ నోట్‌ను చూసినప్పుడే అనుమానించాడు.

“శ్రేయ హ్యాండ్ రైటింగ్ ఇది కాదు” అని అతను తన పై అధికారులకు చెప్పాడు. కానీ, అప్పటి అసిస్టెంట్ కమిషనర్ రమేష్ అర్జున్‌ను మందలించారు. “అర్జున్, ఇది పెద్దల వ్యవహారం. పైనుండి ఒత్తిడి ఉంది. అనవసరంగా కెరీర్ పాడుచేసుకోకు” అని నోరు నొక్కేశారు. కొత్తగా ఉద్యోగంలో చేరిన అర్జున్, భయం వల్ల మౌనంగా ఉండిపోయాడు. ఆ మౌనమే ఈ రోజు ఒక శవమై అతని ముందుకు వచ్చింది.

మిస్సయిన ఆధారాలు: సిస్టమ్‌లోని లొసుగులు

మరుసటి రోజు ఉదయం అర్జున్ రికార్డ్ రూమ్‌కు వెళ్లి శ్రేయ కేసు ఫైల్ కోసం వెతికాడు. కానీ విచిత్రం ఏమిటంటే, అక్కడ ఆ ఫైల్ లేదు. డిజిటల్ రికార్డ్స్‌లో కూడా ఆ డేటా డిలీట్ అయి ఉంది. ఎవరో పక్కాగా సాక్ష్యాలను తుడిచేశారు.

అదే సమయంలో అర్జున్ ఫోన్‌కు ఒక అన్నోన్ నంబర్ నుండి మెసేజ్ వచ్చింది:

“నువ్వు తప్పుడు మనుషులను నమ్మావు. శ్రేయను చంపింది ఒక్కడు కాదు — నలుగురు. నిన్న చనిపోయింది ఒకడు. ఇంకా ముగ్గురు మిగిలారు. వాళ్లు నీకు చాలా దగ్గర్లో ఉన్నారు.”

ఈ మెసేజ్ అర్జున్‌లో కసిని పెంచింది. తన తప్పును సరిదిద్దుకోవడానికి కాలం ఇచ్చిన చివరి అవకాశం ఇది అని అతను భావించాడు.

మైసూర్ యాత్ర: ఒక తండ్రి వేదన – ఒక కూతురు ధైర్యం

శ్రేయ కుటుంబం గురించి వెతకగా, ఆమె తండ్రి రఘురామ్ ప్రస్తుతం మైసూర్‌లో ఉన్నట్లు తెలిసింది. అర్జున్ వెంటనే అక్కడికి పయనమయ్యాడు. మైసూర్ శివార్లలోని ఒక చిన్న ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉంటున్న రఘురామ్ దగ్గరకు వెళ్ళాడు.

రఘురామ్ మొదట తలుపు తీయలేదు. అర్జున్ తన పేరు చెప్పగానే ఆయన కళ్ళల్లో ఒక వింత కాంతి మెరిసింది. “నా బిడ్డ చెప్పింది.. ఒక రోజు అర్జున్ రెడ్డి వస్తాడని,” అంటూ రఘురామ్ ఒక పాత కవర్ తీసి అర్జున్ చేతిలో పెట్టాడు.

అందులో శ్రేయ రాసిన పది పేజీల డైరీ నోట్స్ ఉన్నాయి. ఆమె చనిపోయే రెండు రోజుల ముందు రాసిన ఆ నోట్స్ చదువుతుంటే అర్జున్ ఒళ్లు జలదరించింది. శ్రేయ ఒక ఇన్వెస్టిగేటివ్ స్టూడెంట్‌గా ఒక వేల కోట్ల భూ కుంభకోణాన్ని బయటపెట్టడానికి ప్రయత్నించింది. ఆ కుంభకోణంలో ప్రధాన సూత్రధారులు నలుగురు. అందులో మొదటి పేరు చూసి అర్జున్ కాళ్ల కింద భూమి కదిలిపోయింది.

అతను తండ్రిలా భావించే, ప్రస్తుతం డీసీపీ హోదాలో ఉన్న రమేష్!

అసలు కుట్ర: వెన్నుపోటు పొడిచిన ఆత్మీయులు

శ్రేయ తన డైరీలో ఇలా రాసింది: “నాన్నా, నేను ఒక భయంకరమైన నిజాన్ని తెలుసుకున్నాను. మనం నమ్మే పోలీసులే నేరగాళ్లకు సహకరిస్తున్నారు. డీసీపీ రమేష్ తన పదవిని అడ్డం పెట్టుకొని పేదల భూములను కాజేస్తున్నాడు. నా దగ్గర అన్ని ఆధారాలు ఉన్నాయి. కానీ నాకు భయంగా ఉంది. నన్ను చంపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఒకవేళ నేను లేకపోయినా, ఈ నిజం అర్జున్ రెడ్డి అనే నిజాయితీ గల ఆఫీసర్ ద్వారా బయటకు రావాలి.”

శ్రేయను కేవలం చంపడమే కాదు, ఆమె శీలాన్ని కూడా శంకించేలా ఆత్మహత్యగా చిత్రీకరించారు. ఆ కుట్రలో రమేష్‌తో పాటు ఒక రియల్ ఎస్టేట్ మాఫియా డాన్, ఒక పొలిటిషియన్ మరియు ఒక ఫోరెన్సిక్ డాక్టర్ ఉన్నారు.

వేట మొదలైంది: డీసీపీతో ముఖాముఖి

హైదరాబాద్‌కు తిరిగి వచ్చిన అర్జున్ ఇప్పుడు ఆఫీసర్‌లా కాకుండా ఒక వేటగాడిలా ఆలోచించాడు. అతను నేరుగా రమేష్ ఆఫీసులోకి వెళ్ళాడు. “శ్రేయ కేసు మళ్ళీ ఓపెన్ అవుతోంది సర్,” అన్నాడు అర్జున్ శాంతంగా. రమేష్ నవ్వుతూ, “పాత విషయాలు వదిలేయ్ అర్జున్. ఇప్పుడు నువ్వు ఉన్న పొజిషన్ నీకు ముఖ్యం,” అని వార్నింగ్ ఇచ్చాడు.

అర్జున్ నేరుగా శ్రేయ డైరీ ఫోటోలను రమేష్‌కు చూపించాడు. రమేష్ ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు. వెంటనే తన డ్రాయర్ నుండి గన్ తీసి అర్జున్ వైపు గురిపెట్టాడు. “ఆ పేపర్లు ఎక్కడున్నాయో ఇప్పుడే చెప్పు, లేదంటే నిన్ను ఇక్కడే పాతేస్తాను.”

కానీ అర్జున్ అప్పటికే జాగ్రత్త పడ్డాడు. “నేను అంత పిచ్చోడిని కాదు సర్. ఆ డైరీ కాపీలను ఇప్పటికే ముగ్గురు సీనియర్ జర్నలిస్టులకు మరియు హోమ్ సెక్రటరీకి మెయిల్ షెడ్యూల్ చేసి వచ్చాను. నేను గంటలో ‘ఓకే’ అని మెసేజ్ పంపకపోతే, మీ బండారం బయటపడుతుంది,” అని చెప్పాడు.

క్లైమాక్స్: ఆ మొదటి శవం ఎవరిది?

పోలీసు బలగాలు రమేష్‌ను, అతని ముఠాను అరెస్ట్ చేశాయి. అయితే, ఆ పాత బంగ్లాలో చనిపోయిన మొదటి వ్యక్తి ఎవరు? అన్న సందేహం అర్జున్‌ను వేధించింది. పోస్ట్ మార్టం రిపోర్ట్‌లో ఒక విస్తుపోయే నిజం తెలిసింది. ఆ మృతుడి పేరు కార్తీక్.

కార్తీక్ ఎవరో కాదు, శ్రేయను ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించిన ఆమె క్లాస్‌మేట్. పదహారేళ్ల పాటు ఈ రోజు కోసం అతను ఎదురుచూశాడు. రమేష్ ముఠాలోని ఒకడిని (ఫోరెన్సిక్ డాక్టర్‌ను) అతనే పథకం ప్రకారం చంపి, ఆ తర్వాత తాను కూడా విషం తాగి ప్రాణాలు వదిలాడు. చనిపోవడానికి ముందు అర్జున్‌కు ఈ కేసును అప్పగించడానికి ఆ చీటీ రాశాడు.

కార్తీక్ త్యాగం మరియు శ్రేయ ధైర్యం కలిసి చివరకు ఒక భయంకరమైన వ్యవస్థను కుప్పకూల్చాయి.

న్యాయం – ఆలస్యంగా వచ్చినా..

అర్జున్ శ్రేయ సమాధి దగ్గర నిలబడ్డాడు. పదహారేళ్ల పాత పాపం ఈరోజు కడిగివేయబడింది. న్యాయం ఆలస్యమైంది, కానీ ఓడిపోలేదు.

“క్షమించు శ్రేయ.. క్షమించు కార్తీక్,” అని మనసులో అనుకుంటూ అర్జున్ వెనక్కి తిరిగాడు. సూర్యుడు మెల్లగా ఉదయిస్తున్నాడు. హైదరాబాద్ నగరం ఒక కొత్త వెలుగును చూస్తోంది. చీకటి ఎంత దట్టంగా ఉన్నా, ఒక చిన్న నిప్పు రవ్వ దాన్ని దహించి వేస్తుందని ఈ కేసు నిరూపించింది.

ఇలాంటి ఉత్కంఠభరితమైన, నిజ జీవిత ఘటనల ఆధారిత కథలు మరిన్ని చదవడానికి మా వాట్సాప్ ఛానల్లో జాయిన్ అవ్వండి. ప్రతి వారం కొత్త థ్రిల్లర్, సస్పెన్స్, క్రైమ్ కథలు నేరుగా మీ మొబైల్ కి వస్తాయి.

Disclaimer

ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం (ఫిక్షన్) మాత్రమే. ఇందులో చూపించిన పాత్రలు, సంఘటనలు, ప్రదేశాలు అన్నీ రచయిత ఊహాజనితం. ఏ వ్యక్తి, సంస్థ, రాజకీయ నాయకుడు లేదా అధికారులతో పోలిక ఉన్నట్లయితే అది యాదృచ్ఛికం మాత్రమే.

ఈ కథలో ప్రస్తావించిన క్రైమ్, పోలీస్ వ్యవస్థ, రాజకీయ అంశాలు కేవలం కథా నిర్మాణం కోసం మాత్రమే ఉపయోగించబడ్డాయి. వాస్తవ జీవితంలో ఉన్న వ్యక్తులు లేదా సంఘటనలను సూచించే ఉద్దేశం లేదు.

పాఠకులను ఉత్కంఠకు గురిచేయడం, వినోదాన్ని అందించడం ఈ కథ యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం మాత్రమే. ఇందులో ఉన్న విషయాలను నిజ జీవిత మార్గదర్శకంగా పరిగణించకండి.

<p>The post Thriller crime story: పదహారేళ్ల నిశ్శబ్దం: ఒక డైరీ.. ఒక శవం.. అర్జున్ రెడ్డిని వెంటాడుతున్న గతం! first appeared on నవయుగం TV.</p>

ఒకప్పుడు ఆ ఊరిలో ఆ ఇల్లు ఒక దేవాలయంలా ఉండేది. ముగ్గురు ఆడపిల్లలు, ఇద్దరు కొడుకులు.. ఆ తల్లిదండ్రుల కళ్ళలో కనిపించే వెలుగు ఆ ఇంటికి ప్రాణం పోసేది. పచ్చని తోరణంలా ఉండే ఆ కుటుంబం, కాలక్రమేణా స్వార్థం అనే చిచ్చులో ఎలా మాడిపోయిందో ఈ కథ చదివితే ప్రతి ఒక్కరి కళ్ళు చెమరుస్తాయి.

కలకలలాడే కాపురం: పచ్చని పందిరిలాంటి కుటుంబం

రామయ్య, పార్వతమ్మలది ఆదర్శవంతమైన దంపతులు. పల్లెటూర్లో కష్టపడి వ్యవసాయం చేస్తూ, తాము చదువుకోకపోయినా తమ ఐదుగురు పిల్లల చదువుల విషయంలో ఎక్కడా తగ్గలేదు. రామయ్య తెల్లవారుజామునే పొలానికి వెళ్లి, ఎండనక వాననక శ్రమించి సంపాదించిన ప్రతి రూపాయిని పిల్లల భవిష్యత్తు కోసమే ఖర్చు చేశారు. ముగ్గురు ఆడపిల్లలు—సుశీల, వనజ, శారదలకు అంగరంగ వైభవంగా పెళ్లిళ్లు చేశారు. పెద్ద కొడుకు రఘు, చిన్న కొడుకు కిరణ్ ఇద్దరూ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్లుగా స్థిరపడ్డారు.

రఘు బెంగళూరులో, కిరణ్ హైదరాబాద్‌లో పెద్ద పొజిషన్లలో ఉండగా, ఆడపిల్లలు కోల్‌కతా మరియు అమెరికా వంటి విదేశాల్లో స్థిరపడ్డారు. ప్రతి ఏడాది సంక్రాంతి వస్తే చాలు, ఆ పల్లెటూరు ఇల్లు మనుషులతో, నవ్వులతో నిండిపోయేది. రామయ్య తన కష్టార్జితంతో పండించిన బియ్యం, కూరగాయలతో పిల్లలకు విందులు చేసేవాడు. “నాయనా, మీరు అక్కడ కష్టపడుతున్నారు, ఇక్కడ ఉన్నంత కాలం హాయిగా ఉండండి” అని కొడుకుల మీద భారం వేసేవాడు కాదు. అప్పుడు ఆ ఇంట్లో కుటుంబ అనుబంధాలు ఒక పవిత్రమైన బంధంగా ఉండేవి.

చీకటి మొదలైంది: తండ్రి మరణం.. తల్లి ఒంటరితనం

కాలచక్రం గిర్రున తిరిగింది. ఒకరోజు రామయ్య అకస్మాత్తుగా గుండెపోటుతో మరణించారు. ఆ ఇంటి పెద్ద దిక్కు కూలిపోయింది. తండ్రి ఉన్నంత కాలం లోటు తెలియని పిల్లలకు, ఆయన మరణం తర్వాత ఆ ఇంటి అసలు రంగు బయటపడటం మొదలైంది. భర్త నీడలో మహారాణిలా బతికిన పార్వతమ్మ, భర్త మరణం తర్వాత ఒక్కసారిగా కుంగిపోయింది. ఆ పల్లెటూరి పెద్ద ఇల్లు ఆమెను భయపెట్టసాగింది.

పండగ ముగియగానే ఎవరి దారి వారు చూసుకున్నారు. తల్లిని ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లేటప్పుడు ఎవరికీ పెద్దగా బాధ అనిపించలేదు. “అమ్మ జాగ్రత్త.. ఫోన్ చేస్తూ ఉండు” అని చెప్పి కార్లు ఎక్కేశారు. పార్వతమ్మకు వయసు పైబడటం వల్ల ఆరోగ్యం పాడవ్వడం మొదలైంది. ఆమెకు సరిగ్గా నడవలేకపోయినా, తన పనులు తనే చేసుకుంటూ కాలం వెళ్లదీసేది.

మొదలైన మనస్పర్థలు: పల్లెటూరు అమ్మ.. సిటీ కల్చర్!

అమ్మ ఆరోగ్యం పాడవుతోందని తెలిసినా, ఆమెను ఎవరు తమ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాలనే విషయంలో చర్చలు మొదలయ్యాయి. ఇక్కడే అసలు స్వార్థం బయటపడింది.

రఘు భార్య (పెద్ద కోడలు): “చూడండి, మీ అమ్మ పాతకాలం మనిషి. ఆమెకు సిటీ పద్ధతులు తెలియవు. మా ఫ్రెండ్స్ కిట్టీ పార్టీలకు వస్తే, ఆమె ఆ చీర కట్టుకుని సోఫాలో కూర్చుంటే నాకు అవమానంగా ఉంటుంది. కావాలంటే మీ తమ్ముడి దగ్గరకు పంపండి.”

కిరణ్ (చిన్న కొడుకు): “నేను ఒక్కడినేనా కొడుకును? అన్నయ్యకు కూడా బాధ్యత ఉంది కదా. పైగా నా ఫ్లాట్ చాలా చిన్నది, మాకు ఆఫీస్ వర్క్ ఉంటుంది. అమ్మను చూసుకోవడానికి నాకు టైమ్ లేదు.”

ఇక ఆడపిల్లల వంతు వచ్చింది. “మేము ఆడపిల్లలం, మాకు అత్తగారి ఇల్లు ఉంటుంది. మేము పండగకు వస్తాం కానీ, అమ్మను ఇంట్లో పెట్టుకోవడం సాధ్యం కాదు. అసలు కొడుకులు ఉండగా మాకెందుకు?” అని వారు కూడా తప్పుకున్నారు. పల్లెటూరి వేషధారణతో ఉన్న అమ్మ తమ సిటీ కల్చర్ కి సెట్ కాదని అందరూ నిర్ణయించుకున్నారు. ఒకప్పుడు ముద్దుగా పెంచుకున్న బిడ్డలే, ఇప్పుడు ఆమెను బాధ్యతగా కాక, ఒక భారంలా చూడటం ప్రారంభించారు.

కనిపెంచిన తల్లిపై పోటీతత్వం

తల్లిని పంచుకోవడంలో ఒక రకమైన పోటీ మొదలైంది. “ఒక నెల నీ దగ్గర, ఒక నెల నా దగ్గర” అని ఒప్పందాలు చేసుకున్నారు. పార్వతమ్మను ఒక ఊరి నుండి మరో ఊరికి పార్సెల్ లాగా మార్చేవారు. ఆ తల్లి కళ్ళముందే బిడ్డలు “నువ్వు ఎక్కువ రోజులు ఉంచుకున్నావు, నేను తక్కువ రోజులు ఉంచుకున్నాను” అని లెక్కలు వేసుకుంటూ గొడవ పడుతుంటే ఆమె గుండె చెరువైపోయేది.

మెల్లమెల్లగా వారి మధ్య మాటలు తగ్గిపోయి, కేవలం అమ్మ గురించి వాదనలు మాత్రమే మిగిలాయి. పార్వతమ్మకు అర్థమైపోయింది—తాను ఎవరికీ అక్కర్లేదని. చివరికి ఆమె పల్లెటూరు ఇంటికే తిరిగి వచ్చేసింది. ఒంటరిగా ఉండటమే మేలని నిర్ణయించుకుంది. కొద్ది రోజుల్లోనే ఆమె మనస్తాపంతో, సరైన సంరక్షణ లేక కన్నుమూసింది.

ఆస్తి కోసం ఆరాటం: పచ్చని కుటుంబంలో చిచ్చు

అమ్మ చనిపోయిందన్న వార్త వినగానే అందరూ వచ్చారు. కానీ అది దుఃఖం తీర్చుకోవడానికి కాదు, ఆస్తిని పంచుకోవడానికి! రామయ్య తన కాలంలో కష్టపడి కట్టిన ఆ పెద్ద ఇల్లు, ఊరి బయట ఉన్న ఐదెకరాల పొలం ఇప్పుడు అందరి కళ్ళలో మెరుస్తున్నాయి.

పెద్ద కొడుకు వాదన: “నేను పెద్దవాడిని, ఆచారాల ప్రకారం ఇంటిని నేనే ఉంచుకుంటాను. పొలంలో కూడా నాకు పెద్ద వాటా కావాలి.”

చిన్న కొడుకు వాదన: “నేను అమ్మ కోసం ఎంతో ఖర్చు చేశాను, ఆ ఇల్లు నాకే చెందాలి.”

ఆడపిల్లల తిరుగుబాటు: “చట్ట ప్రకారం మాకు సమాన హక్కు ఉంది. ఇల్లు అమ్మేసి మా వాటా మాకు ఇచ్చేయండి. లేదంటే కోర్టుకు వెళ్తాం.”

ఒకప్పుడు నవ్వులతో నిండిన ఆ ఇల్లు ఇప్పుడు ఆస్తి గొడవలు మరియు పోలీసు కేసులతో నిండిపోయింది. ఒకరిపై ఒకరు కేసులు పెట్టుకున్నారు. కోర్టు మెట్లు ఎక్కుతూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకోవడం మానేశారు. అన్నదమ్ముల మధ్య, అక్కాచెల్లెళ్ల మధ్య పచ్చగడ్డి వేస్తే భగ్గుమనేలా వైరం పెరిగిపోయింది.

నేటి దుస్థితి: విచ్ఛిన్నమవుతున్న కుటుంబాలు

నేడు ఆ ఐదుగురు ఐదు చోట్ల ఉన్నారు. అందరికీ హోదా ఉంది, బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ ఉంది. కానీ, ఆప్యాయంగా పిలిచే అమ్మ లేదు, ధైర్యం చెప్పే నాన్న లేడు. ఒకప్పుడు పచ్చగా ఉన్న కుటుంబం ఇప్పుడు ముక్కలు ముక్కలైపోయింది. ఇప్పుడు ఎవరి ఇంటికి ఎవరు వెళ్లడం లేదు. ఫోన్లలో కూడా పలకరించుకోవడం లేదు. మనసుల్లో కోపము, ద్వేషాలు నింపుకొని బ్రతుకుతున్నారు.

చివరికి ఆ పెద్ద ఇల్లు శిథిలావస్థకు చేరుకుంది. పెచ్చులూడిపోతున్న ఆ గోడలు ఒకప్పుడు అక్కడ విరిసిన నవ్వుల సాక్షిగా నిలబడి వెక్కిరిస్తున్నాయి. మానవ విలువలు మంటగలిసి, కేవలం డబ్బు చుట్టూ తిరిగే ప్రపంచంలో అనుబంధాలు ఎలా అంత్యక్రియలు జరుపుకుంటున్నాయో ఈ కథే ఒక నిదర్శనం.

ఇది ఒక కథలాగా అనిపించినా… ఇది జీవిత సత్యం. ఎన్నో కుటుంబాలలో బయటికి రాకుండా జరుగుతున్నటువంటి బ్రతుకు నిజం. తల్లిదండ్రులు బిడ్డల్ని కని పెంచి పెద్ద చేసి, ఎన్ని సమస్యలు వచ్చినా ఎన్ని ఆపదలు వచ్చినా వారిని కాపాడుకుంటూ,వారి కోసం ప్రతి కష్టాన్ని కడుపులో దాచుకొని, తను తినకుండా బిడ్డలకి పెట్టుకొని అనేకమైన టెన్షన్లని భరిస్తూ, తన బిడ్డల కోసం కష్టపడే తల్లిదండ్రులు ఇప్పటికీ ఉన్నారు. తల్లిదండ్రులు అంటే అంతే! అటువంటి తల్లితండ్రులు ఎప్పటికీ ఉంటారు.

కానీ బిడ్డలు ఒక వయసు వచ్చాక, పెద్దయ్యాక బయట ప్రపంచం అలవాటయ్యాక, తల్లిదండ్రులు సినిమాలో లాగా కలర్ ఫుల్ బట్టలు వేసుకోవాలి, జాగింగ్లు చేయాలి, స్పోర్ట్స్ ఆడాలి అని అపోహ పడుతూ ఉంటారు.మీరు కూడా అలాగే ఉన్నారా? అమ్మానాన్నని సిటీకి తీసుకెళ్లి అన్నీ చూపించాలి వారిని సంతోషంగా చూసుకోవాలి, అని అనుకున్నప్పుడు మా అమ్మ మా నాన్న మురికిగా ఉంటారు, మా చుట్టుపక్కల వాళ్ళు ఏమనుకుంటారో అనే బిడ్డలు ఎంతమంది ఉన్నారు?

ఆడపిల్లలు ఇది నా బాధ్యత కాదు మా అన్నల బాధ్యత మా తమ్ముడి బాధ్యత అని అనుకొని చేతులు దులుపుకుంటున్నారే? అసలు న్యాయమేనా! ఆడపిల్లలను, మగ పిల్లల కంటే మరీ ఎక్కువ సంప్రదాయాలు వారికి చేసి కష్టపడి మంచి సంబంధాలు చూసి వారికి పెళ్లి చేసి, బిడ్డ ఇంటిలో నుండి అత్తగారింటికి వెళుతుంటే కన్నీరు కార్చిన తల్లిదండ్రులని చూసుకునే బాధ్యత ప్రతి ఆడపిల్లకి ఉంది. కానీ సమాజం దాన్ని కేవలం మగవారికి బాధ్యత మాత్రమే అన్నట్లుగా చిత్రీకరించింది.

జీవితం బరువు ఎక్కుతుంది, పోషణ కష్టమవుతుంది అని మన నాన్న, అనుకొని ఉండుంటే మనం ఇప్పుడు ఈ పరిస్థితిలో ఉండేవాళ్ళమా? మనం చిన్నప్పుడు అమ్మానాన్న లేకపోతే ఉండేవాళ్ళం కాదు. అదే పెద్దయ్యాక వాళ్ళని దగ్గరికి వెళ్ళటానికి మనకు ఎందుకు కష్టమవుతుంది? తల్లిదండ్రులు భారం ఎందుకు అవుతున్నారు? అంటే ఒకడికి పెళ్లయ్యాక వాడికి భార్య, బిడ్డలు, వాళ్ళ పోషణ, అది మాత్రమే చూసుకుంటున్నారు. అంటే తల్లి బాధ్యత తీసుకోరా? తల్లిని చూసుకునే బాధ్యత బిడ్డలకి ఉండగా? నీ బిడ్డల్ని ఇప్పుడు నువ్వు వదిలేసేయ్… నీ బిడ్డలని నువ్వు పట్టించుకోవద్దు. నీ బిడ్డలను పట్టించుకుంటున్నావంటే నీ తల్లిదండ్రులను కూడా నువ్వు చూసుకోవాల్సిన బాధ్యత ఉంది కదా! ఇది ప్రతి కుటుంబంలో తల్లిదండ్రులు అనుభవిస్తున్న మానసిక వేదన. ఒక బిడ్డ ఉంటే ఒక బాధ, ఇద్దరు ముగ్గురు బిడ్డలు ఉంటే మరొక బాధ. ఒకరు ఉంటేనేమో బరువు అవుతుందని పూర్తిగా వదిలేస్తున్నారు. ఇద్దరు ముగ్గురు ఉంటే… నీకు బాధ్యత లేదా? నీకు బాధ్యత లేదా? అంటూ కొట్టుకుంటున్నారు. తల్లిదండ్రులు మన బరువు కాదు మన ప్రేమ. మన బ్రతుకు ఇచ్చిందే మన అమ్మానాన్న. మన జీవితంలో ఎన్ని రోగాలు వచ్చి వెళ్లాయి. ఆ రోగాల నుండి కాపాడింది ఎవరు ? అమ్మానాన్న. కూలి పని చేస్తున్న వారికి ,నచ్చిన ఆశలను చంపుకొని మనల్ని పోషించి, హాస్పిటల్ చుట్టూ తిరిగి మనల్ని కాపాడుకొని ఇంత వారిని చేసిన తల్లిదండ్రులని బాధ్యతగా ఫీల్ అవుతున్నావా? ఒకసారి ఆలోచించు నువ్వు లేకపోతే నీ బిడ్డలు బ్రతుకగలరా? పెరిగి పెద్దవగలరా? అలాగే మన అమ్మానాన్న లేకపోతే మనం పెరిగి పెద్దవగలమా ? నీ బిడ్డల్ని చూసుకునే బాధ్యత ఎంత ఉందో మన అమ్మానాన్నలను చూసుకునే బాధ్యత కూడా మనకు అంతే ఉంది కదా…దయచేసి తల్లిదండ్రులని ప్రేమించండి.వారిని బరువుగా కాకుండా బాధ్యతగా, ప్రేమగా చూసుకోండి. వాళ్లు బ్రతికున్నన్ని రోజులు నా బిడ్డ నాకు ఉన్నాడు, నాకు ఏ సమస్య వచ్చినా నా బిడ్డ ఉండగా నాకు ఏమీ కాదు. అని ధైర్యాన్నివ్వండి. ఇంకొద్దిగా రోజులు బ్రతుకుతారు. మనమందరం తల్లిదండ్రులని ప్రేమిద్దాం . వారి కష్టాలని వారి ఆవేదనని అర్థం చేసుకొని తల్లి తండ్రులని బరువుగా కాకుండా బాధ్యతగా స్వీకరిద్దాం.

మరిన్ని అప్డేట్స్ కొరకు వాట్సాప్ చానల్ లో జాయిన్ అవ్వండి.

<p>The post Moral Story:కనిపెంచిన అమ్మే ‘లో వాల్యూ’ అయిపోయిందా? సిటీ కల్చర్‌లో మంటగలుస్తున్న మానవ విలువలు. first appeared on నవయుగం TV.</p>

ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని ఏదో ఒక మారుమూల గ్రామం… పచ్చని పొలాలు, పండిన పంటల వాసన, కలకలలాడే పిల్లల సందడి, మంచి మనసుతో మెలిగే మనుషులు. ఆ ఊరికి ఒకే ఒక సమస్య – మూఢనమ్మకం పట్టిన గాలి. ఎవరైనా కాస్త తుమ్మినా, ఎడమ కన్ను కొంటేనా, అది ఏదో అపశకునమని భయపడేవారు. అలాంటి ఊరినే ఒకసారి చూసి, కొందరు దుర్మార్గులు ఒక కుటిల ప్రణాళిక వేశారు. పగలు సంతోషంగా సందడి చేసే ఊరిని, రాత్రిపూట భయానక పీడకలగా మార్చాలని వాళ్లు నిర్ణయించుకున్నారు. ఎలాగైనా గ్రామస్తుల మనశ్శాంతి దోచుకోవాలి, అందుకే ముందు ఒక పని చేశారు. అర్ధరాత్రి సమయంలో, ఆ ఊరిలో మూడు రోడ్లు కలిసే చోటుకు వెళ్లి, మూడు రోడ్లు కలిసే కూడలి దగ్గర కుంకంతో కలిపిన నిమ్మకాయలను చిన్న ముక్కలుగా కోసి అక్కడ రోడ్ల మధ్యన పడేశారు.

తెల్లవారింది. ఊరి పెద్దలు, రైతులు, స్త్రీలు, అందరూ పనికి వెళుతుండగా, అక్కడ చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్న కుంకంతో నిండిన నిమ్మకాయ ముక్కలను చూశారు. వెంటనే వారిలో తెలియని భయం మొదలైంది. “ఏమిటి ఈ వింత? మన ఊరికి ఏదో అరిష్టం జరగబోతోంది!” అన్నారు కొందరు పెద్దలు. ఆ మాట చాలామందికి వైరల్ అయింది. ఒక్క రోజులోనే ఆ ఊరిలో భయం తీవ్రమైంది. మొదటి రోజు ఆ నిమ్మకాయలు చూసి బెదిరిన గ్రామస్తులు, రెండో రోజే ఇంటి లోపలే ఉండి, పిల్లలను బైటకు వదలడం లేదు. స్త్రీలు సాయంకాలం నాటికే ఇంటి తలుపులు బీగం వేసేవారు.

“రాత్రి వింత శబ్దాలు, పగలు ఆ నిమ్మకాయల భయం – ఊరి వాతావరణమే మారిపోయింది.”

మొదటి విజయం చూసిన ఆ పోకిరీలు, మరింత ధైర్యంగా ఎప్పటికప్పుడు ఆనవాయితీ పాటిస్తూ, ఏదో ఒకరోజు రాత్రిపూట ఒక్కొక్క ఇంటి గుమ్మం దగ్గర లేదా ఆ ఇంటి ఆవరణలో చీకట్లో నిమ్మకాయలు పడేసి వెళ్లిపోయేవారు. ఆ ఇంటివాళ్లు, ఆ కుంకంతో నిండిన నిమ్మకాయను చూసి గుండెలు పగిలేలా బెదిరిపోయేవారు. “అయ్యో! తనకు ఏమైంది? ఎవరు ఇలా చేశారు?” అని ఆలోచించేవారు. ఇంతలో ఆ ఊరిలో ఒక మర్మమైన గజ్జల శబ్దం రాత్రిపూట వినిపించడం ప్రారంభమైంది. దూరంగా ఎవరో ఏడుస్తున్నట్లు, కొన్నిసార్లు దయ్యాల నవ్వులు అనిపించేవి. ఇవన్నీ ఆ పోకిరీలు వేసిన ట్రాప్ లేదా వారి స్నేహితులు సృష్టించిన విన్యాసాలే. కానీ గ్రామంలో ఉండే వారికి! అది పూర్తిగా రాత్రి పూట దయ్యాల చర్చిగా మారిపోయింది. చిన్నపిల్లలు అర్ధరాత్రి పీడకలలతో కేకలు వేసేవారు. ఆ ఊరి వాతావరణం, ఒకప్పుడు ఎంత సంతోషంగా ఉండేదో, అంత భయంకరంగా మారిపోయింది.

“ఆ ఊరిలో ఇక సంతోషం లేదు, సందడి లేదు. అక్కడ ఒకే ఒక్క విషయం మిగిలింది – పీడకలలా తరిమే భయం.”

ఈ సమయంలోనే, ఊరికి దూరంగా ఉంటూ చదువుకున్నటువంటి ఒక చురుకైన అబ్బాయి వచ్చాడు. తనకి ఇటువంటి మూఢనమ్మకాల మీద భయం లేదు వాటిని అసలు పట్టించుకోడు. అతని పేరు అశోక్. పండగ సెలవుల్లో తన ఇంటికి వచ్చాడు. గ్రామంలోకి అడుగుపెట్టిన వెంటనే వాతావరణంలో విషాదం గ్రహించాడు. “ఏమయింది అమ్మ? ఊరు చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది?” అని తన తల్లిని అడిగాడు. తల్లి సగం కంట తడిపెట్టుకుంటూ “బాబూ! ఊరిపై ఏదో దయ్యం విలాసం సాగిస్తోంది. రాత్రిళ్లు తలుపులు తీసుకోవడం మానేశాం. అశోక్ వెంటనే విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. అతను సాయంత్రం ఆ నిమ్మకాయలు పడిన చోటుకు వెళ్లి, ఒక నిమ్మకాయ ముక్కను చేతితో ఎత్తాడు. అక్కడి ప్రజలు అతనిని చూసి, “అబ్బో! నీకు పిచ్చా? దాన్ని ముట్టుకుంటే ఏమవుతుందో?” అని హెచ్చరించారు. కానీ అశోక్ నిర్భయంగా, “ఇది కేవలం నిమ్మకాయ. దీనికి ఎలాంటి శక్తి లేదు. కుంకంతో కలిపితే ఇది అశుభం కాదు, ఇది మనకున్న భయం యొక్క నిదర్శనం” అని వారికి వివరించడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ అనాదిగా వచ్చిన మూఢనమ్మకం వారిని వినడానికి సిద్ధపడలేదు. “నాయనా! అదంతా అర్ధం అవుతుంది, కానీ ఆ శబ్దాలు, ఆ దయ్యాల కేకలు… అవి మాత్రం నిజమే!” అన్నారు గ్రామస్తులు.

అశోక్ నిరుత్సాహపడలేదు. మరుసటి రోజు, రహస్యంగా నగరం నుంచి మూడు చిన్న సీసీ కెమెరాలు తెప్పించాడు. ఆ కెమెరాలను ఆ ఊరిలోని కీలకమైన మూడు మార్గాల్లో, ముఖ్యంగా నిమ్మకాయలు పడే ప్రదేశాలకు దగ్గర్లో, ఎవరికీ తెలియకుండా ఎత్తైన చెట్లకు, విద్యుత్ స్తంభాలకు అతికించాడు. ఒక వైపు తన సెల్ ఫోన్ ద్వారా రికార్డింగ్ ప్రారంభించాడు. ఆ పోకిరిలు ఆ రాత్రి మామూలు ప్రకారం వచ్చారు. ముసుగులు వేసుకుని, చేతిలో బుట్టలో నిమ్మకాయలతో, వారు మళ్లీ ఆ చోటుకు వచ్చి, అర్ధరాత్రి నిశ్శబ్దంలో నిమ్మకాయలు పడేసి, గజ్జలు కట్టి, ఏడుపు సౌండ్స్ కోసం రికార్డర్ వాయించి వెళ్లిపోయారు. వారు వెళ్లిన తర్వాత, సీసీ కెమెరా ఆ దృశ్యం పూర్తిగా రికార్డు చేసింది.

మరుసటి రోజు, అశోక్ గ్రామ పెద్దలను, యువకులను, ఇంటింటి ప్రతినిధులను ఊరి మధ్యలో ఉన్న దేవాలయం ముందు సమావేశపరిచాడు. అతను ఒక ల్యాప్టాప్ను తీసుకొచ్చి, పెద్ద స్క్రీన్ ఏర్పాటు చేశాడు. గ్రామస్తులు మొదట గజగజలాడారు. “ఇది దయ్యాల వీడియో అనుకుంటున్నారా?” అన్నాడు అశోక్. ఆ చీకటి రాత్రిలో ఒక మనిషి స్పష్టంగా… నిమ్మకాయలు పడేస్తూ, ముసుగు దించుకుంటూ కనిపించాడు. మరో క్లిప్ లో అదే మనుషులు గజ్జలు ఊపుతూ, మొబైల్ ఫోన్లో ఏడుపు సౌండ్ వింటున్నట్లు చేస్తూ కనిపించారు. ఆ కెమెరాలకు మనుషులు బాగా క్లోజ్ అప్ లో కనిపించేవారు. వారి ముఖాలను గుర్తుపట్టడానికి కూడా వీలుంది. ఆ ముఖాలు చూసి గ్రామస్తుల్లో ఒక్కసారిగా ఆందోళన కంటే కోపం ప్రబలింది. “అరెరె! ఇతను మన ఊరి పొరుగు గ్రామానికి చెందిన శంకర్ కదా! ఇతనికి మన ఊరి మీద ద్వేషం!” అని అరిచాడు ఒక రైతు. “వీళ్లు కేవలం పోకిరీలు! మనల్ని బెదిరించి మన మానసిక శాంతి దోచుకోవాలని చూస్తున్నారు!” అన్నాడు మరొక యువకుడు.

“ఆ భయం పూర్తిగా కరిగిపోయింది. ఎందుకంటే దయ్యం కాదు, మనిషే తన కుట్రను రుజుపు చేసుకున్నాడు.”

తెలివైన అశోక్, ఆ క్షణాన్ని ఉపయోగించుకుంటూ, ఆ నిమ్మకాయలను చేతిలోకి తీసుకొని ప్రశ్నించాడు, “చూడండి! ఇవి కేవలం ఊరు మార్కెట్లో పది రూపాయలకు నాలుగు దొరికే నిమ్మకాయలు. కుంకం అంటే మంచిది కానీ చెడ్డది కాదు. ఒక నిమ్మకాయకు మిమ్మల్ని భయపెట్టే శక్తి లేదు. ఆ శక్తి మీ ఊహకు, మీరు చిన్నప్పటి నుంచి నమ్ముతున్న కట్టుకథలకు మాత్రమే ఉంది. టెక్నాలజీ సహాయంతో దాన్ని ఇక్కడ రుజుపు చేశాను. ఈ నిమ్మకాయలు ఎన్ని పడేసినా, అసలు ప్రమాదం మీ మనసులోని భయానికే.” అశోక్ మాటలు విని ఆ ఊరి వాతావరణం పూర్తిగా మారిపోయింది. మొదటిసారి, గ్రామస్తులు నిమ్మకాయను చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు. అందులో ఏమీ లేదని అర్థం చేసుకున్నారు. మరుసటి రోజు ఆ పోకిరీలు పట్టుబడి పోలీసులకు అప్పగించబడ్డారు. ఆ ఊరి శాంతి మరలా నెలకొంది. రాత్రిపూట మళ్లీ చిన్నారులు బండ్లు నెట్టుకుంటూ ఆడుకున్నారు. పెద్దలు చెట్ల కింద కబుర్లు చెప్పుకున్నారు. ఇలా, ఒక అద్భుతమైన మలుపుతో, మూఢనమ్మకం మీద సాంకేతికత గెలిచింది. అశోక్ దూరంగా ఉండి తన ఊరి వారికి ఎంతో మేలు చేశాడు.

“ఇది కేవలం కల్పితకథ కాదు. ఏదైనా సమస్యను ఎదుర్కోవడానికి మనకు తెలివి, ఆధునిక పద్ధతులు, నిజాయితీ ఉంటే చాలు. ఆ పోకిరీలు వేసిన భయం ప్రయోగం విఫలమైంది. ఎందుకంటే భయం అనేది చీకటిలోనే ఉంటుంది. విజ్ఞానం వెలుగులో అది చావుగుండం పడిపోతుంది.”

నిజానికి ఇది ఒక చిన్న కథలాగా అనిపించినా దీని లో చాలా లోతైన అర్థం ఉంది. ఎందుకంటే మూఢనమ్మకం అనేది ఎంత భయంకరంగా పాదుకపోయిందంటే చదువుతోనో వయసుతోనూ దానికి సంబంధం లేదు. ఎందుకంటే చదువు లేకుండా ఇంటిదగ్గర పొలం పనులు చేసుకునే వారైనా, పెద్ద పెద్ద చదువులు చదివి విదేశాలలో బ్రతికిన వారైనా ఇంటికి వచ్చాక ఎక్కడైనా నిమ్మకాయ కుంకుమ పూసి కనిపిస్తే దాన్ని దాటడానికి గుండెలు సరిపోవు. దారిలో ఎక్కడైనా ఉప్పు మిరపకాయలు కనిపిస్తే ఆ దారిలో పోవడానికి సంకోచిస్తారు. పొరపాటున చూడకుండా దానిని తొక్కితే తను మానసికంగా ఎంత భయభ్రాంతులను చెందుతాడో ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కర్లేదు. అందులో ఏమీ లేకున్నా తనకి అనారోగ్యం వస్తుంది. తను రాత్రుల్లో నిద్రపోవడానికి భయపడతాడు. ఇది మన యొక్క మూఢ నమ్మకం.

గ్రామంలో ఉన్నప్పుడు నాకు కూడా కొద్దిగా ఎందుకో భయంగా అనిపిస్తుంది కానీ పట్టణంలో వచ్చిన తర్వాత నాకు ఎప్పుడు అటువంటి ఆలోచన గాని భయం కానీ రాలేదు . దీనికి నేను గమనించినటువంటి ప్రధానమైన కారణం ఏమిటంటే గ్రామంలో వెలుతురు తక్కువగా ఉంటుంది. మనుషులు శబ్దాలు చేయడం తక్కువగా ఉంటుంది త్వరగా తిని త్వరగా నిద్రకు వెళ్తారు. అప్పుడు చీకటిగా అనిపిస్తుంది ఒంటరితనం అని అనిపిస్తుంది . బయటికి రావాలంటే ఎవరూ లేరు, ఊరి వారంతా నిద్రపోయారు, మనం ఒంటరిగా ఎలా వెళ్లాలి అని ఆలోచన వస్తుంది. అదే పట్టణంలో అయితే ప్రతి సందర్భంలో ఎవరో ఒకరు తిరుగుతూనే ఉంటారు. ఎంత ఒంటరిగా ఉన్నా కూడా మనకు భయం అనిపించదు కారణము మన యొక్క మనసు, మనం ఉన్నటువంటి వాతావరణం అంతేకానీ నిజానికి ఎక్కడ ఏమి ఉండదు.

ఇన్ని తెలివితేటలు కలిగినటువంటి ఒక మనిషిని రెండు రూపాయలు విలువ చేసే ఒక నిమ్మకాయ భయపెడుతుంది. ఆ దారిన వెళ్ళటానికి సంకోచించేలా చేస్తుంది . కానీ ఆ నిమ్మకాయని మనం ఎన్నోసార్లు తిని ఉంటాం. నిమ్మకాయ మన ఇంట్లో ఉన్నా మన చేతిలో ఉన్న భయం అనిపించదు కానీ ఒక నిమ్మకాయ దారిలో కనిపిస్తే ఎక్కడ లేని భయం వస్తుంది, అది ఏమిటో అర్థం కాదు. ఎందుకు భయపడతామో అర్థం కాదు. దీనినే మూఢనమ్మకం అంటాము.
10 లక్షలు పెట్టి కారు కొన్నప్పుడు కారులో పెట్రోల్ ఉండాలి, డ్రైవర్ ఆరోగ్యంగా ఉండాలి, మనకు డ్రైవింగ్ వచ్చి ఉండాలి. అంతేకానీ టైర్ కింద నాలుగు నిమ్మకాయలు పెట్టినంత మాత్రాన ఆ కారుకి శుభం జరగదు. 10 లక్షల విలువైన కారుకి పది రూపాయల విలువైన నిమ్మకాయలు రక్షణ ఇస్తాయా? దీన్ని మూఢనమ్మకమనక ఏమంటారు? ఇటువంటి మూఢనమ్మకమైనటువంటి ఆలోచనలు ఉన్నాయి కాబట్టే మనము నిమ్మకాయ బయట కనిపించినప్పుడు భయపడుతున్నాము. మనిషిని నమ్మాలి వస్తువులను కాదు. మనిషి మీద మనిషి యొక్క తెలివి మీద ఆధారపడాలి, అప్పుడు జీవితం ముందుకు వెళుతుంది కాబట్టి మూఢనమ్మకాలని వదిలేద్దాం. రియాలిటీలో బ్రతుకుదాం. మీ ఊరిలో కూడా ఇటువంటి పరిస్థితులు ఉన్నాయా? మీకు కూడా ఇటువంటి పరిస్థితులు ఎదురయ్యాయా? కామెంట్ రూపంలో తెలియజేయండి.

గమనిక (Disclaimer)

“ఈ కథ కేవలం పాఠకులలో సామాజిక అవగాహన కల్పించడానికి మరియు వినోదం కోసం మాత్రమే రాయబడింది. ఈ కథలో ప్రస్తావించిన సంఘటనలు, పాత్రలు మరియు సన్నివేశాలు కల్పితం. ఎవరినీ వ్యక్తిగతంగా ఉద్దేశించినవి కావు. మూఢనమ్మకాలను ప్రోత్సహించడం మా ఉద్దేశ్యం కాదు; కేవలం శాస్త్రీయ ఆలోచనను మరియు ధైర్యాన్ని పెంపొందించడమే ఈ కథా ఉద్దేశ్యం. పాఠకులు గమనించగలరు.”

ఇలాంటి ఉత్కంఠభరితమైన, నిజ జీవిత ఘటనల ఆధారిత కథలు మరిన్ని చదవడానికి మా వాట్సాప్ ఛానల్ ను జాయిన్ చేసుకోండి. ప్రతి వారం కొత్త థ్రిల్లర్, సస్పెన్స్, క్రైమ్ కథలు నేరుగా మీ మొబైల్ కి వస్తాయి.

<p>The post Thriller story: భయం మనసులో పుడుతుందా? ఈ కథ మీ ఆలోచన మార్చేస్తుంది first appeared on నవయుగం TV.</p>

పుట్టుకతో వచ్చిన శాపం
ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని కృష్ణా జిల్లా ఒక మారుమూల గ్రామంలో భీమయ్య జన్మించాడు. రామయ్య తల్లి ఇంటి దగ్గరే ప్రసవం అయ్యింది. ఎందుకంటే వారికి ఆసుపత్రులు కానీ డాక్టర్ కానీ అందుబాటులో ఉండేవారు కాదు. మంత్రసాని పాత పద్ధతులతో ప్రసవం చేసింది. భీమయ్య మొదటి ఏడుపుని, ఆ గ్రామంలోని దేవాలయ గంటలు మోగించే బ్రాహ్మణుడు సుబ్బన్న కూడా విన్నాడు. సుబ్బన్న వెంటనే కామేశ్వరరావు దగ్గరికి వెళ్లి చెప్పాడు: “దొరా, మాదిగ చంద్రమ్మకు మగపిల్లాడు పుట్టాడు. మనకి ఇంకొక కూలివాడు వచ్చాడు.”

చిన్నతనంలో భీమయ్యకు తన పరిస్థితి గురించి తనకు ఏమీ అర్థం అయ్యేది కాదు – అతను ఎందుకు ఊరి చివరన, చెత్త కుప్పల పక్కన నివసించాలి? ఎందుకు అతను బావి దగ్గర నీళ్ళు తీసుకోవడానికి వెళ్తే, అగ్రకుల పిల్లలు “జాగ్రత్త, ఈ నీళ్ళు మాదిగోడు తాకేస్తాడు” అని అరుస్తారు?

ఒకసారి భీమయ్యకు నాలుగు సంవత్సరాల వయసు ఉన్నప్పుడు. అతను గుడి దగ్గర ఆడుకుంటున్నాడు. ఒక అగ్ర కులం పిల్లవాడు అతని మీద రాయి విసిరి, “పోరా మాదిగోడ, దేవుడి ముందు నీ నీడ కూడా పడొద్దు” అన్నాడు. భీమయ్య ఏడుస్తూ ఇంటికి వెళ్లి తల్లిని అడిగాడు: “అమ్మా, మనం ఎందుకు ఇలా ఉన్నాము?” చంద్రమ్మ కళ్లలో నీరు పెట్టుకుంది. “అయ్యా, మనం పుట్టిందే మాదిగ జాతి లో. శివుడి వాహనం వృషభం, బ్రహ్మ ముఖం నుంచి పుట్టిన కులాలు. మనం శివుడి పాదాల కింది దుమ్ము కూడా కాము. అని మా అమ్మ నాకు చెప్పింది.”

బాల్యంలో పనులు – ఏడేళ్ళ వయసులోనే బానిసత్వం, కష్టాలు, కన్నీళ్లు.

భీమయ్యకు ఏడేళ్లు వచ్చేసరికి, అతను పాఠశాలకు వెళ్లలేదు. బదులుగా, ప్రతి రోజు ఉదయం 4 గంటలకు లేచి, కామేశ్వరరావు గారి పొలంలో పనికి వెళ్లాలి. అతని పని – పశువులను నీళ్ళకు నడపడం, పేడ ఏరడం, గడ్డి కట్టలు మోయడం. ప్రతిరోజూ చీకటి పడే వరకు పని. అంత పనిచేసిన కూడా చివరకు తనకు సాయంత్రం దొరికేది ఒక రొట్టె ముక్క, ఒక గిన్నెడు గంజి.

అతని తండ్రి పోతురాజు చేసే పనులు మరింత హీనమైనవి:

ఆ ఊరిలో ఎక్కడ పశువులు చనిపోయిన వాటిని తీసుకెళ్లి దూరంగా పడేయాలి, వాటి యొక్క చర్మాన్ని తీయాలి.

ఊరిలో ఉన్న మురికి కాలువలు శుభ్రం చేయాలి. పెద్ద కులపోల్లా దొడ్లలో మనుషులపెండెత్తాలి. వారి ఇళ్లలో హీనమైన పనులన్నీ చేయాలి. లేకపోతే చచ్చేదాకా కొట్టేవారు.

అగ్ర కులంలో ఎవరైనా చనిపోతే వాళ్ల ఇంటి ముందు డప్పు కొట్టాలి. చచ్చిన శవాలను మోయాలి, స్మశానంలో గుంతలు తీయాలి, స్మశానంలో శవాలను తగలబెట్టాలి.

ఒకరోజు పోతురాజు ఒక చనిపోయిన ఆవు చర్మాన్ని తొలగిస్తున్నాడు. కామేశ్వరరావు అక్కడికి వచ్చి, పోతురాజును కాలితో తన్నాడు. “పోరా పోతురాజు, ఎంత సేపు పడుతుంది? సాయంత్రం లోగా చర్మాన్ని మాయం చెయ్యి. లేదంటే మీ కుటుంబానికి రేషన్ బియ్యం లేదు.” పోతురాజు తలవంచుకుని “అలాగే దొరా” అన్నాడు.
ఇక్కడ మాల, మాదిగలు పూర్తి బానిసల వలె ఎటువంటి ప్రతిఘటనా లేకుండా పనులు చేయించుకోవడం, తినడానికి ఒక పూట గంజికి తల ఒగ్గడం.ఇదే వారి జీవితం.

దేవుడి ముందు కూడా మాల మాదిగల కుల వివక్ష

భీమయ్య తల్లి చంద్రమ్మ చాలా భక్తురాలు. ఆమె ప్రతి శివరాత్రికి గుడికి వెళ్లాలనుకుంటుంది. కానీ గుడి అర్చకుడు ఆమెను లోపలికి అనుమతించడు. “పాపం, నువ్వు మాదిగ దానివి. దేవుడి విగ్రహానికి దూరంగా ఉండు. గుడి గోడ బయట నిలబడి దేవుణ్ణి చూసుకోవచ్చు. లోపలికి రావడం దోషం” అనేవాడు.

ఒకసారి చంద్రమ్మకు చాలా కోపం వచ్చింది. “దేవుడు అందరికీ సమానం అని నువ్వే చెప్పావు, సుబ్బన్నగారు. అలాగైతే నాకు ఎందుకు లోపలికి రానీయవు?” అని ప్రశ్నించింది. సుబ్బన్న నవ్వి, “దేవుడు సమానమే కానీ, అతని కొలువులో వుండే మేము బ్రాహ్మణులం. మేము స్పృశింపదగిన వారం. మీరు అస్పృశ్యులు. ఇది శాస్త్రం. నీకు తెలియదా?” మాదిగ దాన నాకు చెప్పే దానివా! తన మీద కన్న చేశాడు దాంతో భయపడి చంద్రమ్మ వెళ్ళిపోయింది.

అగ్రకులాల వారి వేధింపులు

భీమయ్య పెరిగే కొద్దీ, అతని తెలివి బయటపడింది. అతను రహస్యంగా గ్రామంలోని ప్రభుత్వ స్కూలుకు వెళ్లేవాడు. కానీ అక్కడ కూడా, మాస్టారు చివరన విద్యార్థులందరూ బెంచీల మీద కూర్చుంటే, తనను మాత్రం క్రింద కూర్చోబెట్టేవారు. ఒకసారి ఒక అగ్ర కులం పిల్లవాడు అతని తలమీద ఉమ్మివేశాడు. భీమయ్య కోపంగా చూశాడు. అప్పుడు మాస్టారు అన్నాడు: “భీమయ్య, నీ బ్రతుకేందో తెలుసుకో” అని కోపంగా చూశాడు.

భీమయ్యకు 12 ఏళ్లు వచ్చేసరికి, అతను పాఠశాల మానేశాడు. ఎందుకంటే అతన్ని ప్రతిరోజూ “మాల, మాదిగ” అనే దూషణలు విని విని అలసిపోయాడు.

పెళ్లి – మరొక బంధం

భీమయ్యకు 18 ఏళ్లు వచ్చినప్పుడు, అతని పెళ్లి మరియమ్మతో జరిగింది – మరో మాదిగ కుటుంబం. వారి పెళ్లి గుడిలో జరగలేదు, ఎందుకంటే గుడిలో మాల, మాదిగల వివాహానికి అనుమతి లేదు. అందుకోసం వారు ఊరి చివరన ఒక పందిరి వేసి, ఒక పెద్దాయన చదివించే కొన్ని మంత్రాలతో వివాహం జరిగింది.

ఆ తర్వాత భీమయ్య కూలీ చేస్తూ, మరియమ్మ పొలంలో పని చేస్తూ, ఎటో జీవితం గడిపారు. వారికి ఇద్దరు పిల్లలు – బాలకృష్ణ, సుశీల.

హిందుత్వం నుండి క్రైస్తవం లోకి మార్పు– నూతన ఆశ

పాస్టర్ జాన్ రాక
గ్రామానికి ఒక మిషనరీ సంస్థ వచ్చింది. పాస్టర్ జాన్ అనే వ్యక్తి ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఊరి చివర ఒక గుడారం వేసి బైబిలు బోధించేవాడు. అతను చెప్పేది: “దేవుని ముందు అందరూ సమానం. కులం లేదు, బ్రాహ్మణుడు లేడు, మాల లేడు, మాదిగ లేడు. ఎందుకంటే మీరందరూ యేసుక్రీస్తులో ఒక్కటే.”

ఈ మాటలు భీమయ్య చెవుల్లో తియ్యగా పడ్డాయి. మొదటిసారి ఒక మత గురువు అతన్ని “మనిషి”గా చూశాడు. పాస్టర్ జాన్ అతన్ని భుజంమీద చేయి వేసి, “సోదరా, నీకు నిజమైన స్వేచ్ఛ యేసులోనే ఉంది” అన్నాడు.

మరియమ్మ మొదట సందేహించింది. “భీమయ్యా, ఇది మన దేవుళ్లను కించపరచడం కాదా?” అని అడిగింది. కానీ ఒక రోజు, ఆమెకు జ్వరం వచ్చినప్పుడు, పాస్టర్ జాన్ వచ్చి ప్రార్థన చేసి, కొన్ని మందులు ఇచ్చాడు. ఆమె కోలుకుంది. అప్పటి నుంచి ఆమెకు పాస్టర్ అంటే విశ్వాసం కలిగింది.

బాప్టిజం – కొత్త జీవితం
భీమయ్య, మరియమ్మ, శాంతిలాల్ (అతని మాల స్నేహితుడు) – ముగ్గురూ కృష్ణా నదిలో బాప్టిజం పొందారు. ఇది చాలా ముఖ్యమైన రోజు. పాస్టర్ జాన్ నీళ్లలో ముంచి, “నిన్ను యేసు నామంలో బాప్తిస్మం ఇస్తున్నాను, నీవు క్రొత్త సృష్టివి” అన్నాడు.

భీమయ్యకు ఆ రోజు ఎంతో ఆనందంగా ఉంది. తన మీద ఉన్న “మాదిగ ” అనే బరువు తన భుజాల మీద నుంచి దింపేశారు. అతను అనుకున్నాడు: “ఇకపై నేను క్రైస్తవుడిని. కులం లేదు. అందరూ సోదరులే.”

క్రైస్తవంలో లభించిన ప్రయోజనాలు:

సామాజిక గౌరవం – చర్చిలో అందరూ ఒకే బెంచ్ మీద కూర్చునేవారు. భీమయ్య పక్కన ఒక అగ్ర కులం క్రైస్తవుడు కూర్చోవచ్చు. ఇది అతనికి అపూర్వమైన అనుభూతి.

విద్య – మిషనరీ స్కూలులో బాలకృష్ణ మరియు సుశీలకు ఉచిత విద్య, బట్టలు, భోజనం లభించాయి.

ఆరోగ్య సేవలు – చర్చి వారు నెలకు ఒకసారి ఆరోగ్య శిబిరం నిర్వహించేవారు. భీమయ్యకు తొలిసారి కంటి పరీక్ష చేయించుకునే అవకాశం వచ్చింది.

భాష మార్పు – పాస్టర్ జాన్ వారికి తెలుగు, ఇంగ్లీషు నేర్పించాడు. భీమయ్య కొంత చదవడం, వ్రాయడం నేర్చుకున్నాడు.

వేతనంలో న్యాయం – క్రైస్తవులైన తర్వాత, భీమయ్య ధైర్యంగా కామేశ్వరరావుతో “దొరా, కూలీ డబ్బులు సక్రమంగా ఇవ్వండి” అని అడగడం నేర్చుకున్నాడు. ఇంకా అతను అగ్రకులాల ఇళ్లలో పని చేయడానికి నిరాకరించాడు. అతను చర్చి తోటలో పని చేయడం మొదలుపెట్టాడు.

సామాజిక రక్షణ – ఎవరైనా అతన్ని “ఒరేయ్ మాదిగ” అని పిలిస్తే, పాస్టర్ జాన్ గ్రామ సర్పంచ్ దగ్గర ఫిర్యాదు చేసేవాడు. మొదటిసారి భీమయ్య తన కోసం న్యాయం కోరుకోవడం నేర్చుకున్నాడు.

సంతోషకరమైన రోజులు

ఈ 13 సంవత్సరాలు భీమయ్యకు స్వర్గం లాగా ఉండేవి. అతను చర్చిలో ప్రార్థనా నాయకుడిగా మారాడు. అతని గొంతు బాగుండేది – ఆదివారం ప్రార్థన సమయాల్లో అతను “యేసు నా ప్రభువు” పాట పాడేవాడు. ఆయన గొంతెత్తి పాడుతుంటే చర్చి దద్దరిల్లిపోయేది.

బాలకృష్ణ ఇంటర్ పాసయ్యాడు. సుశీల నర్సింగ్ డిప్లొమా చదివింది. భీమయ్యకు చిన్న చర్చి మిషన్ వారు ఒక సైకిలు బహుమతిగా ఇచ్చారు. అతను సైకిలెక్కి తొలిసారి పక్క గ్రామానికి వెళ్లినప్పుడు, అతను ఎంతో గర్వంగా భావించాడు.

మరియమ్మ చర్చి మహిళా సంఘం కార్యదర్శిగా పనిచేసింది. ఆమె చేతిలో నేర్చుకున్న ఎంబ్రాయిడరీ పని బాగా అమ్ముడుపోయేది. కుటుంబానికి ఆర్థిక స్థితి కొంచెం మెరుగుపడింది.

చట్టపరమైన విపత్తు – హక్కులు కోల్పోవడం

ప్రభుత్వ ఉద్యోగానికి దరఖాస్తు
ప్రభుత్వం గ్రామీణాభివృద్ధి అధికారి పోస్టుకు నోటిఫికేషన్ విడుదల చేసింది. ఎస్సీలకు 15% రిజర్వేషన్ ఉంది. బాలకృష్ణకు డిగ్రీ ఉంది, కంప్యూటర్ నాలెడ్జ్ ఉంది. అతను దరఖాస్తు చేసుకున్నాడు.

అతని జాతి ధృవీకరణ పత్రంలో “మాదిగ (SC)” అని ఉంది. కానీ అతను క్రైస్తవుడు. అతను ఒక పెద్ద సమస్యను ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది – అతని అప్లికేషన్ను ప్రభుత్వ అధికారి తిరస్కరించారు. కారణం: “మీరు క్రైస్తవ మతంలోకి మారారు. కాబట్టి మీరు షెడ్యూల్డ్ కులాల జాబితాలో లేరు.”

కోర్టు కేసు – సుప్రీంకోర్టు తీర్పు వరకు

భీమయ్య మరియు శాంతిలాల్ ఈ నిర్ణయాన్ని సవాల్ చేశారు. వారు ఒక న్యాయవాదిని సంప్రదించారు. న్యాయవాది వారికి వివరించాడు: “1990లోనే సుప్రీంకోర్టు ఒక కేసులో తీర్పు ఇచ్చింది – క్రైస్తవ లేదా ముస్లిం మతంలోకి మారిన వ్యక్తులు ఎస్సీ జాబితాలో ఉండరు. దీనికి మూలకారణం 1950 ఎస్సీ ఆర్డర్. ఇప్పటికీ ఆ చట్టం అలాగే ఉంది.”

భీమయ్య నిరాశ చెందాడు. “కానీ నేను ఇప్పటికీ అదే మాలను కదా! నేను మారినది మతం మాత్రమే, కానీ నా రక్తం మారలేదు. నేను ఇప్పటికీ చేతులతో పని చేస్తున్నాను. నా పిల్లలు ఇప్పటికీ సామాజికంగా వెనుకబడి ఉన్నారు. ఎందుకీ అన్యాయం?”

కోర్టు తీర్పు వచ్చింది – వారికి వ్యతిరేకంగా. న్యాయమూర్తి శ్రీనివాస్ తీర్పులో ఇలా రాశారు: “క్రైస్తవ మతం కులాన్ని గుర్తించదు. కాబట్టి క్రైస్తవులుగా మారిన వ్యక్తులు సామాజిక, ఆర్థిక వెనుకబాటుతనాన్ని ఎదుర్కొనరని భావిస్తాం. వారు ఇక ఎస్సీ రిజర్వేషన్లకు అర్హులు కారు.”

ఆ కోర్టు తీర్పు వినగానే మనసు ముక్కలైపోయింది. అతను కోర్టు గది నుంచి బయటకు వస్తూ ఏడ్చాడు. “మా పూర్వీకులు చేసిన బానిసత్వం, శతాబ్దాల వివక్ష – వాటికి విలువ లేదా? మతం మారినంత మాత్రాన ఆ వేదన పోతుందా?”

సామాజికంగా తిరిగి ముందుకు రావడం

ఇప్పుడు భీమయ్య రెండు ప్రపంచాల మధ్య చిక్కుకున్నాడు:

హిందూ ప్రపంచం అతన్ని ఇప్పటికీ “మాల”గా చూస్తుంది, కానీ అతను ఇక హిందువు కాదు.

క్రైస్తవ ప్రపంచం అతన్ని సోదరుడిగా చూస్తుంది, కానీ అతనికి ప్రభుత్వ రిజర్వేషన్ లేదు.

ప్రభుత్వం అతన్ని “ఇతర వెనుకబడిన వర్గం” (OBC) లో కూడా చేర్చదు, ఎందుకంటే అతను పూర్వం SC అయినా ఇప్పుడు క్రైస్తవుడు కాబట్టి.

అతను నిరుపేదగా మారిపోయాడు. బాలకృష్ణ ప్రైవేట్ ఉద్యోగం కోసం అన్వేషించవలసి వచ్చింది, అక్కడ అతనికి తక్కువ జీతం, భద్రత లేని పని దొరికింది. సుశీల నర్సింగ్ పూర్తిచేసినా, ప్రభుత్వ ఆసుపత్రిలో ఉద్యోగం రాలేదు. ఎందుకంటే ఆమె కూడా క్రైస్తవురాలు.

ఎస్సీ అట్రాసిటీ కేసు లేని రక్షణ

భీమయ్య చర్చి నుండి ఇంటికి వెళ్తుండగా, కామేశ్వరరావు కొడుకు నాగేశ్వరరావు (అతను ఇంకా అగ్రకాలాన్ని విడిచిపెట్టలేదు) అతన్ని అడ్డగించి, “ఏయ్ క్రైస్తవ తక్కువజాతి వాడ, మా పొలంలో పని చేయడానికి రావాలి. లేదంటే చూసుకో” అని బెదిరించాడు. భీమయ్య తిరస్కరించాడు. దాంతో నాగేశ్వరరావు అతన్ని కొట్టాడు. భీమయ్య పోలీస్ స్టేషన్లో SC, ST అట్రాసిటీ కేసు నమోదు చేయాలనుకున్నాడు.

పోలీస్ స్టేషన్లో, సబ్ ఇన్స్పెక్టర్ అన్నాడు: “నీవు క్రైస్తవుడివి కదా? అట్రాసిటీ చట్టం SC, ST వారికి మాత్రమే. క్రైస్తవులకు కాదు. నీ కేసు సామాన్యమైన దాడి కేసు. దానికి సెక్షన్ 324, 506 ఉంటుంది.”

భీమయ్యకు కోపం వచ్చింది. “అయినా నన్ను ‘తక్కువ జాతి’ అని పిలిచి, నా కులాన్ని ఉద్దేశించి కొట్టాడు. అది అట్రాసిటీ కేసు కిందకు రాదా?”

SI నవ్వి, “చట్టం చెప్పింది అదే. మనం ఏం చేయగలం?”

ఆ రోజు భీమయ్య తిరిగి వెళ్లిపోయాడు, న్యాయం కోసం ఎదురుచూస్తూ. ఎప్పటికీ రాని న్యాయం.

మొలుపు తిరిగిన జీవితం – వేదన కథ

కుటుంబంలో చీలిక
రిజర్వేషన్ పోయిన తర్వాత, బాలకృష్ణ చాలా నిరాశ చెందాడు. అతను తండ్రిని నిందించసాగాడు: “నాన్నా, మీరు మతం మారితే మాకేమని? మాకు రిజర్వేషన్ పోయింది. నా స్నేహితులు ఎస్సీలుగా ఉండి ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలు సంపాదించారు. నేను ప్రైవేట్ లో కంప్యూటర్ ఆపరేటర్ గా కష్టపడుతున్నాను. ఇది న్యాయమా?”

సుశీల కూడా నర్సుగా ప్రైవేట్ ఆసుపత్రిలో చేరింది, కానీ ఆమెకు ప్రభుత్వ నర్సు కంటే 40% తక్కువ జీతం. ఆమె భర్త కూడా క్రైస్తవుడే, అతను కూలీ చేస్తున్నాడు.

మరియమ్మ మనసులో ఎప్పటికప్పుడు సందేహం: “దేవుడు మనల్ని ఇలా చేశాడా? క్రైస్తవులమైనందుకు ప్రభుత్వం మనకు ద్రోహం చేస్తే, ఈ మతం మనకు నిజంగా స్వేచ్ఛనిచ్చిందా?”

గ్రామంలో మరింత ఒంటరితనం

క్రైస్తవులైన తర్వాత, భీమయ్య తన స్వంత సంఘం నుంచి కూడా దూరమైపోయాడు. హిందూ మాలలు, మాదిగలు అతన్ని “మతం మారిన వాడు” అని దూషించేవారు. అతని సోదరుడు రాఘవయ్య కూడా అతనితో మాట్లాడటం మానేశాడు. “అన్నయ్యా, నువ్వు క్రైస్తవుడివైతే, మా హిందూ మాల మాదిగల పండగలకు రాలేవు. మా అమ్మాయి పెళ్లికి రావొద్దు” అన్నాడు రాఘవయ్య.

ఇక అగ్రకులాల వారి విషయం వేరే. వారు అతన్ని “మతం మారినా మాల మాదిగ” అని ఇప్పటికీ పిలుస్తారు. భీమయ్య ఇక ఏ ప్రపంచంలోనూ చెందినట్టు లేడు.

మరియమ్మ అతన్ని హత్తుకుంది. “అయినా మనం మనుషులం, భీమయ్యా. ఒక రోజు చట్టం మారుతుంది. ఒక రోజు మన పిల్లలకు న్యాయం లభిస్తుంది.”

భీమయ్య నిశ్శబ్దంగా తన పాత బైబిలు తెరిచాడు. ఆ పుటలో ఒక వాక్యం చదివాడు: “సత్యం మిమ్మల్ని స్వతంత్రులను చేస్తుంది” (యోహాను 8:32).

అతను నవ్వాడు – చేదు నవ్వు. “సత్యమా? నాకు నిజమైన స్వేచ్ఛ ఎప్పుడు వస్తుందో?”

చట్టపరమైన ప్రశ్న: కులం జన్మతః వస్తుందా లేదా మతాన్ని బట్టి నిర్ణయించబడుతుందా? వృత్తి ఆధారంగా ఏర్పడిన కులం, శతాబ్దాలుగా ఒకే కుటుంబాలు అదే పని చేస్తుండడం వల్ల కొనసాగింది. ఆ వృత్తి ఇకపై చేయకపోయినా, సమాజం వారిని ఆ కులం ద్వారానే గుర్తిస్తుంది. అలాంటప్పుడు, మతం మారినందుకు వారి ఎస్సీ గుర్తింపు ఎందుకు రద్దు చేయబడుతుంది?

భీమయ్య చివరి మాటలు: “నేను మతం మార్చుకున్నాను, నా రక్తం మార్చుకోలేదు. నేను చేసిన పనులు, నా పూర్వీకులు పడిన బాధలు, నేడు నేను అనుభవించే వివక్ష – ఇవి నా కులానికి చిహ్నాలు. నా మతం కాదు. ఇప్పుడు చట్టం నన్ను ఎస్సీగా గుర్తించకపోతే, నేను ఎవరిని?”

ఈ సమస్య ఒక భీమయ్యది మాత్రమే కాదు దేశంలో అనేకమంది ఎస్సీలుగా ఉన్నటువంటి వారు అనుభవిస్తున్న మనోవేదన.ఒకప్పుడు మాదిగోడివి, నువ్వు మాలోడివి అని నిందించేవారు. సమాజంలో గౌరవం ఉండేది కాదు. దేవుడు దగ్గర గౌరవం ఉండేది కాదు. మనుషులంతా ఒక్కటే అని చెప్పే దేవుళ్ళు కులాలని మాత్రం హీనంగా విభజించారు. ధర్మాల ప్రకారం ఒక మనిషి హీనమైన వాడు అని అని ఏ విధంగా చెప్పిందో? ఏ కోణంలో చెప్పిందో ఇప్పటికే అర్థం కావటం లేదు. ఒక తండ్రికి పుట్టిన నలుగురు పిల్లలని ఒక్క పిల్లవానితో దొడ్లు కడిగించి, మనిషి వ్యర్ధాలను శుభ్రం చేపించే తండ్రి, తండ్రి అని పిలిచే హక్కుకి అర్హుడు అవుతాడా? అసలు దేవుడికి వివక్ష చూపించే లక్షణం ఉంటుందా? దేవునికి సమానత్వపు విలువలు తెలియవా? అటువంటి దేవుణ్ణి ఎందుకు పూజించాలి? ఇది కుల బానిసత్వంలో నలిగిపోతున్న వారి యొక్క వేదన. గుడిలోకి రానీయరు సమాజంలో విలువలు ఇవ్వరు ఇటువంటి సమాజాన్ని ఏమనాలి.

భారతదేశంలో క్రైస్తవులుగా మారిన చాలామంది సమాజం వారి పట్ల చూపించే వివక్ష వలన మాత్రమే జరిగింది అని చెప్పడానికి ఎటువంటి సందేహం లేదు. స్వాతంత్రం వచ్చినప్పటి నుంచి టెక్నాలజీ పెరుగుతున్న ఈ యుగంలో కూడా తక్కువ జాతి వారిని హీనంగా చూడటం మానవ సమాజంలో తొలగిపోవటం లేదు.

ఊరందరికీ చెప్పులు కుట్టే మాదిగోడికి చెప్పులేసుకుని తిరిగే హక్కు ఉండేదా? ఎంత దారుణమైన సమాజం అందుకనే కదా వారికి కూడా విలువ ఉండాలని రిజర్వేషన్లు కల్పించింది.

గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా దేశంలో ఎప్పుడూ లేని విధంగా కుల రాజకీయాలు, మత రాజకీయాలు విపరీతంగా పెరిగిపోతున్నాయి. ముఖ్యంగా తెలుగు రాష్ట్రాలలో మరీ దారుణమైన పరిస్థితి. తండ్రి స్థానంలో ఉన్నటువంటి ప్రభుత్వ నాయకులే కులాలని కించపరుస్తూ ఉన్నారు. మతాలని అవమానిస్తూ ఉన్నారు. ఇటువంటి నాయకులను ఎన్నుకున్న మనం ఎంత దౌర్భాగ్యులము. తండ్రి స్థానంలో ఉండి ప్రతి కులానికి ప్రతి మతానికి సరైన న్యాయం చేయాల్సిన బాధ్యత ఉండి కూడా నేను ఈ కులం వాడిని, నేను ఈ మతం వాడిని నేను వారి కోసమే బ్రతుకుతా వారికి మాత్రమే పనిచేస్తా! అని చెప్పే ఇటువంటి దౌర్భాగ్య నాయకులని ఎన్నుకొని మన భవిష్యత్తుని మనం నాశనం చేసుకుంటున్నామా ? అని సందేహం కలగక మానదు. ఒకపక్క ప్రతి భారతీయుడికి మత స్వేచ్ఛ ఉంది అని అంటూనే మతం మారితే ప్రభుత్వం ఇచ్చే హక్కులని ప్రభుత్వమే తీసుకుంటుంది. అని చెప్తున్నటువంటి చట్టాలని ఏమనాలో అర్థం కావట్లేదు.

నా దేశంలో ఉన్నటువంటి ప్రధానమైన శత్రువులు ఎవరో తెలుసా?

కులం, మతం, పేదరికం వీటిని తరిమి కొట్టిన రోజు, వీటిని జయించిన రోజు నా దేశం ప్రపంచంలోనే సంపన్న దేశంగా మారుతుంది. జైహింద్

Legal Disclaimer

ఈ ఆర్టికల్‌లో పేర్కొన్న కథ, పాత్రలు, సంఘటనలు సామాజిక అవగాహన కోసం మాత్రమే రూపొందించబడ్డాయి. ఇందులో ఉన్న విషయాలు ఏ ఒక్క మతం, కులం, వర్గం, వ్యక్తి లేదా సంస్థను అవమానించడానికి లేదా కించపరచడానికి ఉద్దేశించినవి కావు.

ఈ కథలో ప్రస్తావించిన అభిప్రాయాలు పూర్తిగా రచయిత వ్యక్తిగత దృక్కోణాన్ని మాత్రమే ప్రతిబింబిస్తాయి. ఇవి ఏ ప్రభుత్వ సంస్థ, మత సంస్థ లేదా సమాజపు అధికారిక అభిప్రాయాలను సూచించవు.

భారత రాజ్యాంగం అందించిన మత స్వేచ్ఛ, సమానత్వం, మరియు వ్యక్తిగత హక్కులను గౌరవిస్తూ ఈ ఆర్టికల్ రూపొందించబడింది. ఇందులో చర్చించిన అంశాలు సామాజిక సమస్యలపై చర్చను ప్రోత్సహించడానికి మాత్రమే.

ఈ కంటెంట్‌ను చదివే వారు తమ స్వంత వివేచనతో అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ ఆర్టికల్ ఆధారంగా ఎటువంటి నిర్ణయాలు తీసుకున్నా, వాటికి రచయిత లేదా వెబ్‌సైట్ బాధ్యత వహించదు.

ఈ సమాచారం మీ మిత్రులతో మరియు వాట్సప్ గ్రూపుల్లో షేర్ చేయండి!
ఇప్పుడే మా యొక్క వాట్సప్ ఛానల్ లో జాయిన్ అవ్వండి.

<p>The post Social Awareness:మతం మారింది కానీ రక్తం మారలేదు! first appeared on నవయుగం TV.</p>

శ్రావణి కి 28 ఏళ్లు. ఆమె ఒక MNC కంపెనీలో సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ గా ఉద్యోగం చేస్తూ ఉంది. ఆమె భర్త పేరు విశ్వనాథ్ ఆయన ప్రాజెక్ట్ పనిమీద విదేశాలకు వెళ్లి ఉన్నాడు. ఆమె ఒంటరిగానే తన జీవితానికి అలవాటు పడింది. సొసైటీలో అందరికీ తెలిసినటువంటి ఒక మంచి గుణం కలిగిన మహిళ. పెద్దగా ఎవరితో మాట్లాడదు, మనసుకు తోస్తే పక్కింటి వారికి సహాయం చేస్తూ ఉండేటటువంటి చక్కని మహిళ.

ఆమె భోజనం ముగించుకొని వంటగదిలో తన పాత్రలను శుభ్రం చేసుకుంటూ ఉన్న సమయంలో, పక్కనున్న ప్లాట్ లో నుండి వచ్చే శబ్దాలు ఆమె దృష్టిని ఆకర్షించాయి.305 వా ఫ్లాట్లో నివసించేటటువంటి దంపతులు, మహేష్ మరియు సుమ. వీరు గత మూడు నెలలుగా మాత్రమే ఆ ఫ్లాట్లో ఉంటున్నారు. మహేష్ ఒక ప్రైవేట్ ఫైనాన్షియల్ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తూ ఉన్నాడు. సుమ హౌస్ వైఫ్. వారి ఫ్లాట్లో నుండి ప్రతిరోజూ సాధారణంగా టీవీ శబ్దం లేదా నవ్వులు వారి మాట్లాడుకునే మాటలు అప్పుడప్పుడు వినిపిస్తూ ఉండడం సాధారణమే.
కానీ ఈరోజు ఏదో క్రొత్తగా ఉంది.

ఒక గట్టి ధ్వని – ఏదో క్రిందపడిపోయినటువంటి శబ్దం. తర్వాత ఒక క్షణం పూర్తిగా నిశ్శబ్దం. తర్వాత ఒక గట్టిగా కేక వేసినటువంటి శబ్దం, అది కూడా చాలా దగ్గరగా భయంతో వేసినటువంటి కేక.

శ్రావణి చేతిలో ఉన్నటువంటి ప్లేటు చేజారి కింద పడిపోయింది. మళ్లీ అదే శబ్దం వినపడింది. ఆమె కంగారుగా తన బాల్కనీలోకి వెళ్లి, అక్క ప్లాట్ వైపు తొంగి చూసింది. కర్టెన్లు దగ్గరగా వేసి ఉన్నాయి . ఏ శబ్దము వినిపించలేదు ఏమీ కనిపించడం లేదు.

” ఏమై ఉంటుంది? వాళ్ళిద్దరూ గొడవ పడుతున్నారు ఏమో? ” అని అనుకుంది. కానీ ఆమెకు వినిపించిన ఆ కేక లోని భయము ఆమె మనసును చాలా కలిసి వేసింది. అయినా నాకెందుకు వారి కుటుంబ వ్యవహారాలలో నేనెందుకు కలగచేసుకోవాలి . ఇది సరైనది కాదులే అని అనిపించి సైలెంట్ గా ఉండిపోయింది. కానీ ఆమె మనసు ఆగడం లేదు, సొసైటీ వాళ్లకి ఫోన్ కానీ మెసేజ్ కానీ చేస్తే బాగుంటుందా అని ఆలోచించింది. కానీ సమస్య ఏమీ లేకుంటే అనవసరంగా నేను ఏదో క్రియేట్ చేసినట్టు ఉంటుంది, అని అనుకొని తనలో తాను ఓదార్చుకొని సైలెంట్ గా ఉండిపోయింది.

ఆరోజు సాయంకాలం 6 గంటలకి, ఆమె తన వంటగది కిటికీలు వంటి చూస్తూ ఉండగా మహేష్ ఒక పెద్ద బ్యాగు తీసుకుని కారు వైపు వెళ్తూ ఆమెకు కనిపించాడు. అతనిలో ఎలాంటి కంగారు లేదు ముఖంలో ఎలాంటి ఆవేశము లేదు. చాలా సాధారణంగా కనిపించాడు కానీ ఆమె భార్య సుమ ఆయనతో కనిపించలేదు.

” బహుశా నేను ఏదో ఊహించుకుని ఉంటాను లే ” అని అనుకుంది శ్రావణి.

రాత్రి సమయం 9 గంటలకి, శ్రావణి సోఫాలో కూర్చుని పుస్తకం చదువుకుంటూ ఏదో ఆలోచనలో మునిగిపోయి ఉంది. ఉన్నట్టుండి ఎవరో తలుపు కొట్టిన శబ్దం వినిపించింది. ఆమె లేచి, తలుపుకు ఉన్నటువంటి పీస్ హోల్ ద్వారా బయట చూసింది. కానీ అక్కడ ఎవరూ లేరు. తర్వాత ఆమె తలుపు తెరిచి చూసింది. అప్పుడు కూడా ఎవరు కనిపించలేదు. కానీ నేల మీద ఒక చిన్న కాగితపు ముక్క మాత్రమే పడి ఉండడం గమనించి, ఆమె దాన్ని తీసుకొని ఏముందా అని చూసింది.

ఆ కాగితం లో చిన్న అక్షరాలతో ఈ విధంగా రాసి ఉంది.

” దయచేసి నేను ఇక్కడ లేనట్లే మీరు భావించండి. మీరు ఏమి వినలేదు. మీకు మీ ప్రాణాలు కావాలంటే”
శ్రావణి గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలు పెట్టింది. ఆమె చుట్టూ చూసింది. చుట్టుపక్కల ఎవరూ ఆమెకు కనిపించలేదు. ఆమెకి ఏం చేయాలో అర్థం కావట్లేదు. వెంటనే తన ఫ్లాట్ లోకి వెళ్లి తలుపు వేసి లాక్ చేసుకుంది. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి. గుండె దడ దడగా కొట్టుకుంటూ ఉంది.

ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర పట్టలేదు.

మరుసటి రోజు ఉదయం, శ్రావణి కాఫీ తాగుతూ పక్క ఫ్లాట్ వైపు చూసింది. తలుపు మూసి ఉంది ఆమె తన ఫోన్ తీసుకొని సుమా నెంబర్ కి వాట్సాప్ మెసేజ్ చేసింది.

” హాయ్ సుమ, ఎలా ఉన్నావు? నిన్ను మధ్యాహ్నం ఏదో శబ్దం వినిపించింది. అంతా ఓకేనా “

మెసేజ్ పంపించింది. మెసేజ్ చదివినట్టు బ్లూటూత్ వచ్చాయి. కానీ రిప్లై రాలేదు.

మళ్లీ మధ్యాహ్నం ఇంకో మెసేజ్ చేసింది. ఈసారి మెసేజ్ డెలివరీ అయినట్లు ఒకే ఒక్క టిక్ మాత్రమే చూపించింది.
శ్రావణి మనసులో అనేక అనుమానాలు రేకెత్తాయి. ఆమె సొసైటీ ఆఫీస్ కి వెళ్లి, వాళ్ల గురించి ఆరా తీయడం మొదలుపెట్టింది.
” ఆ ఫ్లాట్ లో ఉన్నటువంటి మహేష్ గారు ఈరోజు ఉదయాన్నే 4 గంటలకు తన కారు తీసుకుని వెళ్లిపోయారు. నాకు ఆయన మాత్రమే కనిపించాడు. సుమా మేడం నాకేమీ కనిపించలేదు ” అని సెక్యూరిటీ తనతో చెప్పారు.

” ఉదయం 4 గంటలకా? అంత తొందరగా ఎందుకు వెళ్ళాడు ” అని అడిగింది శ్రావణి.

” ఏమో మాకు తెలియదు మేడం. తను ఎప్పటిలాగే నార్మల్గానే కనిపించారు. హడావిడి ఏమీ చేయకుండా వెళ్ళిపోయారు ” అని సెక్యూరిటీ ఆమెకు చెప్పారు.

శ్రావణి మనసులో ఇంకా ఆలోచనలు ఎక్కువయ్యాయి. పోలీసులకి కంప్లైంట్ చేస్తే బాగుంటుంది అనుకుంది. కానీ ఆమె దగ్గర ఇలాంటి ఆధారమూ లేదు. ఒక కేక వినిపించింది, ఏదో ఒక నోట్ ఎవరు ఇచ్చారు, ఎవరు వేశారో తెలీదు. ఇది చెప్పడానికి కూడా పెద్ద విషయంలా అనిపించడం లేదు ఆమెకి.

శ్రావణి తన స్నేహితురాలైన నందిని కి ఫోన్ చేసి విషమంతా వివరించింది. నందిని హైదరాబాదులోని ఒక ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్ ఏజెన్సీలో పనిచేస్తూ ఉంది.

” శ్రావణి, నువ్వు దాని గురించి ఏమీ పట్టించుకోకు. విషయం ఏదో పెద్దగా అనిపిస్తుంది. దాని గురించి నేను తెలుసుకుంటాను” అంతవరకు నువ్వు సైలెంట్ గా నీ పని నువ్వు చేసుకో అని నందిని, శ్రావణి తో చెప్పింది.

మూడు రోజులు గడిచిపోయాయి. సుమ ఎవరికి కనిపించలేదు. మహేష్ తన ఫ్లాట్ కి తిరిగి రాలేదు. ఇంటికి తాళం వేసి ఉంది.
” తర్వాత కూడా సుమని ఎవరు చూడలేదు. అను ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ లో ఉంది. సోషల్ మీడియాలో కూడా ఆమె యాక్టివ్ గా ఉన్నట్లు అనిపించలేదు. ఆమె తల్లిదండ్రులకు ఫోన్ చేస్తే, మా అమ్మాయి మాకు రోజు ఫోన్ చేస్తూ ఉండేది, కానీ ఇప్పుడు ఫోన్ చేయడం లేదు ” అని చెప్పారు. వాళ్ళు ఇప్పటికీ తన కూతురు గురించి టెన్షన్ పడుతున్నట్టు ఉన్నారు అని నందిని శ్రావణి కి చెప్పింది.
శ్రావణి మనసులో ఒకటే అనుమానం : ఆరోజు మధ్యాహ్నం వినిపించిన కేక సుమదేనా, తర్వాత తనకు వచ్చిన ఆ నోట్ ఎవరు అక్కడ వదిలారు…. అసలు సుమ బతికి ఉందా? లేక….

నందిని తన కనెక్షన్ల ద్వారా మహేష్ గురించి సమాచారం సేకరించింది. మహేష్ ఒక పెద్ద ఆన్లైన్ గ్యాంబ్లింగ్ రాకెట్ లో భాగమని తెలిసింది. అతను డబ్బు లాండరింగ్ లో కీలక వ్యక్తి. పోలీసులకు ఈ రాకెట్ గురించి తెలుసు, కానీ ప్రత్యక్ష ఆధారాలు లేవు.

శ్రావణికి ఇప్పుడు అర్థమైంది. ఆ మధ్యాహ్నం ఆమె విన్న కేక, సుమకు మహేష్ మధ్య ఏదో గొడవ జరిగి ఉంటుంది. సుమ ఏదో రహస్యం తెలుసుకుని ఉంటుంది. ఆ తర్వాత మహేష్ ఆమెను…

శ్రావణి ఆలోచనను పూర్తి చేసుకోలేకపోయింది.

ఒక రోజు, శ్రావణి తన ఫ్లాట్ లో వాక్యూమ్ క్లీనర్ తో శుభ్రం చేస్తున్న సమయంలో, పక్క గోడకు అట్టించిన అల్మారా వెనుక ఏదో మెరిసింది. ఆమె చేయి పెట్టి చూస్తే, ఒక చిన్న పెన్ డ్రైవ్ దొరికింది. అది సుమ ఫ్లాట్ వైపు నుండి గోడలోని చిన్న పగులు ద్వారా జారి ఇటు వచ్చి పడి ఉండాలి.

శ్రావణి చేతులు వణుకుతుండగా ఆ పెన్ డ్రైవ్ ను తన ల్యాప్ టాప్ లో పెట్టి చూసింది. అందులో కొన్ని వీడియోలు, ఆడియో రికార్డింగ్స్, మరి కొన్ని డాక్యుమెంట్లు ఉన్నాయి.

మొదటి వీడియోలో సుమ కనిపించింది. ఆమె కంప్యూటర్ స్క్రీన్ ముందు కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముఖం భయంతో నిండి ఉంది.

“నా పేరు సుమ. నా భర్త మహేష్… అతను ఒక చట్టవిరుద్ధమైన గ్యాంబ్లింగ్ నెట్వర్క్ నడుపుతున్నాడు. అతను డబ్బు లాండరింగ్ చేస్తాడు. నాకు అన్ని వివరాలు తెలుసు. ఈ పెన్ డ్రైవ్ లో అన్ని ఆధారాలు ఉన్నాయి. నేను ఏదైనా అనుమానం వచ్చినట్లయితే, అతను నన్ను చంపేస్తాడు. ఇది నా విల్. నాకు ఏమైనా జరిగితే, ఈ ఆధారాలు పోలీసులకు అందజేయండి.”

శ్రావణి ఆ వీడియో చూస్తుండగా ఆమె కళ్ళల్లో నీరు తిరిగింది. సుమ ఎంత భయంతో ఉండేదో అర్థమైంది.

ఆమె వెంటనే నందినికి ఫోన్ చేసింది. నందిని వచ్చి పెన్ డ్రైవ్ ను పరిశీలించింది. అందులో ఉన్న డాక్యుమెంట్లు – బ్యాంక్ అకౌంట్ వివరాలు, లావాదేవీల లిస్టులు, కొన్ని సంభాషణల ఆడియోలు – ఇవన్నీ చాలా కీలకమైనవి.

“ఇవి పోలీసులకు ఇవ్వాలి. కానీ మనకు రక్షణ కావాలి. మహేష్ ఇంకా ఎక్కడో ఉన్నాడు. అతను ఈ పెన్ డ్రైవ్ గురించి తెలుసుకుంటే, మనిద్దరినీ చంపేస్తాడు” అంది నందిని.

ఆ రాత్రి, శ్రావణి నిద్రపోలేదు. ఆమె తన ఫ్లాట్ లోనే ఉంది, కానీ ఎప్పటికంటే భయంగా ఉంది. గాలిలో ఏదో మార్పు ఉంది. ఆమెకు ఎవరో చూస్తున్నట్లు అనిపించింది.

ఉదయం 2:30 గంటలకు, ఆమె బాల్కనీ తలుపు మీద ఎవరో చేయి పెట్టినట్లు శబ్దం వినిపించింది. ఆమె గుండె ఆగిపోయింది. ఆమె నిశ్శబ్దంగా లేచి, ఫోన్ తీసుకుంది. 100 డయల్ చేసింది.

“పోలీస్ స్టేషన్ కావాలి. సిల్వర్ ఓక్స్ సొసైటీ, 304 ఫ్లాట్. ఎవరో లోపలికి ప్రవేశించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.”

ఆమె మాట్లాడుతుండగానే, బాల్కనీ తలుపు పగలగొట్టబడిన శబ్దం వచ్చింది. ఒక నల్లటి డ్రెస్సులో ఉన్న వ్యక్తి లోపలికి దూరాడు. అతని చేతిలో కత్తి ఉంది.

శ్రావణి వెనక్కి తగ్గింది. ఆమె గదిలోని టేబుల్ మీద ఉన్న పెన్ డ్రైవ్ ను చూసింది. ఆ వ్యక్తి దాని వైపు చూశాడు.

“ఆ పెన్ డ్రైవ్ ఇవ్వు. సుమ లాగే నువ్వూ అవ్వకు” అని బెదిరించాడు.

శ్రావణి ధైర్యం తెచ్చుకుంది. ఆమె వెంటనే టేబుల్ ను తోసేసి, పెన్ డ్రైవ్ ను తీసుకుని, బాల్కనీ వైపు పరిగెత్తింది. ఆమె పక్క ఫ్లాట్ బాల్కనీలోకి దూకడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ వ్యక్తి ఆమెను అడ్డుకున్నాడు.

ఆ సమయంలో, సొసైటీ అలారం మోగింది. పోలీసులు వచ్చేసారు. ఆ వ్యక్తి వెనక్కి తగ్గి, బాల్కనీ ద్వారా పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ పోలీసులు అతన్ని పట్టుకున్నారు.

అతను మహేష్ చేత పంపబడిన ఒక అండర్ వరల్డ్ గూండా అని తేలింది.

పోలీసులు పెన్ డ్రైవ్ లోని ఆధారాలతో మహేష్ ను వెతకడం మొదలుపెట్టారు. అతను విదేశాలకు పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ విమానాశ్రయంలో అరెస్ట్ చేయబడ్డాడు.

సుమ కోసం అన్వేషణ మొదలైంది. మహేష్ విచారణలో, సుమను అతను చంపి, మృతదేహాన్ని వేరే చోట పారేసినట్లు ఒప్పుకున్నాడు. ఆ మధ్యాహ్నం వారి మధ్య గొడవ జరిగింది. సుమ అతని వ్యాపారం గురించి పోలీసులకు చెప్పేస్తానని బెదిరించింది. కోపంలో అతను ఆమెను కత్తితో పొడిచి చంపేశాడు.

శ్రావణి మనసు చాలా బాధపడింది. ఆమె ఆ మధ్యాహ్నం వెంటనే పోలీసులకు ఫోన్ చేసి ఉంటే, బహుశా సుమను కాపాడి ఉండవచ్చు అని ఆమె నిందించుకుంది.

నందిని ఆమెను ఓదార్చింది. “నువ్వు ఏమీ తప్పు చేయలేదు. ఆ సమయంలో నీకు ఏమీ తెలియదు. కానీ నీ ధైర్యం వల్లే న్యాయం జరిగింది. సుమ ఆత్మకు శాంతి లభించింది.”

మహేష్ కు జీవిత ఖైదు విధించబడింది. అతని గ్యాంబ్లింగ్ నెట్వర్క్ పూర్తిగా ఛేదించబడింది.

శ్రావణి ఆ ఫ్లాట్ ఖాళీ చేసి వేరే ప్రాంతానికి మారిపోయింది. కానీ ఆమె మనసులో సుమ జ్ఞాపకం, ఆమె చివరి కేక, ఆ నోట్ – ఇవి ఎప్పటికీ మరిచిపోలేనివి.

Disclaimer (డిస్క్లైమర్):

ఈ కథ పూర్తిగా రచయిత కల్పితం (fiction). ఇందులో చూపించిన పాత్రలు, సంఘటనలు, ప్రదేశాలు అన్నీ ఊహాజనితమైనవి. నిజ జీవితంలోని ఏ వ్యక్తులు, సంఘటనలు లేదా ప్రదేశాలతో పోలిక ఉన్నా అది పూర్తిగా యాదృచ్ఛికం మాత్రమే.

ఈ కథ పాఠకుల వినోదం కోసం మాత్రమే రూపొందించబడింది. ఇందులోని విషయాలను నిజంగా జరిగిన సంఘటనలుగా పరిగణించకండి.

ఈ కథలోని సమాచారాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని ఎటువంటి నిర్ణయాలు తీసుకోవడం లేదా చర్యలు చేయడం పట్ల రచయిత లేదా వెబ్‌సైట్ బాధ్యత వహించదు.

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా?

ఇలాంటి ఉత్కంఠభరితమైన, నిజ జీవిత ఘటనల ఆధారిత కథలు మరిన్ని చదవడానికి మా వాట్సాప్ ఛానల్ ను జాయిన్ చేసుకోండి. ప్రతి వారం కొత్త థ్రిల్లర్, సస్పెన్స్, క్రైమ్ కథలు నేరుగా మీ మొబైల్ కి వస్తాయి.

<p>The post Thriller Crime Story: బిగ్గరగా వినిపించిన కేక! తర్వాత ఒక నోట్.. “నీ ప్రాణాలు నీకు కావాలంటే ఇది మర్చిపో” అసలు ఎవరది? ఏమైంది? first appeared on నవయుగం TV.</p>

కాలచక్రం అనేది చాలా త్వరగా మారిపోతూ ఉంటుంది. ఒకప్పుడు మనుషులు ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుతూ ప్రేమిస్తుంటే, ఇప్పుడేమో ఫోన్లతో మాట్లాడుతూ ప్రేమిస్తున్నారు. ఒకప్పుడు ప్రేమ అంటే అదో పెద్ద యుద్ధం, ఒక తపస్సు, ఒక యాగం లాంటిది. కానీ ఇప్పుడు ప్రేమ అంటే? రోజుకో ప్రేమ పాట స్టేటస్ గా పెట్టే ప్రేమికులు ఉన్నారు. బాధ వచ్చినా స్టేటస్ లోనే తెలుపుతారు. సంతోషం వచ్చిన స్టేటస్ లో తెలుపుతారు. వారి దృష్టిలో అదే ప్రేమ. అయితే మనం ఇప్పుడు తెలుసుకునే ప్రేమ కథ రెండు తరాలకు సంబంధించినది.

1990 – రాము మరియు లక్ష్మి ప్రేమ కథ (మౌనభాష)

ఆ రోజుల్లో ప్రేమించాలంటే ఒక యుద్ధమే చేసేవారు. అప్పట్లో సెల్ ఫోన్లు లేవు, వాట్సాప్ మెసేజ్ లు లేవు, ఉన్నదల్లా కళ్ళల్లో దాచుకున్న ఆశ, ప్రేమ, గుండెల్లో దాచుకున్న ధైర్యం ఇవే ఉండేవి.

రాము ఒక ఊర్లో ఒక సాధారణమైన మధ్యతరగతి యువకుడు. లక్ష్మి అదే ఊరుకు సంబంధించినటువంటి ఒక బాగా డబ్బున్న వారి యొక్క కూతురు. వాళ్ళిద్దరి మధ్య ప్రేమ మాటలతో మొదలు కాలేదు. చూపులతోనే మొదలైంది. గుడి దగ్గర ఎదురైనప్పుడు కలిగే ఒక చిన్న అనుభూతి, లక్ష్మీని సంతలో చూసినప్పుడు రాముకు కలిగే ఒక వర్ణించశఖ్యము కానీ ప్రేమ అనుభూతి, అదే వారికి ప్రేమ అంటే. రాము లక్ష్మీ ని చూడడానికి ప్రతి రోజు 10 కిలోమీటర్లు సైకిల్ తొక్కుకుంటూ వెళ్లేవాడు. కేవలం ఆమె గుమ్మం ముందు ఒక్క క్షణం, ఆమె కనిపిస్తే చాలు, ఆ రోజంతా రాముకి ఒక పండగ. ఆ రోజుల్లో ప్రేమ వల్ల వచ్చే కష్టాలు, ప్రేమించటానికి పడే పాట్లు వర్ణనాతీతం. రాము తన మనసులో ఉన్న ప్రేమని లక్ష్మీకి ఒక ఉత్తరం ద్వారా తెలియజేయడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆ ఉత్తరం రాయడానికి అతడు మూడు వారాలు నిద్రపోలేదు. మూడు వారాలు ఎదురుచూసి ఆలోచించి తను రాసింది ఏంటో తెలుసా? ” నువ్వంటే నాకు ప్రాణం, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను” ఈ మాట రాయటానికి ఎంతో కష్టపడ్డాడు.ఆ రాసినటువంటి ఉత్తరం లక్ష్మికి చేరటానికి ఒక వారం రోజులు సమయం పట్టింది. ఆ కాలంలో ప్రేమించి దొరికితే ఏదో రాజా ద్రోహం చేసినట్లు చూసేవారు. పంచాయతీలు పెట్టేవారు, ఊరి బహిష్కరణలు చేసేవారు, ఇంట్లో బంధించేవారు, ఇవన్నీ దాటుకొని ప్రేమని గెలవాలి.

సమయం రానే వచ్చింది. రాము, లక్ష్మీల ప్రేమ విషయం ఇంట్లో వారికి అందరికీ తెలిసిపోయింది. లక్ష్మి తండ్రి ఆమెను గదిలో వేసి తాళం వేశాడు. రాముని ఊరి బయట చెట్టు కట్టేసి కొట్టారు. కానీ వారిద్దరి మధ్య ఉన్నది శరీరాకర్షణ కాదు. కేవలం రెండు ఆత్మల అనుబంధం. రాము శరీరం నుండి రక్తం కారుతున్న, లక్ష్మీ క్షేమంగా ఉందో లేదో అని బాధ తనలో వేధిస్తుంది. తనను కూడా హింసిస్తున్నారేమో! అని అనుమానం తనని బాధపెడుతుంది. తను ఒంటిమీద పడే దెబ్బల కన్నా తను ప్రియురాలికి ఏమవుతుందో అని బాదే ఎక్కువగా ఉంది. లక్ష్మి కూడా తన ప్రేమ కోసం పోరాటం చేసింది. తన కుటుంబంతో పోరాడింది. అన్నం మానేసి ఒక మౌన పోరాటాన్ని కొనసాగించింది. చివరికి వాళ్లకు ఉన్నటువంటి పట్టుదల ముందు కులాలు, ఆస్తులు, పట్టింపులు అన్ని తలవంచాయి. అందర్నీ ఎదిరించి వారు పెళ్లి చేసుకున్నారు. కట్టుబట్టలతో ఆ ఊరు నుండి బయటికి వెళ్లిపోయి జీవనం సాగించడం మొదలుపెట్టారు. ఆరోజు వారి ప్రేమ గెలిచింది. ఆ రోజు నుండి ఈరోజు వరకు, రాముకి వయసు పైబడిన, లక్ష్మీకి చూపు మందగించిన, ఇప్పటికీ ఇద్దరూ కలిసి భోజనం చేస్తారు. కలిసి కబుర్లు చెప్పుకుంటారు. ఒకరి ఒడిలో ఒకరు సేద తీరుతారు. గత కాలం ఆలోచనలతో మునిగిపోతారు అది ప్రేమ. 1990 నాటి శాశ్వత ప్రేమ.

2026 – సంజయ్ మరియు కల్పన ప్రేమ కథ (క్షణికావేశం)

ఇప్పుడు మరో ప్రేమ గురించి చూద్దాం . ఇది హైటెక్ యుగం ప్రేమంటారు. కాలం మారింది చేతిలో స్మార్ట్ ఫోన్ ఉంటే చాలు ప్రపంచం మన గుప్పిట్లో ఉంది అన్న ఆలోచనలోనే ఉన్నారు. వారి దృష్టిలో ప్రేమ కూడా తమ గుప్పిట్లో ఉందని అనుకుంటారు.

సంజయ్ కల్పన ఒక ఇంస్టాగ్రామ్ రీల్ కింద చేసిన కామెంట్ ద్వారా ఇరువురు పరిచయమయ్యారు. ఒకరికొకరు రిక్వెస్ట్ పంపుకున్నారు. యాక్సెప్ట్ చేసుకున్నారు. తెల్లవారులు వీడియో కాల్స్, ఆడియో కాల్స్, వేళ్ళకొద్దీ ఎమోజీలు, అర్ధరాత్రి వరకు చాటింగ్లో సమయాన్ని గడిపారు. పది రోజులు తిరగకముందే “ఐ లవ్ యు” అని చెప్పేసుకున్నారు. నెల తిరగకముందే “నువ్వు లేకపోతే నేను ఉండలేను” “నీకోసం నేను చచ్చిపోతాను” అనే రేంజ్ లో వాగ్దానాలు చేసుకున్నారు. వీళ్ళకి ఎటువంటి ఆటంకాలు లేవు. కానీ వీళ్ళకి లేనిదే ఏమిటో తెలుసా? ఓపిక, సహనం.

ఒకరోజు కల్పన వేరే అబ్బాయి ఫోటోకి లైక్ కొట్టిందని, సంజయ్ గొడవపడ్డాడు. కల్పనకి అది నచ్చలేదు. నువ్వు “నా ఫ్రీడమ్ ని కంట్రోల్ చేస్తున్నావ్” అని వాదనకు దిగింది. కానీ సంజయ్ కల్పనలు ఒకరి మాట ఒకరు పడడానికి సిద్ధంగా లేరు. వారి మధ్య ఈగో(ego) సమస్య వచ్చింది. అంతవరకు నువ్వు లేకపోతే నేను లేను, నువ్వంటే నాకు ప్రాణం, నీతోనే జీవితం, నీవే నా బుజ్జి, నాకన్నా, అనుకున్న వాళ్లు, ఒకసారిగా “నీ కంటే మంచి వాళ్ళు” నాకు దొరుకుతారు. అని సంజయ్ అనడం, నేను నిన్ను ఎప్పుడో మర్చిపోయాను, అని కల్పనా అనడం ఆశ్చర్యానికి గురిచేస్తుంది. అనుకున్నదే తడవుగా ఒకరి నెంబర్లను ఒకరు బ్లాక్ చేసుకున్నారు. ప్రేమ పుట్టడానికి 10 రోజులు పడితే విడిపోవడానికి పది నిమిషాలు కూడా పట్టలేదు. ఈ కాలంలో పదిమంది ప్రేమించుకుంటే అందులో తొమ్మిది మంది కథలు ఇలాగనే ముగిసిపోతున్నాయి. ప్రేమ అనేది ఒక టైం పాస్ వస్తువులా మారిపోయింది.

ఒకరోజు ఒక పార్కులో రాము లక్ష్మి కూర్చుని ఒకరి చేతిలో ఒకరు పట్టుకొని మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నారు. అదే పార్కులో మరో మూలన సంజయ్ కూర్చొని తన పాత ప్రియురాలి కల్పనను, తిడుతూ ఫోన్లో ఫ్రెండ్ తో మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నాడు. రాము లక్ష్మితో ఇలా అంటున్నాడు.. లక్ష్మి నీకోసం ఆ రోజు మన ఊరి వారు కొట్టిన దెబ్బలు, ఆ నొప్పి ఈ రోజుటికి కూడా నాకు చాలా మధురంగా అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే నేను ఆ దెబ్బలు తినకుండా ఉంటే, ఈరోజు నువ్వు నాకు దొరికే దానివి కాదేమో.అందుకే వాటిని నేను బాధగా ఫీల్ అవ్వలేదు. ఒక తీపి జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది. అని లక్ష్మితో చెబుతూ వారి ప్రేమను వ్యక్తం చేసుకుంటూ ఉన్నారు. ఇప్పటికీ వారు ప్రేమించుకుంటూనే ఉన్నారు. మరోవైపు సంజయ్ కల్పన గురించి అది నన్ను మోసం చేసింది, నన్ను వాడుకున్నది, నాతో ఖర్చు పెట్టించింది, అని ఇప్పటికీ తిట్టుకుంటూనే ఉన్నాడు.

ఈ కథలో ఉన్నటువంటి సారాంశం ఏమిటో తెలుసా? రాములక్ష్మీలు ఒకరికొకరు అవసరమై బ్రతికారు. కానీ సంజయ్ కల్పన ఒకరిని ఒకరు అవకాశం గా వాడుకున్నారు. పాతకాలం ప్రేమలో త్యాగం ఉండేది. స్వచ్ఛమైన మనసు ఉండేది. ఒకరిని ప్రేమిస్తే వారితోనే జీవితాంతం కలిసి ఉండాలని దృఢమైన సంకల్పము ఉండేది. అందుకనే ఆ ప్రేమ సఫలం కావడానికి సంవత్సరాలు పట్టేది. ప్రపంచం ఉన్నంతవరకు ఆ ప్రేమ బ్రతికే ఉంటుంది. కానీ ఈ కాలం ప్రేమ కు వేగం ఎక్కువ. ఎంత వేగంగా ప్రేమ పుడుతుందో, అంతే వేగంగా క్షణాలలో ఆ ప్రేమ ఆవిరైపోతుంది. అప్పట్లో సెల్ ఫోన్ లేకపోయినా మనసులు కలిసే ఉండేవి. కానీ ఇప్పుడు 5జి ఇంటర్నెట్ ఉన్న మనుషుల మధ్య కనెక్షన్ కట్ అవుతూ ఉంది. ప్రేమంటే శరీరాల కలయిక కాదు, ఫోన్ స్క్రీన్ ల మీద మెరిసే అక్షరాలు కాదు, వాట్సప్ స్టేటస్ అసలే కాదు. ఎదుటి వారి కష్టంలో తోడు ఉండడం. వాళ్ళ లోపాలను కూడా ప్రేమించడం. అదే ప్రేమ..! ప్రేమకు ఎప్పుడు ఎక్స్పైరీ డేటు లేదు.ప్రేమించే వారు ఎక్స్పైరీ అయినా.. ప్రేమ ఎప్పుడూ ఎక్స్పైరీ అవ్వదు.

ఈ ప్రేమ కథ మీకు నచ్చిందా మీకు కూడా ఇటువంటివి ప్రేమ అనుభూతులు ఉన్నాయా అయితే ఈ కథని స్నేహితులకి బంధువులకి మీ వాట్సాప్ గ్రూప్ లో షేర్ చేయండి మరిన్ని ఇటువంటి కథల కోసం మా వెబ్సైట్ ను ఫాలో అవ్వండి.

ఇప్పుడే మా యొక్క వాట్సప్ ఛానల్ లో జాయిన్ అవ్వండి.

<p>The post ప్రేమ (LOVE) : నిన్నటి త్యాగం – నేటి తమాషా first appeared on నవయుగం TV.</p>

అరుణ ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబానికి చెందిన అమ్మాయి. అందం, తెలివితేటలు ఉన్న అరుణకు చిన్నప్పటి నుండి ఒకటే కోరిక. తన భర్త ఐటీ ఉద్యోగి అయి ఉండాలి, పెళ్లయ్యాక తను హైదరాబాద్ లేదా బెంగళూరు వంటి మహానగరాల్లో సెటిల్ అవ్వాలి. పల్లెటూరి మట్టి, ఆ పశువుల వాసన, చుట్టుపక్కల వారి పలకరింపులు ఆమెకు విసుగుగా అనిపించేవి. “సిటీలో ఉంటేనే లైఫ్ కలర్‌ఫుల్‌గా ఉంటుంది” అనేది ఆమె ప్రగాఢ విశ్వాసం.

పెళ్లి సంబంధం: పల్లెటూరా? నగరమా?

అరుణకు రెండు సంబంధాలు వచ్చాయి. ఒకటి పల్లెటూర్లో ఉంటూ వ్యవసాయం చూసుకునే సుధాకర్, మరొకటి హైదరాబాద్‌లో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా పనిచేసే రాజేష్.

• సుధాకర్: సొంత ఇల్లు, పొలం, ప్రశాంతమైన వాతావరణం. కానీ పల్లెటూరు.
• రాజేష్: నెలకు లక్ష రూపాయల జీతం, ఏసీ ఆఫీస్, సిటీ లైఫ్.

అరుణ తండ్రి సుధాకర్‌ను చేసుకోమని సలహా ఇచ్చినా, అరుణ పట్టుబట్టి రాజేష్‌ను వివాహం చేసుకుంది. నగరంపై ఉన్న వ్యామోహంతో ఆమె వెనుక ఉన్న ఇబ్బందులను ఆలోచించలేదు.

నగరం పలకరింపు: ఆరంభంలో ఆనందం, ఆపై ఆందోళన

పెళ్లయిన కొత్తలో హైదరాబాద్‌లోని మాల్స్, పబ్స్, సినిమా థియేటర్లు అరుణకు స్వర్గంలా అనిపించాయి. కానీ రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ అసలు రంగు బయటపడటం మొదలైంది.

ఖర్చుల భారంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి

రాజేష్ జీతం లక్ష రూపాయలే కావచ్చు, కానీ నగరం ఆ జీతాన్ని ఇట్టే మింగేస్తోంది.

• అద్దె: మంచి ఏరియాలో ఉండాలంటే 30 వేల రూపాయల అద్దె.
• మెయింటెనెన్స్: కరెంటు బిల్లు, వాటర్ బిల్లు, అపార్ట్మెంట్ మెయింటెనెన్స్ కలిపి మరో 10 వేలు.
• నిత్యావసరాలు: పల్లెటూర్లో దొరికే స్వచ్ఛమైన పాలు, కూరగాయలు ఇక్కడ బంగారు ధర పలుకుతున్నాయి. ప్రతీ చిన్న వస్తువుకు డబ్బు చెల్లించాల్సిందే.

సమయం లేని సంసారం

రాజేష్ ఉదయం 8 గంటలకు వెళ్తే రాత్రి 10 గంటలకు అలసిపోయి వస్తాడు. ట్రాఫిక్‌లోనే సగం జీవితం గడిచిపోతోంది. అరుణకు మాట్లాడటానికి చుట్టుపక్కల ఎవరూ లేరు. అపార్ట్మెంట్‌లో పక్క పోర్షన్ వాళ్లు ఎవరో కూడా తెలియని పరిస్థితి. పల్లెటూర్లో ఉండే ఆ ఆత్మీయత ఇక్కడ మచ్చుకైనా కనిపించదు.

పిల్లల చదువు: ఒక పెద్ద సవాలు

రెండేళ్ల తర్వాత అరుణకు బాబు పుట్టాడు. బాబును స్కూల్లో చేర్పించే సమయానికి అరుణకు అసలు కష్టం తెలిసింది.

• స్కూల్ ఫీజులు: ఒక సాదాసీదా ఇంటర్నేషనల్ స్కూల్లో ఎల్కేజీ సీటు కావాలన్నా లక్ష రూపాయల డొనేషన్, ఏడాదికి 80 వేల ఫీజు.
• కలుషిత వాతావరణం: బాబుకు స్వచ్ఛమైన గాలి దొరకక తరచూ జబ్బు పడటం, ఆసుపత్రి ఖర్చులు మరో భారంగా మారాయి.

అరుణకు అప్పుడు అర్థమైంది—డబ్బు సంపాదన పెరిగినా, ఖర్చుల హోరులో అది ఏమాత్రం చాలడం లేదు. “ఎంత సంపాదించినా ఏముంది? మిగిలేది సున్నా, పెరిగేది ఒత్తిడి” అని ఆమె లోలోపల మధనపడటం మొదలుపెట్టింది.

పల్లెటూరి ప్రయాణం: కళ్లు తెరిపించిన నిజం

అరుణ తన అన్నయ్య కూతురి ఫంక్షన్ కోసం సొంత ఊరికి వెళ్ళింది. అక్కడ తను వద్దనుకున్న సుధాకర్ భార్య సుమను చూసింది. సుమ ముఖంలో ఒక వింతైన ప్రశాంతత ఉంది.

• ప్రశాంతత: పల్లెటూర్లో గాలి స్వచ్ఛంగా ఉంది. చుట్టూ జనం ఆత్మీయంగా పలకరిస్తున్నారు.
• ఆర్థిక స్వేచ్ఛ: సుధాకర్ పొలంలో పండే పంట వల్ల ఇంట్లోకి బియ్యం, పప్పులు, కూరగాయల ఖర్చు లేదు. అక్కడ అద్దె కట్టే అవసరం లేదు.
• పిల్లల ఎదుగుదల: సుమ పిల్లలు ప్రకృతి ఒడిలో ఆడుకుంటూ ఎంతో ఆరోగ్యంగా ఉన్నారు. వారికి సిటీలోని ట్యూషన్ల ఒత్తిడి లేదు.

అరుణ గమనించింది ఏమిటంటే, సుధాకర్ రాజేష్ కంటే తక్కువ సంపాదిస్తున్నా, సంతోషంగా ఉన్నాడు. ఎందుకంటే అక్కడ “అవసరాలు తక్కువ, ఆనందం ఎక్కువ.”

Moral lesson: అరుణ నేర్చుకున్న పాఠం

తిరిగి హైదరాబాద్ వెళ్తున్నప్పుడు అరుణ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. “నేను గొప్పగా ఆలోచించి సిటీకి వచ్చాను కానీ, ప్రశాంతతను వదిలేశాను. డబ్బు వెనుక పరిగెత్తే ఈ పరుగు పందెంలో నా జీవితాన్ని ఎంజాయ్ చేయడం మర్చిపోయాను” అని గ్రహించింది.

ఇక్కడ ఇది ఒక అరుణ జీవితం మాత్రమే కాదు చాలామంది జీవితాల్లో ఇటువంటి సమస్య ఉంది. అలాగని సిటీలో ఉన్న వారిని పెళ్లి చేసుకొని సంతోషంగా ఉన్నవారు కూడా ఉన్నారు. కానీ చాలామంది జీవితాల్లో ప్రశాంతత లేకుండా ఎందుకు ఉందంటే దానికి కారణం అమ్మాయిలు కలల ప్రపంచాన్ని ఊహించుకోవడమే. ఇప్పుడు ఉన్నటువంటి ఇంటర్నెట్ సినిమాలు వాటి మోజుతో కలల ప్రపంచాన్ని ఊహించుకుంటూ ఉంటారు. కానీ ఒక జీవితం అంటే కేవలం భార్యాభర్త, పిల్లలు, ఒక కుటుంబం అనే ఆలోచించడం మర్చిపోయి చాలామంది బయటి ప్రపంచాన్ని ఎక్కువగా ఊహించుకుంటున్నారు. ప్రపంచమంతా అందంగా ఉన్నా అందులో మనము సంతోషంగా ఉన్నప్పుడే అది మనకు అందంగా కనిపిస్తుంది. మనం సంతోషంగా లేనప్పుడు ప్రపంచమంతా మనల్ని ఒంటరిగా వదిలేసింది అని భావనమునకు కలుగుతుంది. ఇప్పటికీ కూడా చాలామంది అమ్మాయిలు పల్లెటూర్లలో ఉండే అబ్బాయిల్ని పెళ్లి చేసుకోవడానికి ఆలోచిస్తున్నారు. నిజం చెప్పండి మనకు తెలిసి ఎన్ని కుటుంబాలు సిటీలో ఉన్న అమ్మాయి పల్లెటూరు వాడిని పెళ్లి చేసుకొని పల్లెటూర్లో స్థిరపడు పడడం మనం ఎంత మందిని చూశాం? ప్రతి ఒక్కరూ పల్లెటూరు నుండి సిటీకి వెళ్లి సెటిల్ అవ్వాలని ఆలోచిస్తున్నారే కానీ పల్లెటూర్లలో ఉండే ఆనందాన్ని వాళ్లు ఎప్పుడూ తెలుసుకోలేకపోతున్నారు. సిటీలో లక్ష రూపాయలు జీతం సంపాదించిన ఒకటే పల్లెటూర్లో పదివేల రూపాయలు జీతం సంపాదించిన ఒకటే ఎందుకంటే సిటీలో ఉన్నప్పుడు ఒత్తిడి లేకుండా బ్రతికిన వాడు ఎవరూ లేరు. తనకున్న ఆ ఒత్తిడి జీవితం వల్ల తన కుటుంబాన్ని కూడా పక్కనపెట్టి పని కోసం లేదా ఉద్యోగం కోసం ఎప్పుడూ బిజీగా ఉండే మనుషులమే మనం సిటీలో చూస్తాం. కానీ పల్లెటూర్లో అందుకు చాలా భిన్నంగా ఉంటుంది. కడుపునిండా తింటారు, కంటి నిండా నిద్రపోతారు. వారికున్నటువంటి ప్రశాంతత ఎక్కడ దొరకదు.

ఇందులో ముఖ్యమైన ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే సిటీలో ఉండే వారిని కించపరచడం పల్లెటూర్లో ఉన్న వారిని గొప్ప చేయడం కాదు. మన అనుకూలమైన పరిస్థితులని మనం అర్థం చేసుకొని కలలో ప్రపంచంలో కాకుండా నిజ జీవితంలో బ్రతకాలి అని చెప్పే చెప్పే ఉద్దేశం మాత్రమే.

ఈ కథ మీకు నచ్చితే మీ స్నేహితులకు లేదంటే సిటీ అంటే కలల ప్రపంచం అని ఆలోచించే వారికి పంపించండి, కొంతైనా ఆలోచిస్తారేమో? అలాగే మీ స్నేహితులకి బంధువులకి షేర్ చేయడం మర్చిపోకండి. ఇటు వంటి మంచి రియాలిటీ స్టోరీస్ మన వెబ్సైట్ లో ఎప్పుడూ ఉంటాయి.

<p>The post City vs Village Life:సిటీ కలలు… పల్లె నిజాలు – అరుణ జీవిత కథ. first appeared on నవయుగం TV.</p>

Moral Story: ఆశను జయించిన నిజాయితీ

పచ్చని పొలాలు, ప్రశాంతమైన గాలి.. అది ఒక చిన్న పల్లెటూరు. అక్కడ రమేష్ అనే సామాన్య రైతు తన భార్య కమల, ఇద్దరు పిల్లలతో కలిసి నిరుపేద జీవితాన్ని గడుపుతుంటాడు. ఉన్న కొద్దిపాటి పొలంలో రెక్కలు ముక్కలు చేసుకున్నా, ఒక్కోసారి కడుపు నిండా తినడానికి తిండి కూడా కష్టమయ్యేది.

ఒకరోజు సాయంత్రం, సూర్యుడు అస్తమిస్తున్న వేళ రమేష్ పని ముగించుకుని ఇంటికి వస్తుండగా, దారి పక్కన పొదల్లో ఒక నల్లటి బ్యాగ్ కనిపిస్తుంది. కుతూహలంతో దాన్ని తెరిచి చూసిన రమేష్ కళ్లు బైర్లు కమ్మాయి. అందులో కట్టల కొద్దీ నోట్లు! ఆ డబ్బుతో రమేష్ తన అప్పులన్నీ తీర్చుకోవచ్చు, పిల్లలను పెద్ద చదువులు చదివించవచ్చు, తన జీవితాంతం రాజభోగాలను అనుభవించవచ్చు.

కానీ, రమేష్‌ మనసులో సంతోషం కలగలేదు సరే కదా, ఒక రకమైన ఆందోళన మొదలైంది. “ఈ డబ్బు పోగొట్టుకున్న వ్యక్తి పరిస్థితి ఏమిటి? ఆ కుటుంబం ఎంత క్షోభిస్తుందో కదా!” అని ఆలోచించాడు. ఆ డబ్బును ఇంటికి తీసుకెళ్లకుండా, అక్కడే ఎదురుచూడసాగాడు.

అప్పుడే ఒక కారు వేగంగా వచ్చి ఆగింది. అందులో నుంచి శ్రీనివాస్ అనే వ్యక్తి కన్నీళ్లతో దిగాడు. “అయ్యా! ఇక్కడ ఎక్కడైనా ఒక బ్యాగ్ కనిపించిందా? నా సర్వస్వం అందులోనే ఉంది. అది లేకపోతే నేను రోడ్డున పడతాను, నా ప్రాణాలు తీసుకోవడం తప్ప వేరే దారి లేదు” అని విలపించసాగాడు.

రమేష్ ఏమాత్రం తడుముకోకుండా ఆ డబ్బు సంచిని శ్రీనివాస్‌కు అందించాడు. అది చూసిన ఊరి జనం, “రమేష్‌కు పిచ్చి పట్టింది.. అంత డబ్బు చేతికి దొరికితే తిరిగి ఇచ్చేస్తాడా? వాడు దరిద్రుడిలాగే మిగిలిపోతాడు” అని వెక్కిరించారు. కానీ రమేష్ ముఖంలో ఒక ప్రశాంతత ఉంది. శ్రీనివాస్ రమేష్ చేతులు పట్టుకుని కృతజ్ఞతలు చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.

కాలం సాగింది..

పదేళ్లు గడిచాయి. ప్రకృతి వైపరీత్యాల వల్ల రమేష్ పంటలు పండక, అప్పుల ఊబిలో కూరుకుపోయాడు. ఇల్లు గడవడమే కష్టంగా ఉంది. ఒకరోజు రమేష్ ఇంటి ముందు ఒక ఖరీదైన కారు వచ్చి ఆగింది. కారులో నుంచి కోటీశ్వరుడిగా మారిన శ్రీనివాస్ దిగాడు. రమేష్ ఇంటి దీనావస్థను చూసి శ్రీనివాస్ కళ్లు చెమర్చాయి.

“మిత్రమా రమేష్! నా కష్టకాలంలో నువ్వు ఇచ్చిన ఆ డబ్బుతోనే నేను ఈరోజు ఇంతటి వాడిని అయ్యాను. ఆరోజు నువ్వు చూపిన నిజాయితీ నన్ను బతికించింది. నీ రుణం తీర్చుకోలేను, కానీ నీ స్నేహితుడిగా నా ఆస్తిలో సగభాగాన్ని నీకు ఇస్తున్నాను. ఇది నీ హక్కు” అని చెప్పి రమేష్ కుటుంబాన్ని ఆదుకున్నాడు.

ఆరోజు రమేష్‌ను వెక్కిరించిన ఊరి జనం, నేడు అతని నిజాయితీని చూసి నోరెళ్లబెట్టారు.

ఈ కథలోని నీతి (Moral):

“మనం చేసే ధర్మం మనల్ని ఎప్పుడూ రక్షిస్తుంది. తక్షణ లాభం కంటే నిజాయితీగా ఉండటమే గొప్ప సంపద. మన కష్టం మనల్ని బతికిస్తే, మన నిజాయితీ మన వంశాన్ని కాపాడుతుంది.”

మనం కూడా ఇందులో ఒక నీతిని గ్రహించవచ్చు. మనకు ఎప్పుడైనా మన ప్రయాణంలో కానీ లేదంటే మనము బయటికి వెళ్లి ఏదైనా పని ముగించుకుని వస్తున్నప్పుడు కానీ ఎవరిది అయినా, అంటే మనది కానీ వస్తువు ఏది దొరికినా వారికి తిరిగి చేయడమనేది మనకి చాలా సంతృప్తిని ఇస్తుంది. ఈ మధ్యకాలంలో మనం ఎక్కువగా గమనించేది మొబైల్ ఫోన్లు పోగొట్టుకోవడం లేదంటే పెళ్లి కోసమని నగలు చేయించుకొని దాన్ని మర్చిపోవడం, ఇటువంటివి మనము చాలాసార్లు వార్తల్లో పేపర్లో చూస్తూ ఉంటాం. నిజంగా ఇటువంటివి మనకు దొరికితే మనం, వాళ్ళకి ఇస్తామా అనేది ఒకసారి ఆలోచించాలి. దానివల్ల మనము ఎంతో సంతోషపడతాము అని అనుకుంటాం. కానీ మన సంతోషానికి రెండింతలు బాధ ఆ పోగొట్టుకున్న వ్యక్తి, కుటుంబం అనుభవిస్తుంది అని, మనం ఎప్పుడు మర్చిపోవద్దు. ఎందుకంటే ఒక్కరు దుఃఖము మనకు సంతోషమైనప్పుడు అది మనకి నిజమైన సంతోషం అనిపించదు కాబట్టి మనం కూడా నిజాయితీగా ఉండటానికి ప్రయత్నిద్దాము. ఒకవేళ మనకు ఏదైనా దొరికితే దానిని వారికి అప్పగించటం కానీ లేదంటే మన దగ్గరలో ఉన్నటువంటి పోలీస్ స్టేషన్లో దానిని అప్పగించటం కానీ చేస్తే ఆ కుటుంబానికి చాలా మేలు చేసినట్టు అవుతుంది.

ఈ కథ మీకు నచ్చితే మీ స్నేహితులకి మీ బంధువులకి మీ బంధువులకి షేర్ చేయడం మర్చిపోవద్దు .షేర్ చేయడం మర్చిపోవద్దు ఇటువంటి మంచి మంచి కథలు అలాగే అనేక సమాచారం మన వెబ్సైట్లో ఉంటుంది. తప్పకుండా మన వెబ్సైట్ ను సందర్శిస్తూ ఉండండి.

<p>The post Moral Story:నిజాయితీకి విలువ దొరికిన రోజు – ఒక పల్లెటూరి రైతు జీవితం మార్చిన కథ. first appeared on నవయుగం TV.</p>

ఈ కథ డబ్బు గురించి కాదు. బాధ్యత, బంధం, మౌనం, తప్పు–ఒప్పుకోలు గురించి.

బ్రతుకు బండి

ఒక చిన్న పల్లెటూరు. రామయ్య, సీతమ్మ దంపతులకు నలుగురు సంతానం. పెద్ద కొడుకు శివ, కూతుర్లు లక్ష్మి, వాణి, అందరికంటే చిన్నవాడు కిరణ్. రామయ్య కూలి పనులు చేస్తూ కుటుంబాన్ని నెట్టుకొచ్చేవాడు. శివ చిన్నప్పటి నుంచే బాధ్యతగలవాడు. తండ్రి పడుతున్న కష్టం చూసి, తన చదువు మధ్యలోనే ఆపేసి తండ్రికి తోడుగా నిలబడ్డాడు.

శివ ఒకటే నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. “నేను చదువుకోకపోయినా పర్వాలేదు, నా తమ్ముడు కిరణ్ బాగా చదువుకోవాలి. వాడు గొప్ప ఆఫీసర్ అవ్వాలి” అని. ఆ రోజు నుంచి శివ పగలు కూలి పనులు, రాత్రిపూట కావలి పని చేస్తూ ప్రతి రూపాయి కిరణ్ చదువు కోసమే ఖర్చు చేసేవాడు. అక్కాచెల్లెళ్ల పెళ్లిళ్ల కోసం కష్టపడుతూనే, తమ్ముడిని నగరంలో పెద్ద కాలేజీలో చేర్పించాడు.
కిరణ్ చదువు పూర్తి చేసి ఒక మల్టీ నేషనల్ కంపెనీలో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా ఉద్యోగం సంపాదించాడు. శివ పడ్డ కష్టానికి ప్రతిఫలం దక్కిందని ఊరంతా చెప్పుకున్నారు. కిరణ్ మొదటి జీతం వచ్చినప్పుడు శివ కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ కిరణ్ మెల్లగా మారడం మొదలుపెట్టాడు. నగరపు రంగుల ప్రపంచం, హోదా, డబ్బు అతని ఆలోచనలను మార్చేశాయి.

కిరణ్ తన ఆఫీసులో పరిచయమైన ఒక ధనిక అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకున్నాడు. ఆ పెళ్లికి శివ తనకున్న కొద్దిపాటి పొలాన్ని కూడా అమ్మేసి ఘనంగా జరిపించాడు. కానీ కిరణ్ భార్యకు శివ కుటుంబం అంటే చులకన భావం ఏర్పడింది.

డబ్బుతో పెరిగిన దూరం
పెళ్లయిన కొన్నాళ్లకే కిరణ్ తన కుటుంబాన్ని విస్మరించడం మొదలుపెట్టాడు. పండగలకు కూడా ఇంటికి రావడం మానేశాడు. శివ ఫోన్ చేస్తే, “ఏంటి అన్నయ్య.. ఎప్పుడూ డబ్బుల కోసమే ఫోన్ చేస్తావా? నాకంటూ ఖర్చులు ఉంటాయి కదా” అని విసుక్కోవడం మొదలుపెట్టాడు.

నిజానికి శివ డబ్బు కోసం ఎప్పుడూ అడగలేదు. కేవలం తమ్ముడు పలకరిస్తే చాలనుకునేవాడు. కానీ కిరణ్ దృష్టిలో ఆ పేద కుటుంబం ఒక భారంగా మారింది. “మీరు పేదవాళ్లు, మీ బ్రతుకులు మీవి.. నా స్థాయి వేరు” అనే గర్వం అతని మాటల్లో స్పష్టంగా కనిపించేది.

కుటుంబ పరిస్థితి: మౌన రోదన
తమ్ముడు తనను పరాయివాడిలా చూస్తుంటే శివ మనసు ముక్కలైంది. శివ తల్లిదండ్రులు ముసలివారై అనారోగ్యంతో బాధపడుతుంటే, కిరణ్ కనీసం వచ్చి చూడలేదు. శివ తన చెమటను రక్తంగా మార్చి తమ్ముడిని చదివిస్తే, ఈరోజు ఆ తమ్ముడు తను సంపాదించే లక్షల జీతంలో ఒక్క రూపాయి కూడా ఇంటికి పంపడానికి ఇష్టపడలేదు.

శివ ఒక రోజు కిరణ్ ఇంటికి వెళ్తే, కిరణ్ భార్య బయట గేటు దగ్గరే నిలబెట్టి, “మీకు ఎంత కావాలో చెప్పండి, ఫోన్ పే చేస్తాం.. ఇలా మా ఇంటికి రాకండి, మా ఫ్రెండ్స్ ముందు మాకు అవమానంగా ఉంది” అని ముఖం మీదే చెప్పింది. కిరణ్ లోపల ఉన్నా బయటకు రాలేదు. అప్పుడు శివకు అర్థమైంది.. తను చదివించిన తమ్ముడు చదువు నేర్చుకున్నాడు కానీ సంస్కారాన్ని మర్చిపోయాడని.

కిరణ్ అనుభవాలు: సంపద ఉంది కానీ శాంతి లేదు
కిరణ్ తన సొంత ప్రపంచంలో చాలా సుఖంగా ఉన్నానని అనుకున్నాడు. కానీ కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు. ఒకసారి కిరణ్ భార్యకు పెద్ద ప్రమాదం జరిగింది. ఆ సమయంలో ఆమెకు అత్యవసరంగా రక్తం కావాల్సి వచ్చింది. కిరణ్ కు ఉన్న ధనవంతులైన స్నేహితులు ఎవరూ ముందుకు రాలేదు.

వార్త తెలిసిన శివ, తన దగ్గర పైసా లేకపోయినా నడుచుకుంటూ టౌన్ కి వెళ్లి, తన రక్తాన్ని ఇచ్చి తమ్ముడి భార్యను కాపాడాడు. కిరణ్ ఆసుపత్రి బిల్లులు కట్టలేక ఇబ్బంది పడుతున్నప్పుడు (అతని క్రెడిట్ కార్డ్స్ అన్నీ అప్పటికే ఖర్చు అయిపోయాయి), శివ తన మెడలో ఉన్న గొలుసును (అమ్మ జ్ఞాపకం) అమ్మేసి డబ్బులు కట్టాడు.

పశ్చాత్తాపం: కళ్లు తెరిచిన తమ్ముడు
అప్పుడు కిరణ్ కు అసలు విషయం అర్థమైంది. డబ్బు అవసరానికి పనికొస్తుందేమో కానీ, ప్రాణానికి ప్రాణం ఇచ్చేది కేవలం కుటుంబం మాత్రమే అని తెలుసుకున్నాడు. తను ఫోన్ చేస్తే డబ్బులు అడుగుతారేమో అని భయపడ్డాడు, కానీ అదే కుటుంబం తన కోసం ప్రాణాలను కూడా లెక్క చేయలేదని గ్రహించాడు.

అతను శివ కాళ్ల మీద పడి ఏడ్చాడు. “అన్నయ్య.. నేను చదువుకున్నాను కానీ మనిషిని కాలేకపోయాను. నన్ను క్షమించు” అని వేడుకున్నాడు.
నీతి (Moral)

డబ్బు సంపాదించడం గొప్ప కాదు. బంధాలను నిలబెట్టుకోవడమే నిజమైన విజయం.

త్యాగాన్ని మర్చిపోతే మన జీవితం ఖాళీగా మారుతుంది.

మీకు బ్రతుకు బండి కథ నచ్చితే మీ ఫ్రెండ్స్, ఫ్యామిలీకి షేర్ చేయడం మర్చిపోవద్దు. ఇలాంటి ఉపయోగకరమైన విషయాలు మా వెబ్‌సైట్‌లో ఎప్పుడూ అందుబాటులో ఉంటాయి.

<p>The post బ్రతుకు బండి – అన్న త్యాగం, తమ్ముడి దూరం, కుటుంబం కథ first appeared on నవయుగం TV.</p>