పుట్టుకతో వచ్చిన శాపం
ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని కృష్ణా జిల్లా ఒక మారుమూల గ్రామంలో భీమయ్య జన్మించాడు. రామయ్య తల్లి ఇంటి దగ్గరే ప్రసవం అయ్యింది. ఎందుకంటే వారికి ఆసుపత్రులు కానీ డాక్టర్ కానీ అందుబాటులో ఉండేవారు కాదు. మంత్రసాని పాత పద్ధతులతో ప్రసవం చేసింది. భీమయ్య మొదటి ఏడుపుని, ఆ గ్రామంలోని దేవాలయ గంటలు మోగించే బ్రాహ్మణుడు సుబ్బన్న కూడా విన్నాడు. సుబ్బన్న వెంటనే కామేశ్వరరావు దగ్గరికి వెళ్లి చెప్పాడు: “దొరా, మాదిగ చంద్రమ్మకు మగపిల్లాడు పుట్టాడు. మనకి ఇంకొక కూలివాడు వచ్చాడు.”

చిన్నతనంలో భీమయ్యకు తన పరిస్థితి గురించి తనకు ఏమీ అర్థం అయ్యేది కాదు – అతను ఎందుకు ఊరి చివరన, చెత్త కుప్పల పక్కన నివసించాలి? ఎందుకు అతను బావి దగ్గర నీళ్ళు తీసుకోవడానికి వెళ్తే, అగ్రకుల పిల్లలు “జాగ్రత్త, ఈ నీళ్ళు మాదిగోడు తాకేస్తాడు” అని అరుస్తారు?

ఒకసారి భీమయ్యకు నాలుగు సంవత్సరాల వయసు ఉన్నప్పుడు. అతను గుడి దగ్గర ఆడుకుంటున్నాడు. ఒక అగ్ర కులం పిల్లవాడు అతని మీద రాయి విసిరి, “పోరా మాదిగోడ, దేవుడి ముందు నీ నీడ కూడా పడొద్దు” అన్నాడు. భీమయ్య ఏడుస్తూ ఇంటికి వెళ్లి తల్లిని అడిగాడు: “అమ్మా, మనం ఎందుకు ఇలా ఉన్నాము?” చంద్రమ్మ కళ్లలో నీరు పెట్టుకుంది. “అయ్యా, మనం పుట్టిందే మాదిగ జాతి లో. శివుడి వాహనం వృషభం, బ్రహ్మ ముఖం నుంచి పుట్టిన కులాలు. మనం శివుడి పాదాల కింది దుమ్ము కూడా కాము. అని మా అమ్మ నాకు చెప్పింది.”

బాల్యంలో పనులు – ఏడేళ్ళ వయసులోనే బానిసత్వం, కష్టాలు, కన్నీళ్లు.

భీమయ్యకు ఏడేళ్లు వచ్చేసరికి, అతను పాఠశాలకు వెళ్లలేదు. బదులుగా, ప్రతి రోజు ఉదయం 4 గంటలకు లేచి, కామేశ్వరరావు గారి పొలంలో పనికి వెళ్లాలి. అతని పని – పశువులను నీళ్ళకు నడపడం, పేడ ఏరడం, గడ్డి కట్టలు మోయడం. ప్రతిరోజూ చీకటి పడే వరకు పని. అంత పనిచేసిన కూడా చివరకు తనకు సాయంత్రం దొరికేది ఒక రొట్టె ముక్క, ఒక గిన్నెడు గంజి.

అతని తండ్రి పోతురాజు చేసే పనులు మరింత హీనమైనవి:

ఆ ఊరిలో ఎక్కడ పశువులు చనిపోయిన వాటిని తీసుకెళ్లి దూరంగా పడేయాలి, వాటి యొక్క చర్మాన్ని తీయాలి.

ఊరిలో ఉన్న మురికి కాలువలు శుభ్రం చేయాలి. పెద్ద కులపోల్లా దొడ్లలో మనుషులపెండెత్తాలి. వారి ఇళ్లలో హీనమైన పనులన్నీ చేయాలి. లేకపోతే చచ్చేదాకా కొట్టేవారు.

అగ్ర కులంలో ఎవరైనా చనిపోతే వాళ్ల ఇంటి ముందు డప్పు కొట్టాలి. చచ్చిన శవాలను మోయాలి, స్మశానంలో గుంతలు తీయాలి, స్మశానంలో శవాలను తగలబెట్టాలి.

ఒకరోజు పోతురాజు ఒక చనిపోయిన ఆవు చర్మాన్ని తొలగిస్తున్నాడు. కామేశ్వరరావు అక్కడికి వచ్చి, పోతురాజును కాలితో తన్నాడు. “పోరా పోతురాజు, ఎంత సేపు పడుతుంది? సాయంత్రం లోగా చర్మాన్ని మాయం చెయ్యి. లేదంటే మీ కుటుంబానికి రేషన్ బియ్యం లేదు.” పోతురాజు తలవంచుకుని “అలాగే దొరా” అన్నాడు.
ఇక్కడ మాల, మాదిగలు పూర్తి బానిసల వలె ఎటువంటి ప్రతిఘటనా లేకుండా పనులు చేయించుకోవడం, తినడానికి ఒక పూట గంజికి తల ఒగ్గడం.ఇదే వారి జీవితం.

దేవుడి ముందు కూడా మాల మాదిగల కుల వివక్ష

భీమయ్య తల్లి చంద్రమ్మ చాలా భక్తురాలు. ఆమె ప్రతి శివరాత్రికి గుడికి వెళ్లాలనుకుంటుంది. కానీ గుడి అర్చకుడు ఆమెను లోపలికి అనుమతించడు. “పాపం, నువ్వు మాదిగ దానివి. దేవుడి విగ్రహానికి దూరంగా ఉండు. గుడి గోడ బయట నిలబడి దేవుణ్ణి చూసుకోవచ్చు. లోపలికి రావడం దోషం” అనేవాడు.

ఒకసారి చంద్రమ్మకు చాలా కోపం వచ్చింది. “దేవుడు అందరికీ సమానం అని నువ్వే చెప్పావు, సుబ్బన్నగారు. అలాగైతే నాకు ఎందుకు లోపలికి రానీయవు?” అని ప్రశ్నించింది. సుబ్బన్న నవ్వి, “దేవుడు సమానమే కానీ, అతని కొలువులో వుండే మేము బ్రాహ్మణులం. మేము స్పృశింపదగిన వారం. మీరు అస్పృశ్యులు. ఇది శాస్త్రం. నీకు తెలియదా?” మాదిగ దాన నాకు చెప్పే దానివా! తన మీద కన్న చేశాడు దాంతో భయపడి చంద్రమ్మ వెళ్ళిపోయింది.

అగ్రకులాల వారి వేధింపులు

భీమయ్య పెరిగే కొద్దీ, అతని తెలివి బయటపడింది. అతను రహస్యంగా గ్రామంలోని ప్రభుత్వ స్కూలుకు వెళ్లేవాడు. కానీ అక్కడ కూడా, మాస్టారు చివరన విద్యార్థులందరూ బెంచీల మీద కూర్చుంటే, తనను మాత్రం క్రింద కూర్చోబెట్టేవారు. ఒకసారి ఒక అగ్ర కులం పిల్లవాడు అతని తలమీద ఉమ్మివేశాడు. భీమయ్య కోపంగా చూశాడు. అప్పుడు మాస్టారు అన్నాడు: “భీమయ్య, నీ బ్రతుకేందో తెలుసుకో” అని కోపంగా చూశాడు.

భీమయ్యకు 12 ఏళ్లు వచ్చేసరికి, అతను పాఠశాల మానేశాడు. ఎందుకంటే అతన్ని ప్రతిరోజూ “మాల, మాదిగ” అనే దూషణలు విని విని అలసిపోయాడు.

పెళ్లి – మరొక బంధం

భీమయ్యకు 18 ఏళ్లు వచ్చినప్పుడు, అతని పెళ్లి మరియమ్మతో జరిగింది – మరో మాదిగ కుటుంబం. వారి పెళ్లి గుడిలో జరగలేదు, ఎందుకంటే గుడిలో మాల, మాదిగల వివాహానికి అనుమతి లేదు. అందుకోసం వారు ఊరి చివరన ఒక పందిరి వేసి, ఒక పెద్దాయన చదివించే కొన్ని మంత్రాలతో వివాహం జరిగింది.

ఆ తర్వాత భీమయ్య కూలీ చేస్తూ, మరియమ్మ పొలంలో పని చేస్తూ, ఎటో జీవితం గడిపారు. వారికి ఇద్దరు పిల్లలు – బాలకృష్ణ, సుశీల.

హిందుత్వం నుండి క్రైస్తవం లోకి మార్పు– నూతన ఆశ

పాస్టర్ జాన్ రాక
గ్రామానికి ఒక మిషనరీ సంస్థ వచ్చింది. పాస్టర్ జాన్ అనే వ్యక్తి ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఊరి చివర ఒక గుడారం వేసి బైబిలు బోధించేవాడు. అతను చెప్పేది: “దేవుని ముందు అందరూ సమానం. కులం లేదు, బ్రాహ్మణుడు లేడు, మాల లేడు, మాదిగ లేడు. ఎందుకంటే మీరందరూ యేసుక్రీస్తులో ఒక్కటే.”

ఈ మాటలు భీమయ్య చెవుల్లో తియ్యగా పడ్డాయి. మొదటిసారి ఒక మత గురువు అతన్ని “మనిషి”గా చూశాడు. పాస్టర్ జాన్ అతన్ని భుజంమీద చేయి వేసి, “సోదరా, నీకు నిజమైన స్వేచ్ఛ యేసులోనే ఉంది” అన్నాడు.

మరియమ్మ మొదట సందేహించింది. “భీమయ్యా, ఇది మన దేవుళ్లను కించపరచడం కాదా?” అని అడిగింది. కానీ ఒక రోజు, ఆమెకు జ్వరం వచ్చినప్పుడు, పాస్టర్ జాన్ వచ్చి ప్రార్థన చేసి, కొన్ని మందులు ఇచ్చాడు. ఆమె కోలుకుంది. అప్పటి నుంచి ఆమెకు పాస్టర్ అంటే విశ్వాసం కలిగింది.

బాప్టిజం – కొత్త జీవితం
భీమయ్య, మరియమ్మ, శాంతిలాల్ (అతని మాల స్నేహితుడు) – ముగ్గురూ కృష్ణా నదిలో బాప్టిజం పొందారు. ఇది చాలా ముఖ్యమైన రోజు. పాస్టర్ జాన్ నీళ్లలో ముంచి, “నిన్ను యేసు నామంలో బాప్తిస్మం ఇస్తున్నాను, నీవు క్రొత్త సృష్టివి” అన్నాడు.

భీమయ్యకు ఆ రోజు ఎంతో ఆనందంగా ఉంది. తన మీద ఉన్న “మాదిగ ” అనే బరువు తన భుజాల మీద నుంచి దింపేశారు. అతను అనుకున్నాడు: “ఇకపై నేను క్రైస్తవుడిని. కులం లేదు. అందరూ సోదరులే.”

క్రైస్తవంలో లభించిన ప్రయోజనాలు:

సామాజిక గౌరవం – చర్చిలో అందరూ ఒకే బెంచ్ మీద కూర్చునేవారు. భీమయ్య పక్కన ఒక అగ్ర కులం క్రైస్తవుడు కూర్చోవచ్చు. ఇది అతనికి అపూర్వమైన అనుభూతి.

విద్య – మిషనరీ స్కూలులో బాలకృష్ణ మరియు సుశీలకు ఉచిత విద్య, బట్టలు, భోజనం లభించాయి.

ఆరోగ్య సేవలు – చర్చి వారు నెలకు ఒకసారి ఆరోగ్య శిబిరం నిర్వహించేవారు. భీమయ్యకు తొలిసారి కంటి పరీక్ష చేయించుకునే అవకాశం వచ్చింది.

భాష మార్పు – పాస్టర్ జాన్ వారికి తెలుగు, ఇంగ్లీషు నేర్పించాడు. భీమయ్య కొంత చదవడం, వ్రాయడం నేర్చుకున్నాడు.

వేతనంలో న్యాయం – క్రైస్తవులైన తర్వాత, భీమయ్య ధైర్యంగా కామేశ్వరరావుతో “దొరా, కూలీ డబ్బులు సక్రమంగా ఇవ్వండి” అని అడగడం నేర్చుకున్నాడు. ఇంకా అతను అగ్రకులాల ఇళ్లలో పని చేయడానికి నిరాకరించాడు. అతను చర్చి తోటలో పని చేయడం మొదలుపెట్టాడు.

సామాజిక రక్షణ – ఎవరైనా అతన్ని “ఒరేయ్ మాదిగ” అని పిలిస్తే, పాస్టర్ జాన్ గ్రామ సర్పంచ్ దగ్గర ఫిర్యాదు చేసేవాడు. మొదటిసారి భీమయ్య తన కోసం న్యాయం కోరుకోవడం నేర్చుకున్నాడు.

సంతోషకరమైన రోజులు

ఈ 13 సంవత్సరాలు భీమయ్యకు స్వర్గం లాగా ఉండేవి. అతను చర్చిలో ప్రార్థనా నాయకుడిగా మారాడు. అతని గొంతు బాగుండేది – ఆదివారం ప్రార్థన సమయాల్లో అతను “యేసు నా ప్రభువు” పాట పాడేవాడు. ఆయన గొంతెత్తి పాడుతుంటే చర్చి దద్దరిల్లిపోయేది.

బాలకృష్ణ ఇంటర్ పాసయ్యాడు. సుశీల నర్సింగ్ డిప్లొమా చదివింది. భీమయ్యకు చిన్న చర్చి మిషన్ వారు ఒక సైకిలు బహుమతిగా ఇచ్చారు. అతను సైకిలెక్కి తొలిసారి పక్క గ్రామానికి వెళ్లినప్పుడు, అతను ఎంతో గర్వంగా భావించాడు.

మరియమ్మ చర్చి మహిళా సంఘం కార్యదర్శిగా పనిచేసింది. ఆమె చేతిలో నేర్చుకున్న ఎంబ్రాయిడరీ పని బాగా అమ్ముడుపోయేది. కుటుంబానికి ఆర్థిక స్థితి కొంచెం మెరుగుపడింది.

చట్టపరమైన విపత్తు – హక్కులు కోల్పోవడం

ప్రభుత్వ ఉద్యోగానికి దరఖాస్తు
ప్రభుత్వం గ్రామీణాభివృద్ధి అధికారి పోస్టుకు నోటిఫికేషన్ విడుదల చేసింది. ఎస్సీలకు 15% రిజర్వేషన్ ఉంది. బాలకృష్ణకు డిగ్రీ ఉంది, కంప్యూటర్ నాలెడ్జ్ ఉంది. అతను దరఖాస్తు చేసుకున్నాడు.

అతని జాతి ధృవీకరణ పత్రంలో “మాదిగ (SC)” అని ఉంది. కానీ అతను క్రైస్తవుడు. అతను ఒక పెద్ద సమస్యను ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది – అతని అప్లికేషన్ను ప్రభుత్వ అధికారి తిరస్కరించారు. కారణం: “మీరు క్రైస్తవ మతంలోకి మారారు. కాబట్టి మీరు షెడ్యూల్డ్ కులాల జాబితాలో లేరు.”

కోర్టు కేసు – సుప్రీంకోర్టు తీర్పు వరకు

భీమయ్య మరియు శాంతిలాల్ ఈ నిర్ణయాన్ని సవాల్ చేశారు. వారు ఒక న్యాయవాదిని సంప్రదించారు. న్యాయవాది వారికి వివరించాడు: “1990లోనే సుప్రీంకోర్టు ఒక కేసులో తీర్పు ఇచ్చింది – క్రైస్తవ లేదా ముస్లిం మతంలోకి మారిన వ్యక్తులు ఎస్సీ జాబితాలో ఉండరు. దీనికి మూలకారణం 1950 ఎస్సీ ఆర్డర్. ఇప్పటికీ ఆ చట్టం అలాగే ఉంది.”

భీమయ్య నిరాశ చెందాడు. “కానీ నేను ఇప్పటికీ అదే మాలను కదా! నేను మారినది మతం మాత్రమే, కానీ నా రక్తం మారలేదు. నేను ఇప్పటికీ చేతులతో పని చేస్తున్నాను. నా పిల్లలు ఇప్పటికీ సామాజికంగా వెనుకబడి ఉన్నారు. ఎందుకీ అన్యాయం?”

కోర్టు తీర్పు వచ్చింది – వారికి వ్యతిరేకంగా. న్యాయమూర్తి శ్రీనివాస్ తీర్పులో ఇలా రాశారు: “క్రైస్తవ మతం కులాన్ని గుర్తించదు. కాబట్టి క్రైస్తవులుగా మారిన వ్యక్తులు సామాజిక, ఆర్థిక వెనుకబాటుతనాన్ని ఎదుర్కొనరని భావిస్తాం. వారు ఇక ఎస్సీ రిజర్వేషన్లకు అర్హులు కారు.”

ఆ కోర్టు తీర్పు వినగానే మనసు ముక్కలైపోయింది. అతను కోర్టు గది నుంచి బయటకు వస్తూ ఏడ్చాడు. “మా పూర్వీకులు చేసిన బానిసత్వం, శతాబ్దాల వివక్ష – వాటికి విలువ లేదా? మతం మారినంత మాత్రాన ఆ వేదన పోతుందా?”

సామాజికంగా తిరిగి ముందుకు రావడం

ఇప్పుడు భీమయ్య రెండు ప్రపంచాల మధ్య చిక్కుకున్నాడు:

హిందూ ప్రపంచం అతన్ని ఇప్పటికీ “మాల”గా చూస్తుంది, కానీ అతను ఇక హిందువు కాదు.

క్రైస్తవ ప్రపంచం అతన్ని సోదరుడిగా చూస్తుంది, కానీ అతనికి ప్రభుత్వ రిజర్వేషన్ లేదు.

ప్రభుత్వం అతన్ని “ఇతర వెనుకబడిన వర్గం” (OBC) లో కూడా చేర్చదు, ఎందుకంటే అతను పూర్వం SC అయినా ఇప్పుడు క్రైస్తవుడు కాబట్టి.

అతను నిరుపేదగా మారిపోయాడు. బాలకృష్ణ ప్రైవేట్ ఉద్యోగం కోసం అన్వేషించవలసి వచ్చింది, అక్కడ అతనికి తక్కువ జీతం, భద్రత లేని పని దొరికింది. సుశీల నర్సింగ్ పూర్తిచేసినా, ప్రభుత్వ ఆసుపత్రిలో ఉద్యోగం రాలేదు. ఎందుకంటే ఆమె కూడా క్రైస్తవురాలు.

ఎస్సీ అట్రాసిటీ కేసు లేని రక్షణ

భీమయ్య చర్చి నుండి ఇంటికి వెళ్తుండగా, కామేశ్వరరావు కొడుకు నాగేశ్వరరావు (అతను ఇంకా అగ్రకాలాన్ని విడిచిపెట్టలేదు) అతన్ని అడ్డగించి, “ఏయ్ క్రైస్తవ తక్కువజాతి వాడ, మా పొలంలో పని చేయడానికి రావాలి. లేదంటే చూసుకో” అని బెదిరించాడు. భీమయ్య తిరస్కరించాడు. దాంతో నాగేశ్వరరావు అతన్ని కొట్టాడు. భీమయ్య పోలీస్ స్టేషన్లో SC, ST అట్రాసిటీ కేసు నమోదు చేయాలనుకున్నాడు.

పోలీస్ స్టేషన్లో, సబ్ ఇన్స్పెక్టర్ అన్నాడు: “నీవు క్రైస్తవుడివి కదా? అట్రాసిటీ చట్టం SC, ST వారికి మాత్రమే. క్రైస్తవులకు కాదు. నీ కేసు సామాన్యమైన దాడి కేసు. దానికి సెక్షన్ 324, 506 ఉంటుంది.”

భీమయ్యకు కోపం వచ్చింది. “అయినా నన్ను ‘తక్కువ జాతి’ అని పిలిచి, నా కులాన్ని ఉద్దేశించి కొట్టాడు. అది అట్రాసిటీ కేసు కిందకు రాదా?”

SI నవ్వి, “చట్టం చెప్పింది అదే. మనం ఏం చేయగలం?”

ఆ రోజు భీమయ్య తిరిగి వెళ్లిపోయాడు, న్యాయం కోసం ఎదురుచూస్తూ. ఎప్పటికీ రాని న్యాయం.

మొలుపు తిరిగిన జీవితం – వేదన కథ

కుటుంబంలో చీలిక
రిజర్వేషన్ పోయిన తర్వాత, బాలకృష్ణ చాలా నిరాశ చెందాడు. అతను తండ్రిని నిందించసాగాడు: “నాన్నా, మీరు మతం మారితే మాకేమని? మాకు రిజర్వేషన్ పోయింది. నా స్నేహితులు ఎస్సీలుగా ఉండి ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలు సంపాదించారు. నేను ప్రైవేట్ లో కంప్యూటర్ ఆపరేటర్ గా కష్టపడుతున్నాను. ఇది న్యాయమా?”

సుశీల కూడా నర్సుగా ప్రైవేట్ ఆసుపత్రిలో చేరింది, కానీ ఆమెకు ప్రభుత్వ నర్సు కంటే 40% తక్కువ జీతం. ఆమె భర్త కూడా క్రైస్తవుడే, అతను కూలీ చేస్తున్నాడు.

మరియమ్మ మనసులో ఎప్పటికప్పుడు సందేహం: “దేవుడు మనల్ని ఇలా చేశాడా? క్రైస్తవులమైనందుకు ప్రభుత్వం మనకు ద్రోహం చేస్తే, ఈ మతం మనకు నిజంగా స్వేచ్ఛనిచ్చిందా?”

గ్రామంలో మరింత ఒంటరితనం

క్రైస్తవులైన తర్వాత, భీమయ్య తన స్వంత సంఘం నుంచి కూడా దూరమైపోయాడు. హిందూ మాలలు, మాదిగలు అతన్ని “మతం మారిన వాడు” అని దూషించేవారు. అతని సోదరుడు రాఘవయ్య కూడా అతనితో మాట్లాడటం మానేశాడు. “అన్నయ్యా, నువ్వు క్రైస్తవుడివైతే, మా హిందూ మాల మాదిగల పండగలకు రాలేవు. మా అమ్మాయి పెళ్లికి రావొద్దు” అన్నాడు రాఘవయ్య.

ఇక అగ్రకులాల వారి విషయం వేరే. వారు అతన్ని “మతం మారినా మాల మాదిగ” అని ఇప్పటికీ పిలుస్తారు. భీమయ్య ఇక ఏ ప్రపంచంలోనూ చెందినట్టు లేడు.

మరియమ్మ అతన్ని హత్తుకుంది. “అయినా మనం మనుషులం, భీమయ్యా. ఒక రోజు చట్టం మారుతుంది. ఒక రోజు మన పిల్లలకు న్యాయం లభిస్తుంది.”

భీమయ్య నిశ్శబ్దంగా తన పాత బైబిలు తెరిచాడు. ఆ పుటలో ఒక వాక్యం చదివాడు: “సత్యం మిమ్మల్ని స్వతంత్రులను చేస్తుంది” (యోహాను 8:32).

అతను నవ్వాడు – చేదు నవ్వు. “సత్యమా? నాకు నిజమైన స్వేచ్ఛ ఎప్పుడు వస్తుందో?”

చట్టపరమైన ప్రశ్న: కులం జన్మతః వస్తుందా లేదా మతాన్ని బట్టి నిర్ణయించబడుతుందా? వృత్తి ఆధారంగా ఏర్పడిన కులం, శతాబ్దాలుగా ఒకే కుటుంబాలు అదే పని చేస్తుండడం వల్ల కొనసాగింది. ఆ వృత్తి ఇకపై చేయకపోయినా, సమాజం వారిని ఆ కులం ద్వారానే గుర్తిస్తుంది. అలాంటప్పుడు, మతం మారినందుకు వారి ఎస్సీ గుర్తింపు ఎందుకు రద్దు చేయబడుతుంది?

భీమయ్య చివరి మాటలు: “నేను మతం మార్చుకున్నాను, నా రక్తం మార్చుకోలేదు. నేను చేసిన పనులు, నా పూర్వీకులు పడిన బాధలు, నేడు నేను అనుభవించే వివక్ష – ఇవి నా కులానికి చిహ్నాలు. నా మతం కాదు. ఇప్పుడు చట్టం నన్ను ఎస్సీగా గుర్తించకపోతే, నేను ఎవరిని?”

ఈ సమస్య ఒక భీమయ్యది మాత్రమే కాదు దేశంలో అనేకమంది ఎస్సీలుగా ఉన్నటువంటి వారు అనుభవిస్తున్న మనోవేదన.ఒకప్పుడు మాదిగోడివి, నువ్వు మాలోడివి అని నిందించేవారు. సమాజంలో గౌరవం ఉండేది కాదు. దేవుడు దగ్గర గౌరవం ఉండేది కాదు. మనుషులంతా ఒక్కటే అని చెప్పే దేవుళ్ళు కులాలని మాత్రం హీనంగా విభజించారు. ధర్మాల ప్రకారం ఒక మనిషి హీనమైన వాడు అని అని ఏ విధంగా చెప్పిందో? ఏ కోణంలో చెప్పిందో ఇప్పటికే అర్థం కావటం లేదు. ఒక తండ్రికి పుట్టిన నలుగురు పిల్లలని ఒక్క పిల్లవానితో దొడ్లు కడిగించి, మనిషి వ్యర్ధాలను శుభ్రం చేపించే తండ్రి, తండ్రి అని పిలిచే హక్కుకి అర్హుడు అవుతాడా? అసలు దేవుడికి వివక్ష చూపించే లక్షణం ఉంటుందా? దేవునికి సమానత్వపు విలువలు తెలియవా? అటువంటి దేవుణ్ణి ఎందుకు పూజించాలి? ఇది కుల బానిసత్వంలో నలిగిపోతున్న వారి యొక్క వేదన. గుడిలోకి రానీయరు సమాజంలో విలువలు ఇవ్వరు ఇటువంటి సమాజాన్ని ఏమనాలి.

భారతదేశంలో క్రైస్తవులుగా మారిన చాలామంది సమాజం వారి పట్ల చూపించే వివక్ష వలన మాత్రమే జరిగింది అని చెప్పడానికి ఎటువంటి సందేహం లేదు. స్వాతంత్రం వచ్చినప్పటి నుంచి టెక్నాలజీ పెరుగుతున్న ఈ యుగంలో కూడా తక్కువ జాతి వారిని హీనంగా చూడటం మానవ సమాజంలో తొలగిపోవటం లేదు.

ఊరందరికీ చెప్పులు కుట్టే మాదిగోడికి చెప్పులేసుకుని తిరిగే హక్కు ఉండేదా? ఎంత దారుణమైన సమాజం అందుకనే కదా వారికి కూడా విలువ ఉండాలని రిజర్వేషన్లు కల్పించింది.

గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా దేశంలో ఎప్పుడూ లేని విధంగా కుల రాజకీయాలు, మత రాజకీయాలు విపరీతంగా పెరిగిపోతున్నాయి. ముఖ్యంగా తెలుగు రాష్ట్రాలలో మరీ దారుణమైన పరిస్థితి. తండ్రి స్థానంలో ఉన్నటువంటి ప్రభుత్వ నాయకులే కులాలని కించపరుస్తూ ఉన్నారు. మతాలని అవమానిస్తూ ఉన్నారు. ఇటువంటి నాయకులను ఎన్నుకున్న మనం ఎంత దౌర్భాగ్యులము. తండ్రి స్థానంలో ఉండి ప్రతి కులానికి ప్రతి మతానికి సరైన న్యాయం చేయాల్సిన బాధ్యత ఉండి కూడా నేను ఈ కులం వాడిని, నేను ఈ మతం వాడిని నేను వారి కోసమే బ్రతుకుతా వారికి మాత్రమే పనిచేస్తా! అని చెప్పే ఇటువంటి దౌర్భాగ్య నాయకులని ఎన్నుకొని మన భవిష్యత్తుని మనం నాశనం చేసుకుంటున్నామా ? అని సందేహం కలగక మానదు. ఒకపక్క ప్రతి భారతీయుడికి మత స్వేచ్ఛ ఉంది అని అంటూనే మతం మారితే ప్రభుత్వం ఇచ్చే హక్కులని ప్రభుత్వమే తీసుకుంటుంది. అని చెప్తున్నటువంటి చట్టాలని ఏమనాలో అర్థం కావట్లేదు.

నా దేశంలో ఉన్నటువంటి ప్రధానమైన శత్రువులు ఎవరో తెలుసా?

కులం, మతం, పేదరికం వీటిని తరిమి కొట్టిన రోజు, వీటిని జయించిన రోజు నా దేశం ప్రపంచంలోనే సంపన్న దేశంగా మారుతుంది. జైహింద్

Legal Disclaimer

ఈ ఆర్టికల్‌లో పేర్కొన్న కథ, పాత్రలు, సంఘటనలు సామాజిక అవగాహన కోసం మాత్రమే రూపొందించబడ్డాయి. ఇందులో ఉన్న విషయాలు ఏ ఒక్క మతం, కులం, వర్గం, వ్యక్తి లేదా సంస్థను అవమానించడానికి లేదా కించపరచడానికి ఉద్దేశించినవి కావు.

ఈ కథలో ప్రస్తావించిన అభిప్రాయాలు పూర్తిగా రచయిత వ్యక్తిగత దృక్కోణాన్ని మాత్రమే ప్రతిబింబిస్తాయి. ఇవి ఏ ప్రభుత్వ సంస్థ, మత సంస్థ లేదా సమాజపు అధికారిక అభిప్రాయాలను సూచించవు.

భారత రాజ్యాంగం అందించిన మత స్వేచ్ఛ, సమానత్వం, మరియు వ్యక్తిగత హక్కులను గౌరవిస్తూ ఈ ఆర్టికల్ రూపొందించబడింది. ఇందులో చర్చించిన అంశాలు సామాజిక సమస్యలపై చర్చను ప్రోత్సహించడానికి మాత్రమే.

ఈ కంటెంట్‌ను చదివే వారు తమ స్వంత వివేచనతో అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ ఆర్టికల్ ఆధారంగా ఎటువంటి నిర్ణయాలు తీసుకున్నా, వాటికి రచయిత లేదా వెబ్‌సైట్ బాధ్యత వహించదు.

ఈ సమాచారం మీ మిత్రులతో మరియు వాట్సప్ గ్రూపుల్లో షేర్ చేయండి!
ఇప్పుడే మా యొక్క వాట్సప్ ఛానల్ లో జాయిన్ అవ్వండి.

<p>The post Social Awareness:మతం మారింది కానీ రక్తం మారలేదు! first appeared on నవయుగం TV.</p>

శ్రావణి కి 28 ఏళ్లు. ఆమె ఒక MNC కంపెనీలో సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ గా ఉద్యోగం చేస్తూ ఉంది. ఆమె భర్త పేరు విశ్వనాథ్ ఆయన ప్రాజెక్ట్ పనిమీద విదేశాలకు వెళ్లి ఉన్నాడు. ఆమె ఒంటరిగానే తన జీవితానికి అలవాటు పడింది. సొసైటీలో అందరికీ తెలిసినటువంటి ఒక మంచి గుణం కలిగిన మహిళ. పెద్దగా ఎవరితో మాట్లాడదు, మనసుకు తోస్తే పక్కింటి వారికి సహాయం చేస్తూ ఉండేటటువంటి చక్కని మహిళ.

ఆమె భోజనం ముగించుకొని వంటగదిలో తన పాత్రలను శుభ్రం చేసుకుంటూ ఉన్న సమయంలో, పక్కనున్న ప్లాట్ లో నుండి వచ్చే శబ్దాలు ఆమె దృష్టిని ఆకర్షించాయి.305 వా ఫ్లాట్లో నివసించేటటువంటి దంపతులు, మహేష్ మరియు సుమ. వీరు గత మూడు నెలలుగా మాత్రమే ఆ ఫ్లాట్లో ఉంటున్నారు. మహేష్ ఒక ప్రైవేట్ ఫైనాన్షియల్ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తూ ఉన్నాడు. సుమ హౌస్ వైఫ్. వారి ఫ్లాట్లో నుండి ప్రతిరోజూ సాధారణంగా టీవీ శబ్దం లేదా నవ్వులు వారి మాట్లాడుకునే మాటలు అప్పుడప్పుడు వినిపిస్తూ ఉండడం సాధారణమే.
కానీ ఈరోజు ఏదో క్రొత్తగా ఉంది.

ఒక గట్టి ధ్వని – ఏదో క్రిందపడిపోయినటువంటి శబ్దం. తర్వాత ఒక క్షణం పూర్తిగా నిశ్శబ్దం. తర్వాత ఒక గట్టిగా కేక వేసినటువంటి శబ్దం, అది కూడా చాలా దగ్గరగా భయంతో వేసినటువంటి కేక.

శ్రావణి చేతిలో ఉన్నటువంటి ప్లేటు చేజారి కింద పడిపోయింది. మళ్లీ అదే శబ్దం వినపడింది. ఆమె కంగారుగా తన బాల్కనీలోకి వెళ్లి, అక్క ప్లాట్ వైపు తొంగి చూసింది. కర్టెన్లు దగ్గరగా వేసి ఉన్నాయి . ఏ శబ్దము వినిపించలేదు ఏమీ కనిపించడం లేదు.

” ఏమై ఉంటుంది? వాళ్ళిద్దరూ గొడవ పడుతున్నారు ఏమో? ” అని అనుకుంది. కానీ ఆమెకు వినిపించిన ఆ కేక లోని భయము ఆమె మనసును చాలా కలిసి వేసింది. అయినా నాకెందుకు వారి కుటుంబ వ్యవహారాలలో నేనెందుకు కలగచేసుకోవాలి . ఇది సరైనది కాదులే అని అనిపించి సైలెంట్ గా ఉండిపోయింది. కానీ ఆమె మనసు ఆగడం లేదు, సొసైటీ వాళ్లకి ఫోన్ కానీ మెసేజ్ కానీ చేస్తే బాగుంటుందా అని ఆలోచించింది. కానీ సమస్య ఏమీ లేకుంటే అనవసరంగా నేను ఏదో క్రియేట్ చేసినట్టు ఉంటుంది, అని అనుకొని తనలో తాను ఓదార్చుకొని సైలెంట్ గా ఉండిపోయింది.

ఆరోజు సాయంకాలం 6 గంటలకి, ఆమె తన వంటగది కిటికీలు వంటి చూస్తూ ఉండగా మహేష్ ఒక పెద్ద బ్యాగు తీసుకుని కారు వైపు వెళ్తూ ఆమెకు కనిపించాడు. అతనిలో ఎలాంటి కంగారు లేదు ముఖంలో ఎలాంటి ఆవేశము లేదు. చాలా సాధారణంగా కనిపించాడు కానీ ఆమె భార్య సుమ ఆయనతో కనిపించలేదు.

” బహుశా నేను ఏదో ఊహించుకుని ఉంటాను లే ” అని అనుకుంది శ్రావణి.

రాత్రి సమయం 9 గంటలకి, శ్రావణి సోఫాలో కూర్చుని పుస్తకం చదువుకుంటూ ఏదో ఆలోచనలో మునిగిపోయి ఉంది. ఉన్నట్టుండి ఎవరో తలుపు కొట్టిన శబ్దం వినిపించింది. ఆమె లేచి, తలుపుకు ఉన్నటువంటి పీస్ హోల్ ద్వారా బయట చూసింది. కానీ అక్కడ ఎవరూ లేరు. తర్వాత ఆమె తలుపు తెరిచి చూసింది. అప్పుడు కూడా ఎవరు కనిపించలేదు. కానీ నేల మీద ఒక చిన్న కాగితపు ముక్క మాత్రమే పడి ఉండడం గమనించి, ఆమె దాన్ని తీసుకొని ఏముందా అని చూసింది.

ఆ కాగితం లో చిన్న అక్షరాలతో ఈ విధంగా రాసి ఉంది.

” దయచేసి నేను ఇక్కడ లేనట్లే మీరు భావించండి. మీరు ఏమి వినలేదు. మీకు మీ ప్రాణాలు కావాలంటే”
శ్రావణి గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలు పెట్టింది. ఆమె చుట్టూ చూసింది. చుట్టుపక్కల ఎవరూ ఆమెకు కనిపించలేదు. ఆమెకి ఏం చేయాలో అర్థం కావట్లేదు. వెంటనే తన ఫ్లాట్ లోకి వెళ్లి తలుపు వేసి లాక్ చేసుకుంది. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి. గుండె దడ దడగా కొట్టుకుంటూ ఉంది.

ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర పట్టలేదు.

మరుసటి రోజు ఉదయం, శ్రావణి కాఫీ తాగుతూ పక్క ఫ్లాట్ వైపు చూసింది. తలుపు మూసి ఉంది ఆమె తన ఫోన్ తీసుకొని సుమా నెంబర్ కి వాట్సాప్ మెసేజ్ చేసింది.

” హాయ్ సుమ, ఎలా ఉన్నావు? నిన్ను మధ్యాహ్నం ఏదో శబ్దం వినిపించింది. అంతా ఓకేనా “

మెసేజ్ పంపించింది. మెసేజ్ చదివినట్టు బ్లూటూత్ వచ్చాయి. కానీ రిప్లై రాలేదు.

మళ్లీ మధ్యాహ్నం ఇంకో మెసేజ్ చేసింది. ఈసారి మెసేజ్ డెలివరీ అయినట్లు ఒకే ఒక్క టిక్ మాత్రమే చూపించింది.
శ్రావణి మనసులో అనేక అనుమానాలు రేకెత్తాయి. ఆమె సొసైటీ ఆఫీస్ కి వెళ్లి, వాళ్ల గురించి ఆరా తీయడం మొదలుపెట్టింది.
” ఆ ఫ్లాట్ లో ఉన్నటువంటి మహేష్ గారు ఈరోజు ఉదయాన్నే 4 గంటలకు తన కారు తీసుకుని వెళ్లిపోయారు. నాకు ఆయన మాత్రమే కనిపించాడు. సుమా మేడం నాకేమీ కనిపించలేదు ” అని సెక్యూరిటీ తనతో చెప్పారు.

” ఉదయం 4 గంటలకా? అంత తొందరగా ఎందుకు వెళ్ళాడు ” అని అడిగింది శ్రావణి.

” ఏమో మాకు తెలియదు మేడం. తను ఎప్పటిలాగే నార్మల్గానే కనిపించారు. హడావిడి ఏమీ చేయకుండా వెళ్ళిపోయారు ” అని సెక్యూరిటీ ఆమెకు చెప్పారు.

శ్రావణి మనసులో ఇంకా ఆలోచనలు ఎక్కువయ్యాయి. పోలీసులకి కంప్లైంట్ చేస్తే బాగుంటుంది అనుకుంది. కానీ ఆమె దగ్గర ఇలాంటి ఆధారమూ లేదు. ఒక కేక వినిపించింది, ఏదో ఒక నోట్ ఎవరు ఇచ్చారు, ఎవరు వేశారో తెలీదు. ఇది చెప్పడానికి కూడా పెద్ద విషయంలా అనిపించడం లేదు ఆమెకి.

శ్రావణి తన స్నేహితురాలైన నందిని కి ఫోన్ చేసి విషమంతా వివరించింది. నందిని హైదరాబాదులోని ఒక ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్ ఏజెన్సీలో పనిచేస్తూ ఉంది.

” శ్రావణి, నువ్వు దాని గురించి ఏమీ పట్టించుకోకు. విషయం ఏదో పెద్దగా అనిపిస్తుంది. దాని గురించి నేను తెలుసుకుంటాను” అంతవరకు నువ్వు సైలెంట్ గా నీ పని నువ్వు చేసుకో అని నందిని, శ్రావణి తో చెప్పింది.

మూడు రోజులు గడిచిపోయాయి. సుమ ఎవరికి కనిపించలేదు. మహేష్ తన ఫ్లాట్ కి తిరిగి రాలేదు. ఇంటికి తాళం వేసి ఉంది.
” తర్వాత కూడా సుమని ఎవరు చూడలేదు. అను ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ లో ఉంది. సోషల్ మీడియాలో కూడా ఆమె యాక్టివ్ గా ఉన్నట్లు అనిపించలేదు. ఆమె తల్లిదండ్రులకు ఫోన్ చేస్తే, మా అమ్మాయి మాకు రోజు ఫోన్ చేస్తూ ఉండేది, కానీ ఇప్పుడు ఫోన్ చేయడం లేదు ” అని చెప్పారు. వాళ్ళు ఇప్పటికీ తన కూతురు గురించి టెన్షన్ పడుతున్నట్టు ఉన్నారు అని నందిని శ్రావణి కి చెప్పింది.
శ్రావణి మనసులో ఒకటే అనుమానం : ఆరోజు మధ్యాహ్నం వినిపించిన కేక సుమదేనా, తర్వాత తనకు వచ్చిన ఆ నోట్ ఎవరు అక్కడ వదిలారు…. అసలు సుమ బతికి ఉందా? లేక….

నందిని తన కనెక్షన్ల ద్వారా మహేష్ గురించి సమాచారం సేకరించింది. మహేష్ ఒక పెద్ద ఆన్లైన్ గ్యాంబ్లింగ్ రాకెట్ లో భాగమని తెలిసింది. అతను డబ్బు లాండరింగ్ లో కీలక వ్యక్తి. పోలీసులకు ఈ రాకెట్ గురించి తెలుసు, కానీ ప్రత్యక్ష ఆధారాలు లేవు.

శ్రావణికి ఇప్పుడు అర్థమైంది. ఆ మధ్యాహ్నం ఆమె విన్న కేక, సుమకు మహేష్ మధ్య ఏదో గొడవ జరిగి ఉంటుంది. సుమ ఏదో రహస్యం తెలుసుకుని ఉంటుంది. ఆ తర్వాత మహేష్ ఆమెను…

శ్రావణి ఆలోచనను పూర్తి చేసుకోలేకపోయింది.

ఒక రోజు, శ్రావణి తన ఫ్లాట్ లో వాక్యూమ్ క్లీనర్ తో శుభ్రం చేస్తున్న సమయంలో, పక్క గోడకు అట్టించిన అల్మారా వెనుక ఏదో మెరిసింది. ఆమె చేయి పెట్టి చూస్తే, ఒక చిన్న పెన్ డ్రైవ్ దొరికింది. అది సుమ ఫ్లాట్ వైపు నుండి గోడలోని చిన్న పగులు ద్వారా జారి ఇటు వచ్చి పడి ఉండాలి.

శ్రావణి చేతులు వణుకుతుండగా ఆ పెన్ డ్రైవ్ ను తన ల్యాప్ టాప్ లో పెట్టి చూసింది. అందులో కొన్ని వీడియోలు, ఆడియో రికార్డింగ్స్, మరి కొన్ని డాక్యుమెంట్లు ఉన్నాయి.

మొదటి వీడియోలో సుమ కనిపించింది. ఆమె కంప్యూటర్ స్క్రీన్ ముందు కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముఖం భయంతో నిండి ఉంది.

“నా పేరు సుమ. నా భర్త మహేష్… అతను ఒక చట్టవిరుద్ధమైన గ్యాంబ్లింగ్ నెట్వర్క్ నడుపుతున్నాడు. అతను డబ్బు లాండరింగ్ చేస్తాడు. నాకు అన్ని వివరాలు తెలుసు. ఈ పెన్ డ్రైవ్ లో అన్ని ఆధారాలు ఉన్నాయి. నేను ఏదైనా అనుమానం వచ్చినట్లయితే, అతను నన్ను చంపేస్తాడు. ఇది నా విల్. నాకు ఏమైనా జరిగితే, ఈ ఆధారాలు పోలీసులకు అందజేయండి.”

శ్రావణి ఆ వీడియో చూస్తుండగా ఆమె కళ్ళల్లో నీరు తిరిగింది. సుమ ఎంత భయంతో ఉండేదో అర్థమైంది.

ఆమె వెంటనే నందినికి ఫోన్ చేసింది. నందిని వచ్చి పెన్ డ్రైవ్ ను పరిశీలించింది. అందులో ఉన్న డాక్యుమెంట్లు – బ్యాంక్ అకౌంట్ వివరాలు, లావాదేవీల లిస్టులు, కొన్ని సంభాషణల ఆడియోలు – ఇవన్నీ చాలా కీలకమైనవి.

“ఇవి పోలీసులకు ఇవ్వాలి. కానీ మనకు రక్షణ కావాలి. మహేష్ ఇంకా ఎక్కడో ఉన్నాడు. అతను ఈ పెన్ డ్రైవ్ గురించి తెలుసుకుంటే, మనిద్దరినీ చంపేస్తాడు” అంది నందిని.

ఆ రాత్రి, శ్రావణి నిద్రపోలేదు. ఆమె తన ఫ్లాట్ లోనే ఉంది, కానీ ఎప్పటికంటే భయంగా ఉంది. గాలిలో ఏదో మార్పు ఉంది. ఆమెకు ఎవరో చూస్తున్నట్లు అనిపించింది.

ఉదయం 2:30 గంటలకు, ఆమె బాల్కనీ తలుపు మీద ఎవరో చేయి పెట్టినట్లు శబ్దం వినిపించింది. ఆమె గుండె ఆగిపోయింది. ఆమె నిశ్శబ్దంగా లేచి, ఫోన్ తీసుకుంది. 100 డయల్ చేసింది.

“పోలీస్ స్టేషన్ కావాలి. సిల్వర్ ఓక్స్ సొసైటీ, 304 ఫ్లాట్. ఎవరో లోపలికి ప్రవేశించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.”

ఆమె మాట్లాడుతుండగానే, బాల్కనీ తలుపు పగలగొట్టబడిన శబ్దం వచ్చింది. ఒక నల్లటి డ్రెస్సులో ఉన్న వ్యక్తి లోపలికి దూరాడు. అతని చేతిలో కత్తి ఉంది.

శ్రావణి వెనక్కి తగ్గింది. ఆమె గదిలోని టేబుల్ మీద ఉన్న పెన్ డ్రైవ్ ను చూసింది. ఆ వ్యక్తి దాని వైపు చూశాడు.

“ఆ పెన్ డ్రైవ్ ఇవ్వు. సుమ లాగే నువ్వూ అవ్వకు” అని బెదిరించాడు.

శ్రావణి ధైర్యం తెచ్చుకుంది. ఆమె వెంటనే టేబుల్ ను తోసేసి, పెన్ డ్రైవ్ ను తీసుకుని, బాల్కనీ వైపు పరిగెత్తింది. ఆమె పక్క ఫ్లాట్ బాల్కనీలోకి దూకడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ వ్యక్తి ఆమెను అడ్డుకున్నాడు.

ఆ సమయంలో, సొసైటీ అలారం మోగింది. పోలీసులు వచ్చేసారు. ఆ వ్యక్తి వెనక్కి తగ్గి, బాల్కనీ ద్వారా పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ పోలీసులు అతన్ని పట్టుకున్నారు.

అతను మహేష్ చేత పంపబడిన ఒక అండర్ వరల్డ్ గూండా అని తేలింది.

పోలీసులు పెన్ డ్రైవ్ లోని ఆధారాలతో మహేష్ ను వెతకడం మొదలుపెట్టారు. అతను విదేశాలకు పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ విమానాశ్రయంలో అరెస్ట్ చేయబడ్డాడు.

సుమ కోసం అన్వేషణ మొదలైంది. మహేష్ విచారణలో, సుమను అతను చంపి, మృతదేహాన్ని వేరే చోట పారేసినట్లు ఒప్పుకున్నాడు. ఆ మధ్యాహ్నం వారి మధ్య గొడవ జరిగింది. సుమ అతని వ్యాపారం గురించి పోలీసులకు చెప్పేస్తానని బెదిరించింది. కోపంలో అతను ఆమెను కత్తితో పొడిచి చంపేశాడు.

శ్రావణి మనసు చాలా బాధపడింది. ఆమె ఆ మధ్యాహ్నం వెంటనే పోలీసులకు ఫోన్ చేసి ఉంటే, బహుశా సుమను కాపాడి ఉండవచ్చు అని ఆమె నిందించుకుంది.

నందిని ఆమెను ఓదార్చింది. “నువ్వు ఏమీ తప్పు చేయలేదు. ఆ సమయంలో నీకు ఏమీ తెలియదు. కానీ నీ ధైర్యం వల్లే న్యాయం జరిగింది. సుమ ఆత్మకు శాంతి లభించింది.”

మహేష్ కు జీవిత ఖైదు విధించబడింది. అతని గ్యాంబ్లింగ్ నెట్వర్క్ పూర్తిగా ఛేదించబడింది.

శ్రావణి ఆ ఫ్లాట్ ఖాళీ చేసి వేరే ప్రాంతానికి మారిపోయింది. కానీ ఆమె మనసులో సుమ జ్ఞాపకం, ఆమె చివరి కేక, ఆ నోట్ – ఇవి ఎప్పటికీ మరిచిపోలేనివి.

Disclaimer (డిస్క్లైమర్):

ఈ కథ పూర్తిగా రచయిత కల్పితం (fiction). ఇందులో చూపించిన పాత్రలు, సంఘటనలు, ప్రదేశాలు అన్నీ ఊహాజనితమైనవి. నిజ జీవితంలోని ఏ వ్యక్తులు, సంఘటనలు లేదా ప్రదేశాలతో పోలిక ఉన్నా అది పూర్తిగా యాదృచ్ఛికం మాత్రమే.

ఈ కథ పాఠకుల వినోదం కోసం మాత్రమే రూపొందించబడింది. ఇందులోని విషయాలను నిజంగా జరిగిన సంఘటనలుగా పరిగణించకండి.

ఈ కథలోని సమాచారాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని ఎటువంటి నిర్ణయాలు తీసుకోవడం లేదా చర్యలు చేయడం పట్ల రచయిత లేదా వెబ్‌సైట్ బాధ్యత వహించదు.

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా?

ఇలాంటి ఉత్కంఠభరితమైన, నిజ జీవిత ఘటనల ఆధారిత కథలు మరిన్ని చదవడానికి మా వాట్సాప్ ఛానల్ ను జాయిన్ చేసుకోండి. ప్రతి వారం కొత్త థ్రిల్లర్, సస్పెన్స్, క్రైమ్ కథలు నేరుగా మీ మొబైల్ కి వస్తాయి.

<p>The post Thriller Crime Story: బిగ్గరగా వినిపించిన కేక! తర్వాత ఒక నోట్.. “నీ ప్రాణాలు నీకు కావాలంటే ఇది మర్చిపో” అసలు ఎవరది? ఏమైంది? first appeared on నవయుగం TV.</p>

కాలచక్రం అనేది చాలా త్వరగా మారిపోతూ ఉంటుంది. ఒకప్పుడు మనుషులు ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుతూ ప్రేమిస్తుంటే, ఇప్పుడేమో ఫోన్లతో మాట్లాడుతూ ప్రేమిస్తున్నారు. ఒకప్పుడు ప్రేమ అంటే అదో పెద్ద యుద్ధం, ఒక తపస్సు, ఒక యాగం లాంటిది. కానీ ఇప్పుడు ప్రేమ అంటే? రోజుకో ప్రేమ పాట స్టేటస్ గా పెట్టే ప్రేమికులు ఉన్నారు. బాధ వచ్చినా స్టేటస్ లోనే తెలుపుతారు. సంతోషం వచ్చిన స్టేటస్ లో తెలుపుతారు. వారి దృష్టిలో అదే ప్రేమ. అయితే మనం ఇప్పుడు తెలుసుకునే ప్రేమ కథ రెండు తరాలకు సంబంధించినది.

1990 – రాము మరియు లక్ష్మి ప్రేమ కథ (మౌనభాష)

ఆ రోజుల్లో ప్రేమించాలంటే ఒక యుద్ధమే చేసేవారు. అప్పట్లో సెల్ ఫోన్లు లేవు, వాట్సాప్ మెసేజ్ లు లేవు, ఉన్నదల్లా కళ్ళల్లో దాచుకున్న ఆశ, ప్రేమ, గుండెల్లో దాచుకున్న ధైర్యం ఇవే ఉండేవి.

రాము ఒక ఊర్లో ఒక సాధారణమైన మధ్యతరగతి యువకుడు. లక్ష్మి అదే ఊరుకు సంబంధించినటువంటి ఒక బాగా డబ్బున్న వారి యొక్క కూతురు. వాళ్ళిద్దరి మధ్య ప్రేమ మాటలతో మొదలు కాలేదు. చూపులతోనే మొదలైంది. గుడి దగ్గర ఎదురైనప్పుడు కలిగే ఒక చిన్న అనుభూతి, లక్ష్మీని సంతలో చూసినప్పుడు రాముకు కలిగే ఒక వర్ణించశఖ్యము కానీ ప్రేమ అనుభూతి, అదే వారికి ప్రేమ అంటే. రాము లక్ష్మీ ని చూడడానికి ప్రతి రోజు 10 కిలోమీటర్లు సైకిల్ తొక్కుకుంటూ వెళ్లేవాడు. కేవలం ఆమె గుమ్మం ముందు ఒక్క క్షణం, ఆమె కనిపిస్తే చాలు, ఆ రోజంతా రాముకి ఒక పండగ. ఆ రోజుల్లో ప్రేమ వల్ల వచ్చే కష్టాలు, ప్రేమించటానికి పడే పాట్లు వర్ణనాతీతం. రాము తన మనసులో ఉన్న ప్రేమని లక్ష్మీకి ఒక ఉత్తరం ద్వారా తెలియజేయడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆ ఉత్తరం రాయడానికి అతడు మూడు వారాలు నిద్రపోలేదు. మూడు వారాలు ఎదురుచూసి ఆలోచించి తను రాసింది ఏంటో తెలుసా? ” నువ్వంటే నాకు ప్రాణం, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను” ఈ మాట రాయటానికి ఎంతో కష్టపడ్డాడు.ఆ రాసినటువంటి ఉత్తరం లక్ష్మికి చేరటానికి ఒక వారం రోజులు సమయం పట్టింది. ఆ కాలంలో ప్రేమించి దొరికితే ఏదో రాజా ద్రోహం చేసినట్లు చూసేవారు. పంచాయతీలు పెట్టేవారు, ఊరి బహిష్కరణలు చేసేవారు, ఇంట్లో బంధించేవారు, ఇవన్నీ దాటుకొని ప్రేమని గెలవాలి.

సమయం రానే వచ్చింది. రాము, లక్ష్మీల ప్రేమ విషయం ఇంట్లో వారికి అందరికీ తెలిసిపోయింది. లక్ష్మి తండ్రి ఆమెను గదిలో వేసి తాళం వేశాడు. రాముని ఊరి బయట చెట్టు కట్టేసి కొట్టారు. కానీ వారిద్దరి మధ్య ఉన్నది శరీరాకర్షణ కాదు. కేవలం రెండు ఆత్మల అనుబంధం. రాము శరీరం నుండి రక్తం కారుతున్న, లక్ష్మీ క్షేమంగా ఉందో లేదో అని బాధ తనలో వేధిస్తుంది. తనను కూడా హింసిస్తున్నారేమో! అని అనుమానం తనని బాధపెడుతుంది. తను ఒంటిమీద పడే దెబ్బల కన్నా తను ప్రియురాలికి ఏమవుతుందో అని బాదే ఎక్కువగా ఉంది. లక్ష్మి కూడా తన ప్రేమ కోసం పోరాటం చేసింది. తన కుటుంబంతో పోరాడింది. అన్నం మానేసి ఒక మౌన పోరాటాన్ని కొనసాగించింది. చివరికి వాళ్లకు ఉన్నటువంటి పట్టుదల ముందు కులాలు, ఆస్తులు, పట్టింపులు అన్ని తలవంచాయి. అందర్నీ ఎదిరించి వారు పెళ్లి చేసుకున్నారు. కట్టుబట్టలతో ఆ ఊరు నుండి బయటికి వెళ్లిపోయి జీవనం సాగించడం మొదలుపెట్టారు. ఆరోజు వారి ప్రేమ గెలిచింది. ఆ రోజు నుండి ఈరోజు వరకు, రాముకి వయసు పైబడిన, లక్ష్మీకి చూపు మందగించిన, ఇప్పటికీ ఇద్దరూ కలిసి భోజనం చేస్తారు. కలిసి కబుర్లు చెప్పుకుంటారు. ఒకరి ఒడిలో ఒకరు సేద తీరుతారు. గత కాలం ఆలోచనలతో మునిగిపోతారు అది ప్రేమ. 1990 నాటి శాశ్వత ప్రేమ.

2026 – సంజయ్ మరియు కల్పన ప్రేమ కథ (క్షణికావేశం)

ఇప్పుడు మరో ప్రేమ గురించి చూద్దాం . ఇది హైటెక్ యుగం ప్రేమంటారు. కాలం మారింది చేతిలో స్మార్ట్ ఫోన్ ఉంటే చాలు ప్రపంచం మన గుప్పిట్లో ఉంది అన్న ఆలోచనలోనే ఉన్నారు. వారి దృష్టిలో ప్రేమ కూడా తమ గుప్పిట్లో ఉందని అనుకుంటారు.

సంజయ్ కల్పన ఒక ఇంస్టాగ్రామ్ రీల్ కింద చేసిన కామెంట్ ద్వారా ఇరువురు పరిచయమయ్యారు. ఒకరికొకరు రిక్వెస్ట్ పంపుకున్నారు. యాక్సెప్ట్ చేసుకున్నారు. తెల్లవారులు వీడియో కాల్స్, ఆడియో కాల్స్, వేళ్ళకొద్దీ ఎమోజీలు, అర్ధరాత్రి వరకు చాటింగ్లో సమయాన్ని గడిపారు. పది రోజులు తిరగకముందే “ఐ లవ్ యు” అని చెప్పేసుకున్నారు. నెల తిరగకముందే “నువ్వు లేకపోతే నేను ఉండలేను” “నీకోసం నేను చచ్చిపోతాను” అనే రేంజ్ లో వాగ్దానాలు చేసుకున్నారు. వీళ్ళకి ఎటువంటి ఆటంకాలు లేవు. కానీ వీళ్ళకి లేనిదే ఏమిటో తెలుసా? ఓపిక, సహనం.

ఒకరోజు కల్పన వేరే అబ్బాయి ఫోటోకి లైక్ కొట్టిందని, సంజయ్ గొడవపడ్డాడు. కల్పనకి అది నచ్చలేదు. నువ్వు “నా ఫ్రీడమ్ ని కంట్రోల్ చేస్తున్నావ్” అని వాదనకు దిగింది. కానీ సంజయ్ కల్పనలు ఒకరి మాట ఒకరు పడడానికి సిద్ధంగా లేరు. వారి మధ్య ఈగో(ego) సమస్య వచ్చింది. అంతవరకు నువ్వు లేకపోతే నేను లేను, నువ్వంటే నాకు ప్రాణం, నీతోనే జీవితం, నీవే నా బుజ్జి, నాకన్నా, అనుకున్న వాళ్లు, ఒకసారిగా “నీ కంటే మంచి వాళ్ళు” నాకు దొరుకుతారు. అని సంజయ్ అనడం, నేను నిన్ను ఎప్పుడో మర్చిపోయాను, అని కల్పనా అనడం ఆశ్చర్యానికి గురిచేస్తుంది. అనుకున్నదే తడవుగా ఒకరి నెంబర్లను ఒకరు బ్లాక్ చేసుకున్నారు. ప్రేమ పుట్టడానికి 10 రోజులు పడితే విడిపోవడానికి పది నిమిషాలు కూడా పట్టలేదు. ఈ కాలంలో పదిమంది ప్రేమించుకుంటే అందులో తొమ్మిది మంది కథలు ఇలాగనే ముగిసిపోతున్నాయి. ప్రేమ అనేది ఒక టైం పాస్ వస్తువులా మారిపోయింది.

ఒకరోజు ఒక పార్కులో రాము లక్ష్మి కూర్చుని ఒకరి చేతిలో ఒకరు పట్టుకొని మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నారు. అదే పార్కులో మరో మూలన సంజయ్ కూర్చొని తన పాత ప్రియురాలి కల్పనను, తిడుతూ ఫోన్లో ఫ్రెండ్ తో మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నాడు. రాము లక్ష్మితో ఇలా అంటున్నాడు.. లక్ష్మి నీకోసం ఆ రోజు మన ఊరి వారు కొట్టిన దెబ్బలు, ఆ నొప్పి ఈ రోజుటికి కూడా నాకు చాలా మధురంగా అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే నేను ఆ దెబ్బలు తినకుండా ఉంటే, ఈరోజు నువ్వు నాకు దొరికే దానివి కాదేమో.అందుకే వాటిని నేను బాధగా ఫీల్ అవ్వలేదు. ఒక తీపి జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది. అని లక్ష్మితో చెబుతూ వారి ప్రేమను వ్యక్తం చేసుకుంటూ ఉన్నారు. ఇప్పటికీ వారు ప్రేమించుకుంటూనే ఉన్నారు. మరోవైపు సంజయ్ కల్పన గురించి అది నన్ను మోసం చేసింది, నన్ను వాడుకున్నది, నాతో ఖర్చు పెట్టించింది, అని ఇప్పటికీ తిట్టుకుంటూనే ఉన్నాడు.

ఈ కథలో ఉన్నటువంటి సారాంశం ఏమిటో తెలుసా? రాములక్ష్మీలు ఒకరికొకరు అవసరమై బ్రతికారు. కానీ సంజయ్ కల్పన ఒకరిని ఒకరు అవకాశం గా వాడుకున్నారు. పాతకాలం ప్రేమలో త్యాగం ఉండేది. స్వచ్ఛమైన మనసు ఉండేది. ఒకరిని ప్రేమిస్తే వారితోనే జీవితాంతం కలిసి ఉండాలని దృఢమైన సంకల్పము ఉండేది. అందుకనే ఆ ప్రేమ సఫలం కావడానికి సంవత్సరాలు పట్టేది. ప్రపంచం ఉన్నంతవరకు ఆ ప్రేమ బ్రతికే ఉంటుంది. కానీ ఈ కాలం ప్రేమ కు వేగం ఎక్కువ. ఎంత వేగంగా ప్రేమ పుడుతుందో, అంతే వేగంగా క్షణాలలో ఆ ప్రేమ ఆవిరైపోతుంది. అప్పట్లో సెల్ ఫోన్ లేకపోయినా మనసులు కలిసే ఉండేవి. కానీ ఇప్పుడు 5జి ఇంటర్నెట్ ఉన్న మనుషుల మధ్య కనెక్షన్ కట్ అవుతూ ఉంది. ప్రేమంటే శరీరాల కలయిక కాదు, ఫోన్ స్క్రీన్ ల మీద మెరిసే అక్షరాలు కాదు, వాట్సప్ స్టేటస్ అసలే కాదు. ఎదుటి వారి కష్టంలో తోడు ఉండడం. వాళ్ళ లోపాలను కూడా ప్రేమించడం. అదే ప్రేమ..! ప్రేమకు ఎప్పుడు ఎక్స్పైరీ డేటు లేదు.ప్రేమించే వారు ఎక్స్పైరీ అయినా.. ప్రేమ ఎప్పుడూ ఎక్స్పైరీ అవ్వదు.

ఈ ప్రేమ కథ మీకు నచ్చిందా మీకు కూడా ఇటువంటివి ప్రేమ అనుభూతులు ఉన్నాయా అయితే ఈ కథని స్నేహితులకి బంధువులకి మీ వాట్సాప్ గ్రూప్ లో షేర్ చేయండి మరిన్ని ఇటువంటి కథల కోసం మా వెబ్సైట్ ను ఫాలో అవ్వండి.

ఇప్పుడే మా యొక్క వాట్సప్ ఛానల్ లో జాయిన్ అవ్వండి.

<p>The post ప్రేమ (LOVE) : నిన్నటి త్యాగం – నేటి తమాషా first appeared on నవయుగం TV.</p>

అరుణ ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబానికి చెందిన అమ్మాయి. అందం, తెలివితేటలు ఉన్న అరుణకు చిన్నప్పటి నుండి ఒకటే కోరిక. తన భర్త ఐటీ ఉద్యోగి అయి ఉండాలి, పెళ్లయ్యాక తను హైదరాబాద్ లేదా బెంగళూరు వంటి మహానగరాల్లో సెటిల్ అవ్వాలి. పల్లెటూరి మట్టి, ఆ పశువుల వాసన, చుట్టుపక్కల వారి పలకరింపులు ఆమెకు విసుగుగా అనిపించేవి. “సిటీలో ఉంటేనే లైఫ్ కలర్‌ఫుల్‌గా ఉంటుంది” అనేది ఆమె ప్రగాఢ విశ్వాసం.

పెళ్లి సంబంధం: పల్లెటూరా? నగరమా?

అరుణకు రెండు సంబంధాలు వచ్చాయి. ఒకటి పల్లెటూర్లో ఉంటూ వ్యవసాయం చూసుకునే సుధాకర్, మరొకటి హైదరాబాద్‌లో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా పనిచేసే రాజేష్.

• సుధాకర్: సొంత ఇల్లు, పొలం, ప్రశాంతమైన వాతావరణం. కానీ పల్లెటూరు.
• రాజేష్: నెలకు లక్ష రూపాయల జీతం, ఏసీ ఆఫీస్, సిటీ లైఫ్.

అరుణ తండ్రి సుధాకర్‌ను చేసుకోమని సలహా ఇచ్చినా, అరుణ పట్టుబట్టి రాజేష్‌ను వివాహం చేసుకుంది. నగరంపై ఉన్న వ్యామోహంతో ఆమె వెనుక ఉన్న ఇబ్బందులను ఆలోచించలేదు.

నగరం పలకరింపు: ఆరంభంలో ఆనందం, ఆపై ఆందోళన

పెళ్లయిన కొత్తలో హైదరాబాద్‌లోని మాల్స్, పబ్స్, సినిమా థియేటర్లు అరుణకు స్వర్గంలా అనిపించాయి. కానీ రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ అసలు రంగు బయటపడటం మొదలైంది.

ఖర్చుల భారంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి

రాజేష్ జీతం లక్ష రూపాయలే కావచ్చు, కానీ నగరం ఆ జీతాన్ని ఇట్టే మింగేస్తోంది.

• అద్దె: మంచి ఏరియాలో ఉండాలంటే 30 వేల రూపాయల అద్దె.
• మెయింటెనెన్స్: కరెంటు బిల్లు, వాటర్ బిల్లు, అపార్ట్మెంట్ మెయింటెనెన్స్ కలిపి మరో 10 వేలు.
• నిత్యావసరాలు: పల్లెటూర్లో దొరికే స్వచ్ఛమైన పాలు, కూరగాయలు ఇక్కడ బంగారు ధర పలుకుతున్నాయి. ప్రతీ చిన్న వస్తువుకు డబ్బు చెల్లించాల్సిందే.

సమయం లేని సంసారం

రాజేష్ ఉదయం 8 గంటలకు వెళ్తే రాత్రి 10 గంటలకు అలసిపోయి వస్తాడు. ట్రాఫిక్‌లోనే సగం జీవితం గడిచిపోతోంది. అరుణకు మాట్లాడటానికి చుట్టుపక్కల ఎవరూ లేరు. అపార్ట్మెంట్‌లో పక్క పోర్షన్ వాళ్లు ఎవరో కూడా తెలియని పరిస్థితి. పల్లెటూర్లో ఉండే ఆ ఆత్మీయత ఇక్కడ మచ్చుకైనా కనిపించదు.

పిల్లల చదువు: ఒక పెద్ద సవాలు

రెండేళ్ల తర్వాత అరుణకు బాబు పుట్టాడు. బాబును స్కూల్లో చేర్పించే సమయానికి అరుణకు అసలు కష్టం తెలిసింది.

• స్కూల్ ఫీజులు: ఒక సాదాసీదా ఇంటర్నేషనల్ స్కూల్లో ఎల్కేజీ సీటు కావాలన్నా లక్ష రూపాయల డొనేషన్, ఏడాదికి 80 వేల ఫీజు.
• కలుషిత వాతావరణం: బాబుకు స్వచ్ఛమైన గాలి దొరకక తరచూ జబ్బు పడటం, ఆసుపత్రి ఖర్చులు మరో భారంగా మారాయి.

అరుణకు అప్పుడు అర్థమైంది—డబ్బు సంపాదన పెరిగినా, ఖర్చుల హోరులో అది ఏమాత్రం చాలడం లేదు. “ఎంత సంపాదించినా ఏముంది? మిగిలేది సున్నా, పెరిగేది ఒత్తిడి” అని ఆమె లోలోపల మధనపడటం మొదలుపెట్టింది.

పల్లెటూరి ప్రయాణం: కళ్లు తెరిపించిన నిజం

అరుణ తన అన్నయ్య కూతురి ఫంక్షన్ కోసం సొంత ఊరికి వెళ్ళింది. అక్కడ తను వద్దనుకున్న సుధాకర్ భార్య సుమను చూసింది. సుమ ముఖంలో ఒక వింతైన ప్రశాంతత ఉంది.

• ప్రశాంతత: పల్లెటూర్లో గాలి స్వచ్ఛంగా ఉంది. చుట్టూ జనం ఆత్మీయంగా పలకరిస్తున్నారు.
• ఆర్థిక స్వేచ్ఛ: సుధాకర్ పొలంలో పండే పంట వల్ల ఇంట్లోకి బియ్యం, పప్పులు, కూరగాయల ఖర్చు లేదు. అక్కడ అద్దె కట్టే అవసరం లేదు.
• పిల్లల ఎదుగుదల: సుమ పిల్లలు ప్రకృతి ఒడిలో ఆడుకుంటూ ఎంతో ఆరోగ్యంగా ఉన్నారు. వారికి సిటీలోని ట్యూషన్ల ఒత్తిడి లేదు.

అరుణ గమనించింది ఏమిటంటే, సుధాకర్ రాజేష్ కంటే తక్కువ సంపాదిస్తున్నా, సంతోషంగా ఉన్నాడు. ఎందుకంటే అక్కడ “అవసరాలు తక్కువ, ఆనందం ఎక్కువ.”

Moral lesson: అరుణ నేర్చుకున్న పాఠం

తిరిగి హైదరాబాద్ వెళ్తున్నప్పుడు అరుణ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. “నేను గొప్పగా ఆలోచించి సిటీకి వచ్చాను కానీ, ప్రశాంతతను వదిలేశాను. డబ్బు వెనుక పరిగెత్తే ఈ పరుగు పందెంలో నా జీవితాన్ని ఎంజాయ్ చేయడం మర్చిపోయాను” అని గ్రహించింది.

ఇక్కడ ఇది ఒక అరుణ జీవితం మాత్రమే కాదు చాలామంది జీవితాల్లో ఇటువంటి సమస్య ఉంది. అలాగని సిటీలో ఉన్న వారిని పెళ్లి చేసుకొని సంతోషంగా ఉన్నవారు కూడా ఉన్నారు. కానీ చాలామంది జీవితాల్లో ప్రశాంతత లేకుండా ఎందుకు ఉందంటే దానికి కారణం అమ్మాయిలు కలల ప్రపంచాన్ని ఊహించుకోవడమే. ఇప్పుడు ఉన్నటువంటి ఇంటర్నెట్ సినిమాలు వాటి మోజుతో కలల ప్రపంచాన్ని ఊహించుకుంటూ ఉంటారు. కానీ ఒక జీవితం అంటే కేవలం భార్యాభర్త, పిల్లలు, ఒక కుటుంబం అనే ఆలోచించడం మర్చిపోయి చాలామంది బయటి ప్రపంచాన్ని ఎక్కువగా ఊహించుకుంటున్నారు. ప్రపంచమంతా అందంగా ఉన్నా అందులో మనము సంతోషంగా ఉన్నప్పుడే అది మనకు అందంగా కనిపిస్తుంది. మనం సంతోషంగా లేనప్పుడు ప్రపంచమంతా మనల్ని ఒంటరిగా వదిలేసింది అని భావనమునకు కలుగుతుంది. ఇప్పటికీ కూడా చాలామంది అమ్మాయిలు పల్లెటూర్లలో ఉండే అబ్బాయిల్ని పెళ్లి చేసుకోవడానికి ఆలోచిస్తున్నారు. నిజం చెప్పండి మనకు తెలిసి ఎన్ని కుటుంబాలు సిటీలో ఉన్న అమ్మాయి పల్లెటూరు వాడిని పెళ్లి చేసుకొని పల్లెటూర్లో స్థిరపడు పడడం మనం ఎంత మందిని చూశాం? ప్రతి ఒక్కరూ పల్లెటూరు నుండి సిటీకి వెళ్లి సెటిల్ అవ్వాలని ఆలోచిస్తున్నారే కానీ పల్లెటూర్లలో ఉండే ఆనందాన్ని వాళ్లు ఎప్పుడూ తెలుసుకోలేకపోతున్నారు. సిటీలో లక్ష రూపాయలు జీతం సంపాదించిన ఒకటే పల్లెటూర్లో పదివేల రూపాయలు జీతం సంపాదించిన ఒకటే ఎందుకంటే సిటీలో ఉన్నప్పుడు ఒత్తిడి లేకుండా బ్రతికిన వాడు ఎవరూ లేరు. తనకున్న ఆ ఒత్తిడి జీవితం వల్ల తన కుటుంబాన్ని కూడా పక్కనపెట్టి పని కోసం లేదా ఉద్యోగం కోసం ఎప్పుడూ బిజీగా ఉండే మనుషులమే మనం సిటీలో చూస్తాం. కానీ పల్లెటూర్లో అందుకు చాలా భిన్నంగా ఉంటుంది. కడుపునిండా తింటారు, కంటి నిండా నిద్రపోతారు. వారికున్నటువంటి ప్రశాంతత ఎక్కడ దొరకదు.

ఇందులో ముఖ్యమైన ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే సిటీలో ఉండే వారిని కించపరచడం పల్లెటూర్లో ఉన్న వారిని గొప్ప చేయడం కాదు. మన అనుకూలమైన పరిస్థితులని మనం అర్థం చేసుకొని కలలో ప్రపంచంలో కాకుండా నిజ జీవితంలో బ్రతకాలి అని చెప్పే చెప్పే ఉద్దేశం మాత్రమే.

ఈ కథ మీకు నచ్చితే మీ స్నేహితులకు లేదంటే సిటీ అంటే కలల ప్రపంచం అని ఆలోచించే వారికి పంపించండి, కొంతైనా ఆలోచిస్తారేమో? అలాగే మీ స్నేహితులకి బంధువులకి షేర్ చేయడం మర్చిపోకండి. ఇటు వంటి మంచి రియాలిటీ స్టోరీస్ మన వెబ్సైట్ లో ఎప్పుడూ ఉంటాయి.

<p>The post City vs Village Life:సిటీ కలలు… పల్లె నిజాలు – అరుణ జీవిత కథ. first appeared on నవయుగం TV.</p>

Moral Story: ఆశను జయించిన నిజాయితీ

పచ్చని పొలాలు, ప్రశాంతమైన గాలి.. అది ఒక చిన్న పల్లెటూరు. అక్కడ రమేష్ అనే సామాన్య రైతు తన భార్య కమల, ఇద్దరు పిల్లలతో కలిసి నిరుపేద జీవితాన్ని గడుపుతుంటాడు. ఉన్న కొద్దిపాటి పొలంలో రెక్కలు ముక్కలు చేసుకున్నా, ఒక్కోసారి కడుపు నిండా తినడానికి తిండి కూడా కష్టమయ్యేది.

ఒకరోజు సాయంత్రం, సూర్యుడు అస్తమిస్తున్న వేళ రమేష్ పని ముగించుకుని ఇంటికి వస్తుండగా, దారి పక్కన పొదల్లో ఒక నల్లటి బ్యాగ్ కనిపిస్తుంది. కుతూహలంతో దాన్ని తెరిచి చూసిన రమేష్ కళ్లు బైర్లు కమ్మాయి. అందులో కట్టల కొద్దీ నోట్లు! ఆ డబ్బుతో రమేష్ తన అప్పులన్నీ తీర్చుకోవచ్చు, పిల్లలను పెద్ద చదువులు చదివించవచ్చు, తన జీవితాంతం రాజభోగాలను అనుభవించవచ్చు.

కానీ, రమేష్‌ మనసులో సంతోషం కలగలేదు సరే కదా, ఒక రకమైన ఆందోళన మొదలైంది. “ఈ డబ్బు పోగొట్టుకున్న వ్యక్తి పరిస్థితి ఏమిటి? ఆ కుటుంబం ఎంత క్షోభిస్తుందో కదా!” అని ఆలోచించాడు. ఆ డబ్బును ఇంటికి తీసుకెళ్లకుండా, అక్కడే ఎదురుచూడసాగాడు.

అప్పుడే ఒక కారు వేగంగా వచ్చి ఆగింది. అందులో నుంచి శ్రీనివాస్ అనే వ్యక్తి కన్నీళ్లతో దిగాడు. “అయ్యా! ఇక్కడ ఎక్కడైనా ఒక బ్యాగ్ కనిపించిందా? నా సర్వస్వం అందులోనే ఉంది. అది లేకపోతే నేను రోడ్డున పడతాను, నా ప్రాణాలు తీసుకోవడం తప్ప వేరే దారి లేదు” అని విలపించసాగాడు.

రమేష్ ఏమాత్రం తడుముకోకుండా ఆ డబ్బు సంచిని శ్రీనివాస్‌కు అందించాడు. అది చూసిన ఊరి జనం, “రమేష్‌కు పిచ్చి పట్టింది.. అంత డబ్బు చేతికి దొరికితే తిరిగి ఇచ్చేస్తాడా? వాడు దరిద్రుడిలాగే మిగిలిపోతాడు” అని వెక్కిరించారు. కానీ రమేష్ ముఖంలో ఒక ప్రశాంతత ఉంది. శ్రీనివాస్ రమేష్ చేతులు పట్టుకుని కృతజ్ఞతలు చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.

కాలం సాగింది..

పదేళ్లు గడిచాయి. ప్రకృతి వైపరీత్యాల వల్ల రమేష్ పంటలు పండక, అప్పుల ఊబిలో కూరుకుపోయాడు. ఇల్లు గడవడమే కష్టంగా ఉంది. ఒకరోజు రమేష్ ఇంటి ముందు ఒక ఖరీదైన కారు వచ్చి ఆగింది. కారులో నుంచి కోటీశ్వరుడిగా మారిన శ్రీనివాస్ దిగాడు. రమేష్ ఇంటి దీనావస్థను చూసి శ్రీనివాస్ కళ్లు చెమర్చాయి.

“మిత్రమా రమేష్! నా కష్టకాలంలో నువ్వు ఇచ్చిన ఆ డబ్బుతోనే నేను ఈరోజు ఇంతటి వాడిని అయ్యాను. ఆరోజు నువ్వు చూపిన నిజాయితీ నన్ను బతికించింది. నీ రుణం తీర్చుకోలేను, కానీ నీ స్నేహితుడిగా నా ఆస్తిలో సగభాగాన్ని నీకు ఇస్తున్నాను. ఇది నీ హక్కు” అని చెప్పి రమేష్ కుటుంబాన్ని ఆదుకున్నాడు.

ఆరోజు రమేష్‌ను వెక్కిరించిన ఊరి జనం, నేడు అతని నిజాయితీని చూసి నోరెళ్లబెట్టారు.

ఈ కథలోని నీతి (Moral):

“మనం చేసే ధర్మం మనల్ని ఎప్పుడూ రక్షిస్తుంది. తక్షణ లాభం కంటే నిజాయితీగా ఉండటమే గొప్ప సంపద. మన కష్టం మనల్ని బతికిస్తే, మన నిజాయితీ మన వంశాన్ని కాపాడుతుంది.”

మనం కూడా ఇందులో ఒక నీతిని గ్రహించవచ్చు. మనకు ఎప్పుడైనా మన ప్రయాణంలో కానీ లేదంటే మనము బయటికి వెళ్లి ఏదైనా పని ముగించుకుని వస్తున్నప్పుడు కానీ ఎవరిది అయినా, అంటే మనది కానీ వస్తువు ఏది దొరికినా వారికి తిరిగి చేయడమనేది మనకి చాలా సంతృప్తిని ఇస్తుంది. ఈ మధ్యకాలంలో మనం ఎక్కువగా గమనించేది మొబైల్ ఫోన్లు పోగొట్టుకోవడం లేదంటే పెళ్లి కోసమని నగలు చేయించుకొని దాన్ని మర్చిపోవడం, ఇటువంటివి మనము చాలాసార్లు వార్తల్లో పేపర్లో చూస్తూ ఉంటాం. నిజంగా ఇటువంటివి మనకు దొరికితే మనం, వాళ్ళకి ఇస్తామా అనేది ఒకసారి ఆలోచించాలి. దానివల్ల మనము ఎంతో సంతోషపడతాము అని అనుకుంటాం. కానీ మన సంతోషానికి రెండింతలు బాధ ఆ పోగొట్టుకున్న వ్యక్తి, కుటుంబం అనుభవిస్తుంది అని, మనం ఎప్పుడు మర్చిపోవద్దు. ఎందుకంటే ఒక్కరు దుఃఖము మనకు సంతోషమైనప్పుడు అది మనకి నిజమైన సంతోషం అనిపించదు కాబట్టి మనం కూడా నిజాయితీగా ఉండటానికి ప్రయత్నిద్దాము. ఒకవేళ మనకు ఏదైనా దొరికితే దానిని వారికి అప్పగించటం కానీ లేదంటే మన దగ్గరలో ఉన్నటువంటి పోలీస్ స్టేషన్లో దానిని అప్పగించటం కానీ చేస్తే ఆ కుటుంబానికి చాలా మేలు చేసినట్టు అవుతుంది.

ఈ కథ మీకు నచ్చితే మీ స్నేహితులకి మీ బంధువులకి మీ బంధువులకి షేర్ చేయడం మర్చిపోవద్దు .షేర్ చేయడం మర్చిపోవద్దు ఇటువంటి మంచి మంచి కథలు అలాగే అనేక సమాచారం మన వెబ్సైట్లో ఉంటుంది. తప్పకుండా మన వెబ్సైట్ ను సందర్శిస్తూ ఉండండి.

<p>The post Moral Story:నిజాయితీకి విలువ దొరికిన రోజు – ఒక పల్లెటూరి రైతు జీవితం మార్చిన కథ. first appeared on నవయుగం TV.</p>

ఈ కథ డబ్బు గురించి కాదు. బాధ్యత, బంధం, మౌనం, తప్పు–ఒప్పుకోలు గురించి.

బ్రతుకు బండి

ఒక చిన్న పల్లెటూరు. రామయ్య, సీతమ్మ దంపతులకు నలుగురు సంతానం. పెద్ద కొడుకు శివ, కూతుర్లు లక్ష్మి, వాణి, అందరికంటే చిన్నవాడు కిరణ్. రామయ్య కూలి పనులు చేస్తూ కుటుంబాన్ని నెట్టుకొచ్చేవాడు. శివ చిన్నప్పటి నుంచే బాధ్యతగలవాడు. తండ్రి పడుతున్న కష్టం చూసి, తన చదువు మధ్యలోనే ఆపేసి తండ్రికి తోడుగా నిలబడ్డాడు.

శివ ఒకటే నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. “నేను చదువుకోకపోయినా పర్వాలేదు, నా తమ్ముడు కిరణ్ బాగా చదువుకోవాలి. వాడు గొప్ప ఆఫీసర్ అవ్వాలి” అని. ఆ రోజు నుంచి శివ పగలు కూలి పనులు, రాత్రిపూట కావలి పని చేస్తూ ప్రతి రూపాయి కిరణ్ చదువు కోసమే ఖర్చు చేసేవాడు. అక్కాచెల్లెళ్ల పెళ్లిళ్ల కోసం కష్టపడుతూనే, తమ్ముడిని నగరంలో పెద్ద కాలేజీలో చేర్పించాడు.
కిరణ్ చదువు పూర్తి చేసి ఒక మల్టీ నేషనల్ కంపెనీలో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా ఉద్యోగం సంపాదించాడు. శివ పడ్డ కష్టానికి ప్రతిఫలం దక్కిందని ఊరంతా చెప్పుకున్నారు. కిరణ్ మొదటి జీతం వచ్చినప్పుడు శివ కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ కిరణ్ మెల్లగా మారడం మొదలుపెట్టాడు. నగరపు రంగుల ప్రపంచం, హోదా, డబ్బు అతని ఆలోచనలను మార్చేశాయి.

కిరణ్ తన ఆఫీసులో పరిచయమైన ఒక ధనిక అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకున్నాడు. ఆ పెళ్లికి శివ తనకున్న కొద్దిపాటి పొలాన్ని కూడా అమ్మేసి ఘనంగా జరిపించాడు. కానీ కిరణ్ భార్యకు శివ కుటుంబం అంటే చులకన భావం ఏర్పడింది.

డబ్బుతో పెరిగిన దూరం
పెళ్లయిన కొన్నాళ్లకే కిరణ్ తన కుటుంబాన్ని విస్మరించడం మొదలుపెట్టాడు. పండగలకు కూడా ఇంటికి రావడం మానేశాడు. శివ ఫోన్ చేస్తే, “ఏంటి అన్నయ్య.. ఎప్పుడూ డబ్బుల కోసమే ఫోన్ చేస్తావా? నాకంటూ ఖర్చులు ఉంటాయి కదా” అని విసుక్కోవడం మొదలుపెట్టాడు.

నిజానికి శివ డబ్బు కోసం ఎప్పుడూ అడగలేదు. కేవలం తమ్ముడు పలకరిస్తే చాలనుకునేవాడు. కానీ కిరణ్ దృష్టిలో ఆ పేద కుటుంబం ఒక భారంగా మారింది. “మీరు పేదవాళ్లు, మీ బ్రతుకులు మీవి.. నా స్థాయి వేరు” అనే గర్వం అతని మాటల్లో స్పష్టంగా కనిపించేది.

కుటుంబ పరిస్థితి: మౌన రోదన
తమ్ముడు తనను పరాయివాడిలా చూస్తుంటే శివ మనసు ముక్కలైంది. శివ తల్లిదండ్రులు ముసలివారై అనారోగ్యంతో బాధపడుతుంటే, కిరణ్ కనీసం వచ్చి చూడలేదు. శివ తన చెమటను రక్తంగా మార్చి తమ్ముడిని చదివిస్తే, ఈరోజు ఆ తమ్ముడు తను సంపాదించే లక్షల జీతంలో ఒక్క రూపాయి కూడా ఇంటికి పంపడానికి ఇష్టపడలేదు.

శివ ఒక రోజు కిరణ్ ఇంటికి వెళ్తే, కిరణ్ భార్య బయట గేటు దగ్గరే నిలబెట్టి, “మీకు ఎంత కావాలో చెప్పండి, ఫోన్ పే చేస్తాం.. ఇలా మా ఇంటికి రాకండి, మా ఫ్రెండ్స్ ముందు మాకు అవమానంగా ఉంది” అని ముఖం మీదే చెప్పింది. కిరణ్ లోపల ఉన్నా బయటకు రాలేదు. అప్పుడు శివకు అర్థమైంది.. తను చదివించిన తమ్ముడు చదువు నేర్చుకున్నాడు కానీ సంస్కారాన్ని మర్చిపోయాడని.

కిరణ్ అనుభవాలు: సంపద ఉంది కానీ శాంతి లేదు
కిరణ్ తన సొంత ప్రపంచంలో చాలా సుఖంగా ఉన్నానని అనుకున్నాడు. కానీ కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు. ఒకసారి కిరణ్ భార్యకు పెద్ద ప్రమాదం జరిగింది. ఆ సమయంలో ఆమెకు అత్యవసరంగా రక్తం కావాల్సి వచ్చింది. కిరణ్ కు ఉన్న ధనవంతులైన స్నేహితులు ఎవరూ ముందుకు రాలేదు.

వార్త తెలిసిన శివ, తన దగ్గర పైసా లేకపోయినా నడుచుకుంటూ టౌన్ కి వెళ్లి, తన రక్తాన్ని ఇచ్చి తమ్ముడి భార్యను కాపాడాడు. కిరణ్ ఆసుపత్రి బిల్లులు కట్టలేక ఇబ్బంది పడుతున్నప్పుడు (అతని క్రెడిట్ కార్డ్స్ అన్నీ అప్పటికే ఖర్చు అయిపోయాయి), శివ తన మెడలో ఉన్న గొలుసును (అమ్మ జ్ఞాపకం) అమ్మేసి డబ్బులు కట్టాడు.

పశ్చాత్తాపం: కళ్లు తెరిచిన తమ్ముడు
అప్పుడు కిరణ్ కు అసలు విషయం అర్థమైంది. డబ్బు అవసరానికి పనికొస్తుందేమో కానీ, ప్రాణానికి ప్రాణం ఇచ్చేది కేవలం కుటుంబం మాత్రమే అని తెలుసుకున్నాడు. తను ఫోన్ చేస్తే డబ్బులు అడుగుతారేమో అని భయపడ్డాడు, కానీ అదే కుటుంబం తన కోసం ప్రాణాలను కూడా లెక్క చేయలేదని గ్రహించాడు.

అతను శివ కాళ్ల మీద పడి ఏడ్చాడు. “అన్నయ్య.. నేను చదువుకున్నాను కానీ మనిషిని కాలేకపోయాను. నన్ను క్షమించు” అని వేడుకున్నాడు.
నీతి (Moral)

డబ్బు సంపాదించడం గొప్ప కాదు. బంధాలను నిలబెట్టుకోవడమే నిజమైన విజయం.

త్యాగాన్ని మర్చిపోతే మన జీవితం ఖాళీగా మారుతుంది.

మీకు బ్రతుకు బండి కథ నచ్చితే మీ ఫ్రెండ్స్, ఫ్యామిలీకి షేర్ చేయడం మర్చిపోవద్దు. ఇలాంటి ఉపయోగకరమైన విషయాలు మా వెబ్‌సైట్‌లో ఎప్పుడూ అందుబాటులో ఉంటాయి.

<p>The post బ్రతుకు బండి – అన్న త్యాగం, తమ్ముడి దూరం, కుటుంబం కథ first appeared on నవయుగం TV.</p>

పరిచయం: రాజేష్, కళ్యాణిల అపురూప ప్రేమ బంధం (Introduction to their deep love and dreams)

రాజేష్, కళ్యాణి.. ఒకే కాలేజీలో చదువుకున్న వారు. రాజేష్ ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబానికి చెందిన ఏకైక వారసుడు. శాంత స్వభావి, బాధ్యత గల యువకుడు. కళ్యాణి స్వచ్ఛమైన మనసున్న అమ్మాయి, తన ప్రపంచం అంతా తల్లిదండ్రులే అని నమ్మే వ్యక్తి. వారి పరిచయం స్నేహంగా మారి, ఆపై గాఢమైన ప్రేమగా చిగురించింది. ఆ ప్రేమలో స్వార్థం లేదు, కేవలం ఒకరిపై ఒకరికి ఉన్న అపారమైన గౌరవం, ఇష్టం మాత్రమే ఉన్నాయి.

వారద్దరూ కలిసి ఎన్నో కలలు కన్నారు. ఆకాశంలో చందమామ సాక్షిగా, సెలయేటి గలగలల సాక్షిగా తమ జీవితం ఒక అందమైన నందనవనం కావాలని ఆశపడ్డారు. వారి ప్రేమకు కులం రంగు లేదు, కానీ సమాజానికి ఉంది.

సంఘర్షణ: ప్రేమ వర్సెస్ సంప్రదాయం
చదువు పూర్తయ్యాక పెళ్లి ప్రస్తావన వచ్చింది. రాజేష్ ఇంట్లో మొదట సంశయించినా, కొడుకు సంతోషమే ముఖ్యం అని భావించి అంగీకరించారు. కానీ కళ్యాణి ఇంట్లో పరిస్థితి వేరు. ఆ ఊరిలో వారి కుటుంబానికి ఉన్న గౌరవం, కుల కట్టుబాట్లు వారిని భయపెట్టాయి. “పరువు పోతే బ్రతకలేం” అనే సామాజిక భయం కళ్యాణి తల్లిదండ్రుల మనసులను కప్పేసింది.

కళ్యాణి ఎంతో బ్రతిమిలాడింది. కానీ ఆమె తండ్రి కన్నీళ్లు, తల్లి పడుతున్న ఆవేదన చూసి ఆమె లోలోపల నలిగిపోయింది. ఒకవైపు ప్రాణం కంటే మిన్నగా ప్రేమించిన రాజేష్, మరోవైపు ప్రాణం పోసిన తల్లిదండ్రులు. చివరకు ఆమె తల్లిదండ్రుల బాధ్యతకే మొగ్గు చూపింది. రాజేష్‌తో “మనం విడిపోవడమే అందరికీ మంచిది” అని కన్నీటితో చెప్పేసింది.

విషాదం: చీకటి ఆలోచన
కళ్యాణి మాటలు విన్న రాజేష్ ప్రపంచం ఒక్కసారిగా కుప్పకూలిపోయింది. ఆమె లేని జీవితాన్ని తను ఊహించుకోలేకపోయాడు. “తను వేరే వాడికి భార్యగా వెళ్తుంటే నేను ఎలా చూడగలను?” అన్న ఆవేదన అతన్ని దహించివేసింది. క్షణికావేశంలో, ఈ బాధ నుండి తప్పించుకోవడానికి ‘మరణమే శరణ్యం’ అని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఆ రాత్రి ఫ్యానుకు ఉరి వేసుకున్నాడు…

మలుపు: ఆత్మ విలపన (కల)
రాజేష్ చనిపోయినట్లు భావించి అతని ఆత్మ తన దేహం నుండి విడిపోయినట్లు ఒక భయంకరమైన కల. అక్కడ తను చూసిన దృశ్యం గుండెల్ని పిండేసింది. తన శవం పక్కన తల్లిదండ్రులు పడి ఏడుస్తున్నారు. “ఒక్కగానొక్క కొడుకువయ్యా.. మా ముసలితనానికి దిక్కు ఎవరు?” అని తండ్రి గుండెలు బాదుకుంటుంటే, తల్లి స్పృహ కోల్పోయి పడి ఉంది.

రాజేష్ ఆత్మ విలవిలలాడిపోయింది. “నేను కేవలం కళ్యాణి ప్రేమను మాత్రమే చూశాను.. కానీ నన్ను ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించే నా తల్లిదండ్రుల ప్రేమను చూడలేకపోయానే! నా కోసం జీవితాన్ని ధారపోసిన వారిని అనాథలను చేశానా?” అని ఏడుస్తూ కేకలు వేయసాగాడు.

మేల్కొలుపు: కొత్త జీవితం
“రాజేష్.. రాజేష్.. లేరా! ఎంతసేపు నిద్రపోతావు?” అన్న తల్లి గొంతు వినగానే రాజేష్ ఉలిక్కిపడి లేచాడు. ఒళ్ళంతా చెమటలు. ఎదురుగా తల్లిని చూడగానే గట్టిగా హత్తుకుని ఏడ్చేశాడు. అది కల అని అర్థమయ్యాక అతనికి ప్రాణం వచ్చినట్లయింది. మరణం ఎంత భయంకరమో, తన బాధ్యత ఎంత గొప్పదో అతనికి ఆ క్షణమే బోధపడింది.

కాలం చేసిన గాయం – కాలమే ఇచ్చిన మందు
సంవత్సరాలు గడిచాయి. కళ్యాణి తన తల్లిదండ్రుల ఇష్టప్రకారం పెళ్లి చేసుకుని వెళ్ళిపోయింది. రాజేష్ కూడా తన తల్లిదండ్రులు చూసిన సంబంధానికి అంగీకరించాడు. ఆమె పేరు స్నేహ.

మొదట్లో రాజేష్ మనసులో కళ్యాణి జ్ఞాపకాలు ఉన్నప్పటికీ, స్నేహ చూపించిన అమాయకమైన ప్రేమ, ఓర్పు రాజేష్‌ను మార్చేశాయి. స్నేహ తన భర్తను దైవంలా భావించింది. కాలక్రమేణా వారికి ఇద్దరు అందమైన పిల్లలు పుట్టారు. తన చిన్నారి బిడ్డల నవ్వులలో రాజేష్ తనను తాను మర్చిపోయాడు.

కళ్యాణి జీవితం: త్యాగంలో వెతికిన వెలుగు
మరోవైపు కళ్యాణి కూడా తన తల్లిదండ్రులు కుదిర్చిన సంబంధాన్ని అంగీకరించి వివాహం చేసుకుంది. మొదట్లో ఆమె మనసులో రాజేష్ జ్ఞాపకాలు భారంగా ఉన్నప్పటికీ, తన భర్త చూపిన నిశ్చలమైన ప్రేమ ఆమెను నెమ్మదిగా మార్చివేసింది. అతను కళ్యాణిని ఒక మహారాణిలా చూసుకున్నాడు. తన తల్లిదండ్రుల గౌరవాన్ని కాపాడానన్న తృప్తి ఆమెలో ఒక స్థిరత్వాన్ని తెచ్చింది.

కాలక్రమేణా కళ్యాణి కూడా ఇద్దరు ముద్దుల బిడ్డలకు తల్లయ్యింది. పిల్లల ఆలనా పాలనలో, భర్తను ప్రేమగా చూసుకోవడంలో ఆమె పూర్తి సంతోషాన్ని వెతుక్కుంది. ఆమె ఇప్పుడు ఒక బాధ్యత గల గృహిణిగా, తన సంసారాన్ని ఎంతో చక్కగా తీర్చిదిద్దుకుంది. ఒకప్పుడు రాజేష్ కోసం కన్నీరు కార్చిన ఆ కళ్లు, ఇప్పుడు తన కుటుంబం వైపు చూస్తూ ఆనందంతో మెరుస్తున్నాయి.

ముగింపు: జీవిత పాఠం
ఒకరోజు సాయంత్రం తన పిల్లలతో ఆడుకుంటున్న రాజేష్‌కి పాత జ్ఞాపకాలు గుర్తొచ్చాయి. “అప్పుడు ఆవేశంలో నేను నిజంగానే ఆత్మహత్య చేసుకుని ఉంటే.. ఈరోజు ఈ అందమైన జీవితం నాకు ఉండేదా? నా భార్య ప్రేమ, నా పిల్లల పిలుపులు వినే అదృష్టం నాకు దక్కేదా? ఎంత తెలివితక్కువ పని చేయాలనుకున్నాను!” అని కళ్లు చెమర్చాడు.

సందేశం:
జీవితంలో పరిస్థితులు ఎదురు తిరిగినప్పుడు కృంగిపోవడం సహజం, కానీ ఆ క్షణంలో తీసుకునే తప్పుడు నిర్ణయాలు జీవితాంతం కోలుకోలేని దెబ్బ తీస్తాయి. రాజేష్ మరియు కళ్యాణి ఇద్దరూ పరిస్థితులకు తలొగ్గినా, ధైర్యంతో జీవితాన్ని కొనసాగించడం వల్ల నేడు ఇద్దరూ తమ తమ కుటుంబాలతో ఎంతో సంతోషంగా ఉన్నారు.

ప్రేమించడం తప్పు కాదు.. కానీ పరిస్థితులను బట్టి బాధ్యతగా మెలగడం, కన్నవారిని గౌరవించడం కూడా గొప్ప విషయమే. కాలం అన్ని గాయాలను మానిపిస్తుంది, ఓర్పుగా ఉంటే జీవితం కచ్చితంగా ఒక కొత్త వెలుగును చూపిస్తుంది, మళ్ళీ కొత్తగా మొదలవుతుంది అనడానికి వీరిద్దరి కథే ఒక ఉదాహరణ.

మీకు నిజ జీవితం లాంటి ఈ కథ నచ్చితే మీ ఫ్రెండ్స్, ఫ్యామిలీకి షేర్ చేయడం మర్చిపోవద్దు. ఇలాంటి ఉపయోగకరమైన విషయాలు మా వెబ్‌సైట్‌లో ఎప్పుడూ అందుబాటులో ఉంటాయి.

<p>The post ప్రేమ ఒడిలో పాఠాలు కాలం నేర్పిన జీవిత సత్యాలు: ఒక అపురూప ప్రేమ కావ్యం. first appeared on నవయుగం TV.</p>

కథ: నిశ్శబ్ద పరిమళం -Love Story

నగరంలోని ఆ ఆఫీసు ఎప్పుడూ రద్దీగా, హడావిడిగా ఉంటుంది. వందల మంది ఉద్యోగులు, రకరకాల వ్యక్తిత్వాలు. అక్కడ పని చేసే అభినయ్ ఒక అదృశ్య వ్యక్తిలా జీవిస్తుంటాడు. అందరిలా తను గట్టిగా నవ్వలేడు, పార్టీల్లో స్టెప్పులు వేయలేడు, అనర్గళంగా ఇంగ్లీష్ మాట్లాడి అందరినీ బుట్టలో వేసుకోలేడు.

సాయంత్రం ఆఫీస్ అయిపోగానే అందరూ గ్రూపులుగా విడిపోయి పబ్‌లకో, సినిమాలకో వెళ్తుంటే.. అభినయ్ మాత్రం సైలెంట్‌గా తన బ్యాగ్ తగిలించుకుని బస్టాప్ వైపు నడుస్తాడు. అద్దంలో తనని తాను చూసుకున్నప్పుడల్లా “నన్నెవరు ఇష్టపడతారు? నాలో ఏముంది? కనీసం మాట్లాడటం కూడా సరిగ్గా రాదు. అసలు ఈ సమాజంలో నాకో విలువ ఉందా?” అన్న ప్రశ్నలు అతన్ని నిలువునా దహించేవి. తన మౌనాన్ని చేతకానితనంగా, తన క్రమశిక్షణను వెనకబాటుతనంగా తనే ముద్ర వేసుకున్నాడు.

కానీ అదే ఆఫీసులో మృదుల అనే ఒక కన్ను అభినయ్‌ను చాలా కాలంగా గమనిస్తోంది. ఆమెకు అందరిలా ఆర్భాటాలు చేసేవాళ్లంటే ఆసక్తి లేదు. రంగురంగుల మాటల వెనుక ఉన్న అసలైన మనుషుల కోసం ఆమె వెతుకుతోంది.

ఒకరోజు భారీ వర్షం కురుస్తోంది. ఆఫీస్ గేటు దగ్గర ఒక చిన్న కుక్క పిల్ల తడిసిపోయి వణుకుతోంది. లోపల ఏసీ గదుల్లో ఉన్న స్టైలిష్ యువకులు దాన్ని చూసి ఫోటోలు తీసుకుని ఇన్స్టాగ్రామ్‌లో “Poor puppy” అని పోస్ట్ చేసి వెళ్ళిపోయారు. కానీ అభినయ్ అక్కడ ఆగాడు. తన ఖరీదైన ల్యాప్‌టాప్ బ్యాగ్‌ని తడవకుండా దాచుకోకుండా, తన గొడుగును ఆ కుక్కపిల్లకు అడ్డంగా పెట్టి, అది వణకకుండా తన రుమాలుతో తుడిచి, దగ్గరలోని షాపులో పాలు కొని పట్టించాడు. ఆ సమయంలో అతని మొఖంలో ఉన్న ఆరాటం, ఆ కళ్ళలో ఉన్న అమాయకత్వం మృదుల హృదయాన్ని తాకాయి.

మరుసటి రోజు కెఫెటేరియాలో అభినయ్ ఒంటరిగా కాఫీ తాగుతుండగా, మృదుల వచ్చి అతని ఎదురుగా కూర్చుంది. అభినయ్ కాఫీ గొంతులో పచ్చి వెలగకాయలా అడ్డం పడింది. భయంతో, ఆశ్చర్యంతో ఆమె వైపు చూశాడు.

“ఏంటి అభినయ్.. ఎప్పుడూ నీ ప్రపంచంలోనే ఉంటావు? నీ గురించి నువ్వేమనుకుంటున్నావు?” అని సూటిగా అడిగింది.

అభినయ్ నీళ్లు నములుతూ.. “నేనేముంది మృదుల.. నేను ఒక యావరేజ్ మనిషిని. ఎవరితోనూ కలవలేను. ఏ చెడు అలవాట్లు లేవని అందరూ నన్ను ‘ఓల్డ్ ఫ్యాషన్’ అంటారు. నిజమే కావచ్చు.. అందుకే ఎవరూ నన్ను పట్టించుకోరు” అన్నాడు చాలా బాధగా.

మృదుల చిన్నగా నవ్వి ఇలా అంది.. “నువ్వు ‘ఓల్డ్ ఫ్యాషన్’ కాదు అభినయ్.. నువ్వు ‘క్లాసిక్’. ఈ రోజుల్లో అబద్ధం చెప్పడం ఒక టాలెంట్ అయిపోయింది, కానీ నువ్వు నిజాయితీగా ఉంటావు. మందు, సిగరెట్ తాగడం మగతనం అనుకుంటున్నారు, కానీ ఏ అలవాటు లేకుండా నిలబడగలిగే నీ ఆత్మనిగ్రహం అసలైన శక్తి. నువ్వు తక్కువ మాట్లాడతావు.. ఎందుకంటే నీకు ఆలోచనలు ఎక్కువ. పదిమందిలో గొప్పలు చెప్పుకునే వాడికంటే, మూగజీవి ఆకలి తీర్చే నీ మనసు గొప్పది. నీకు విలువ లేదని ఎవరు చెప్పారు? నా దృష్టిలో నువ్వు ఈ ఆఫీస్ మొత్తంలో ‘మోస్ట్ వాల్యూబుల్’ పర్సన్ వి!”

అభినయ్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. తను దేన్నైతే బలహీనత అని అనుకుని కుంగిపోతున్నాడో, అదే తన బలమని ఒక అమ్మాయి చెప్పడం అతని జీవితంలో మొదటిసారి.

“కానీ మృదుల.. నాకు ఫ్యాన్ ఫాలోయింగ్ లేదు, నాకు అమ్మాయిలతో ఎలా చాట్ చేయాలో కూడా తెలియదు” అన్నాడు అమాయకంగా.

మృదుల అతని చేయి పట్టుకుని, “నీకు చాటింగ్ తెలియకపోవచ్చు కానీ.. ‘కేరింగ్’ తెలుసు. ఈ లోకానికి కావాల్సింది ఫిల్టర్లు వేసిన ఫోటోలు కాదు, ఫిల్టర్ లేని స్వచ్ఛమైన మనసు. నీ బలహీనతలు అని నువ్వు అనుకుంటున్నవే నీ క్యారెక్టర్ కి మూలస్థంభాలు. అభినయ్.. నిన్ను నువ్వు ప్రేమించుకోవడం మొదలుపెట్టు. అప్పుడు లోకం నిన్ను చూసే విధానం మారుతుంది. ఇప్పటికే నిన్ను అమితంగా ప్రేమించే ఒక హృదయం ఇక్కడ నీ ముందు ఉంది” అని కళ్ళతోనే సమాధానం చెప్పింది.

ఆ క్షణం అభినయ్ కళ్ళలో ఆత్మన్యూనత మాయమై ఆత్మవిశ్వాసం వెలిగింది. చీకటి గదిలో మగ్గిపోతున్న ఒక మొక్కకు సూర్యరశ్మి తగిలినట్టు అతని ముఖం వికసించింది. తను విలువ లేని వాడు కాదు, విలువల కోసం బతుకుతున్న వాడు అని అతనికి అర్థమైంది.

అభినయ్ ఆలోచనా విధానం మారింది. మృదుల ప్రేమ అతనికి కొత్త రెక్కలను ఇచ్చింది. తనలోని మంచి లక్షణాలను గౌరవించే తోడు దొరికినప్పుడు, ఏ వ్యక్తి అయినా ప్రపంచాన్ని జయించగలడు అని అతను నిరూపించాడు.

ముగింపు వాక్యాలు (Attractive Conclusion):

సందేశం:

లోకం మనల్ని చూసే చూపు మన చేతుల్లో లేదు, కానీ మనల్ని మనం చూసుకునే చూపు మన చేతుల్లోనే ఉంది. విలువలనే ఆభరణాలుగా ధరించిన వ్యక్తికి ఏ అలంకారం అక్కర్లేదు.

ప్రశ్న:

మీలో కూడా ఇలాంటి మంచి మనసున్న ‘అభినయ్’ దాగి ఉన్నారా? అయితే గుర్తుంచుకోండి.. మీకోసం ఒక ‘మృదుల’ ఎక్కడో ఎదురుచూస్తూనే ఉంటుంది.

ఈ ప్రేమ కథ మీకు నచ్చితే మీ ఫ్రెండ్స్ కు షేర్ చేయడం మర్చిపోవద్దు.

<p>The post అద్దంలో కనిపించని అందం: ఒక మౌన హృదయపు ప్రేమ కావ్యం. నిశ్శబ్ద పరిమళం-Love Story first appeared on నవయుగం TV.</p>

2000వ సంవత్సరం తొలినాళ్లవి. అప్పటికి సెల్‌ఫోన్లు రాజమండ్రి వంటి పట్టణాల్లో విలాసవంతమైన వస్తువులు. మనుషుల భావాలకు ఉత్తరాలే వేదిక. రాజేష్ కుమార్ (పేరు మార్చబడింది) తన ఇంజనీరింగ్ కోర్సు పూర్తి చేసి ఉద్యోగ ప్రయత్నంలో భాగంగా రాజమండ్రిలోని ఒక చిన్న అద్దె గదిలో చేరాడు. ఆ గదిలో గతంలో ఎవరెవరు ఉన్నారో తెలుసుకునే ఆసక్తి అతనికి లేదు.

ఒక రోజు పోస్టుమాన్, రాజేష్ పేరు లేని ఒక ఉత్తరాన్ని అతనికి ఇచ్చాడు. చిరునామా సరిగ్గా ఉంది, కానీ పేరు మాత్రం ‘వసంత’ (పేరు మార్చబడింది) అని ఉంది.

రాజేష్ ఆశ్చర్యంతో ఆ ఉత్తరం వైపు చూశాడు. “ఈ అడ్రస్ నాకు సంబంధించినది. కానీ వసంత ఎవరు?”

ఉత్తరం పంపినవారు వసంతకు బంధువులు కావచ్చు. అందులో ఆమె గురించి, ఆమె చదువు పూర్తి చేసి ఇంటికి చేరుకున్న విషయం గురించి రాసి ఉంది. రాజేష్ ఆ ఉత్తరాన్ని చాలాసార్లు చదివాడు. అది వసంత కోసం రాసిన లేఖ కాదు, వసంత గురించి రాసిన లేఖ.

ఆ ఉత్తరంలో బంధువులు వసంత గుణగణాలను, ఆమె పట్టుదలను, చురుకుదనాన్ని ఎంతో అద్భుతంగా వర్ణించారు. ఆ గదిలో ఉండి చదువుకున్న వసంత, ఎంత ఉత్తమురాలైతే, ఆమె ఇంటికి వెళ్ళాక కూడా ఆమె గురించి ఇంత శ్రద్ధగా ఉత్తరం రాస్తారు అని రాజేష్ మనసులో అనుకున్నాడు. ఆమె ముఖం చూడకపోయినా, ఆమె స్వభావం అతని మనసులో ఒక ప్రత్యేక స్థానాన్ని సంపాదించుకుంది.

రాజేష్ మనసు ఏదో చెప్పింది. ఈ ఉత్తరం పోస్టుమాన్‌కు తిరిగి ఇవ్వడం కాదు, ఈ తెలియని అమ్మాయితో ఒక పరిచయాన్ని మొదలుపెట్టాలనిపించింది. అతను ఒక కొత్త కవరు తీసుకుని, ఆ బంధువులు రాసిన ఉత్తరం వెనుక చిరునామాకు తాను రాయడం మొదలుపెట్టాడు.

“ప్రియమైన వసంతకు, మీరు లేని గది నుండి నేను రాస్తున్నాను. నేను రాజేష్‌ను. బహుశా నేను మీ గదిలో ఉండడం వల్ల పొరపాటున ఈ ఉత్తరం నా దగ్గరకు వచ్చింది. నేను దీనిని చదివాను. మీరు ఎంత గొప్ప వ్యక్తిత్వం కలవారో తెలుసుకున్నాను. మీరు ఈ గదిలో గడిపిన కాలం, ఈ గోడలకు ఎంత ప్రేరణను ఇచ్చాయో నేను ఊహించగలను. మీ గురించి తెలుసుకోవాలని ఉంది. దయచేసి ఉత్తరం రాయండి.”

కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఆ అడ్రస్ నుండి జవాబు వచ్చింది. ఆ ఉత్తరం చదువుతున్నప్పుడు రాజేష్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

“ప్రియమైన రాజేష్, మీరు నా గదిలో ఉన్నారా? ఎంత ఆశ్చర్యం! నా వస్తువులు ఏమైనా మర్చిపోయానా అని నేను చూసుకునే లోపు, నా స్థానాన్ని మరొక వ్యక్తి భర్తీ చేశారు. మీరు నా గురించి అంత గొప్పగా రాయడం సంతోషంగా ఉంది. ఇక్కడ అంతా బాగానే ఉంది. కానీ రాజమండ్రి వాతావరణం, ఆ గదిలోని ఒంటరితనం నాకు గుర్తొస్తూ ఉంటాయి. మీ గురించి చెప్పండి.”

అలా, ఒకరి ముఖం ఒకరు చూడకుండా, కేవలం అక్షరాల ద్వారా వారి పరిచయం మొదలైంది.

రాజేష్ వసంత భావాల బంధం, ప్రేమగా మారడం

మొదట చిన్న చిన్న విషయాలు, రాజమండ్రిలోని వాతావరణం, ఇష్టమైన కాఫీ షాపులు, పరీక్షల భయాలు – ఇలాంటివన్నీ ఉత్తరాలలో పంచుకున్నారు. మెల్లిమెల్లిగా, వారి సంభాషణలు లోతుగా మారాయి. తమ కలలు, భవిష్యత్తుపై ఆశలు, వ్యక్తిగత బలహీనతలు, భయాలు… ఇవన్నీ ఉత్తరాల ద్వారా ఒకరికొకరు చెప్పుకోవడం మొదలుపెట్టారు.

వారిద్దరికీ ఒకరి ఆలోచనా విధానం, మరొకరికి నచ్చేది. తన భావాలను ఇంత లోతుగా అర్థం చేసుకోగలిగే వ్యక్తి ఈ ప్రపంచంలో ఉన్నాడా అని వసంత ఆశ్చర్యపోయేది. రాజేష్ కూడా, తాను చెప్పాలనుకున్నది చెప్పకుండానే అర్థం చేసుకునే గుణం వసంతది అని మురిసిపోయేవాడు.

సుమారు రెండు సంవత్సరాలు గడిచాయి. వారిద్దరూ ఒకరికొకరు రోజుకో ఉత్తరం రాసేవారు. వారి ప్రేమ అక్షరాలలో, భావాలలో మాత్రమే జీవించింది. ఇద్దరూ తమ జీవితంలోకి మరొకరు కావాలని, వారిది కేవలం ఉత్తరాల బంధం కాకూడదని నిర్ణయించుకున్నారు. ఇద్దరి భావాలూ ఒకే విధంగా ఉండడంతో, ఈ పరిచయం ప్రేమగా మారింది. రాజేష్ ఆమెను ‘వసంత’ అని కాకుండా, తన జీవితంలో కొత్త వెలుగులు నింపినందుకు ‘వెన్నెల’ అని ముద్దుగా ఉత్తరంలో సంబోధించడం మొదలుపెట్టాడు.

ఒకరి గురించి ఒకరు తమ ఉత్తరాలలో వేసుకున్న ఊహలు, వారు బయటి ప్రపంచంలో చూసిన వ్యక్తుల కంటే చాలా గొప్పగా, స్వచ్ఛంగా ఉండేవి. వారు ఏనాడు ఫోటోలు పంపుకోలేదు, మొబైల్ మాట్లాడలేదు. వారి దృష్టిలో, ముఖం కన్నా, మనసు ముఖ్యం.

రాజేష్ వసంతల ప్రేమ మలుపు తిరిగే సమయం

ఒకరోజు వసంత నుండి ఉత్తరం వచ్చింది. ఆ ఉత్తరంలో ఆమె తన గుండె చప్పుడు గురించి చెప్పింది.

“రాజేష్, మీ ‘వెన్నెల’ ఈ వారంలో ఒక ముఖ్యమైన ఉద్యోగ ఇంటర్వ్యూ కోసం మళ్లీ రాజమండ్రికి వస్తుంది. మీకు వీలైతే, నన్ను కలుసుకోండి. ఆ రోజు, ఈ రెండేళ్ల బంధానికి ఒక రూపాన్ని ఇద్దాం.”

రాజేష్ సంతోషానికి హద్దులు లేవు. తన ప్రియురాలు రాబోతుంది!

ఇంటర్వ్యూ రోజు వచ్చింది. రాజేష్ స్టేషన్ వద్ద వసంతను రిసీవ్ చేసుకున్నాడు. ఉత్తరాలలో తాను ఊహించిన దానికంటే ఆమె చాలా అందంగా కనిపించింది.

ఇది కూడా చదవండి:

మూడు మనసుల ప్రేమ – ఒకే త్యాగం: బాధలు, బాధ్యతల మధ్య అక్షర కొత్త జీవితం.

ఆ రోజంతా రాజేష్ ఆమెకు రాజులా సేవ చేశాడు. ఇంటర్వ్యూకి ముందు ఆమెకు ఇష్టమైన ఆహారం వండించి ప్రేమగా తినిపించాడు. ఇంటర్వ్యూ కోసం చాలా దూరం నడవాల్సి రావడంతో ఆమె కాళ్లు కాస్త నొప్పెట్టాయి. ప్రేమతో, తన నిస్వార్థ భక్తిని తెలియజేస్తూ, నేల మీద కూర్చుని ఆమె కాళ్ళను సున్నితంగా మసాజ్ చేశాడు. వసంత ఈ అపురూపమైన సేవకు మౌనంగా మురిసిపోయింది.

రాజేష్ మనసు నిండా ఒకే భావన – తను నాకే సొంతం. ఈ భావాల బంధాన్ని ఇంకెవరూ విడదీయలేరు.

ఇంటర్వ్యూ ముగిసిన తర్వాత, రైలు ఎక్కించే సమయంలో రాజేష్ ఆమె చేతిని పట్టుకుని, “వసంతా, నేను ఇక్కడ అన్నీ సెట్ చేసుకుంటాను. నువ్వు ఇంటికి వెళ్ళి ధైర్యంగా మీ కుటుంబ సభ్యులతో మాట్లాడు. మన జీవితం గురించిన శుభవార్త కోసం నేను ఎదురుచూస్తూ ఉంటాను. మనం త్వరలో శాశ్వతంగా కలుద్దాం” అని చెప్పాడు.

వసంత కళ్ళలో ఒక మెరుపు, కృతజ్ఞత కనిపించింది. ఆమె చిరునవ్వుతో తల ఊపి రైలు ఎక్కింది.

మౌనమే సమాధానం (Silence is the Answer)

రాజేష్ రోజులు, వారాలు లెక్కించడం మొదలుపెట్టాడు. తన గది శుభ్రతను రెట్టింపు చేశాడు, వసంత కోసం కొత్త కలలు కనడం మొదలుపెట్టాడు. ఆమె నుండి రాబోయే ఉత్తరం కోసం పోస్ట్ ఆఫీస్ చుట్టూ తిరగడం అతనికి అలవాటైంది.

కానీ… ఉత్తరం రాలేదు.

ఒక వారం, రెండు వారాలు, నెలలు గడిచాయి. రాజేష్ రాసిన ప్రేమ లేఖలకు, ఆమె నుండి ఎలాంటి జవాబు లేదు. రాజేష్ మనసు కలవరపడింది. “వసంతకు ఏదైనా ప్రమాదం జరిగిందా? ఇంట్లో ఒప్పుకోలేదా?”

చివరికి, అసలు కారణం అతనికి అర్థమైంది. వసంత మౌనం, ఆమె తిరస్కరణకు సంకేతం.

రాజేష్‌కు కోపం రాలేదు. నిరాశ ఆవరించింది. రెండు సంవత్సరాల పాటు కేవలం అక్షరాల ద్వారా ఏర్పడిన గాఢమైన ప్రేమ, కేవలం ఒకే ఒక్క భౌతిక కలయికతో, ఒకే ఒక్క చూపుతో ఎందుకు విచ్ఛిన్నమైంది?

రాజేష్‌కి నిదానంగా నిజం తెలిసింది: వసంత రాజేష్‌ని కేవలం ఉత్తరాలలోనే ప్రేమించింది. ఉత్తరాల ద్వారా పంచుకున్న భావాలు అద్భుతంగా, స్వచ్ఛంగా అనిపించాయి. కానీ, ఆ కలయిక రోజు… రాజేష్‌ను చూసిన తర్వాత, బహుశా అతని రూపం, అతని వ్యక్తిత్వం లేదా వారి సామాజిక అంతరం ఏదైనా కావచ్చు – ఆమె ఊహలకు, వాస్తవానికి పొంతన కుదరలేదు.

ఆ రెండు సంవత్సరాల పాటు వారి ఉత్తరాలలో ఉన్నది వారి నిజమైన ‘రూపం’ కాదు. అది ఆమె ఊహించుకున్న ఆదర్శ పురుషుడు. రాజేష్ అందించిన అపారమైన ప్రేమ, సేవ కూడా ఆమె నిర్ణయాన్ని మార్చలేకపోయింది. ఆమెకు కాళ్లు పట్టినంత మాత్రాన, ప్రేమలో పడి, జీవితాంతం రాజేష్‌తో జీవించాలనిపించలేదు.

రాజేష్ గుండె పగిలిపోయింది. అతనికి అర్థమైంది: తన పట్ల ఆమెకు ప్రేమ లేదు, కేవలం ఉత్తరాలు రాసే అలవాటుపై, తాను ఊహించుకున్న పాత్రపై మాత్రమే ప్రేమ ఉంది.

అతను వసంతకు చివరి లేఖ రాశాడు: “ప్రియమైన వసంత, నీ మౌనం నా హృదయానికి వచ్చిన ఉత్తరం. నువ్వు నా మనసును ప్రేమించావు, నా రూపాన్ని కాదు. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను, ఎందుకంటే నువ్వు నాకు అక్షరాలలో నేర్పిన ప్రేమ విలువ ఎప్పటికీ పోదు. ఎప్పటికీ నీ వాన్ని కాలేని నేను. – రాజేష్.”

ఆ లేఖను పోస్ట్ చేయకుండానే, రాజేష్ ఆ ఉత్తరాలన్నింటినీ ఒక డబ్బాలో భద్రపరిచి, తన కన్నీళ్లతో ఆ పాత గదిని వీడాడు. ఆ తర్వాత రాజమండ్రి ఎప్పుడూ ఒక సుందరమైన జ్ఞాపకంగానే ఉండిపోయింది, కానీ ఆ భావాల బంధం మాత్రం వాస్తవం ముందు ఓడిపోయింది.

NOTE: ఈ కథలోని పాత్రల పేర్లు మరియు సంఘటనలు పూర్తిగా కల్పితం. ఎవరినీ ఉద్దేశించినవి కావు.

<p>The post చూపు కలవని ప్రేమ: రాజమండ్రి ఉత్తరాలలో మొదలైన రెండేళ్ల మౌన బంధం. ఫాంటసీ ప్రేమకథ first appeared on నవయుగం TV.</p>

అనంతగిరి కొండల అంచున ఉన్నటువంటి “కోడె కొండ” గురించి ఒక పాత గిరిజన కథ ఇది. అది అపరచితమైన సంపదనను దాచుకొని ఉంటుందని తరతరాలుగా చెప్పుకునే కథ. ఆధునిక ప్రపంచంలో కనుమరుగవుతున్న ఆ రహస్యాన్ని చేదించేందుకు చరిత్రపై అపారమైన మక్కువ గల యువ పురావస్తు శాస్త్రవేత్త ఆర్యుడు బయలుదేరుతాడు. గ్రామస్తుల భయాలు స్థానిక రాజకీయ అడ్డంకులు మరియు ప్రకృతి సవాళ్లను ఎదుర్కొని అతను కొండ వెనుక దాగి ఉన్న నిజమైన సంపదను అంటే బంగారము వజ్రాల గుట్టొ కాకుండా ఒక విలువైన జ్ఞాన సంపదను ఎలా కనుగొన్నాడు అనేదే ఈ కథ సారాంశం.

ఆంధ్ర ప్రదేశ్ మరియు ఒరిస్సా సరిహద్దుల్లో దట్టమైన అడవి ప్రాంతంలో దూరం నుండి చూస్తే పడుకున్నటువంటి వృషభం ఆకారంలో కనిపించే ఒక పర్వత శిఖరం ఉంటుంది దాని పేరు “కోడె కొండ” కొండ పాదాల వద్ద ప్రకృతితో మమేకమైన చిన్న గిరిజన పల్లె పార్వతిపురం.
పార్వతిపురం ప్రజలు తరతరాలకు ఒకే విషయం గురించి మాట్లాడుకుంటూ ఉంటారు కొండ తలుపు మూసి ఉంది దానికి దారి దొరికితే ఊరికి పునర్జన్మ అని అనుకుంటూ ఉంటారు. కొండ లోపల ఎక్కడో ఒక అపారమైన నీది అరణ్య దేవతల చేత కాపాడబడుతూ ఉంటుందని వారి నమ్మకం ఈ కథను విన్న గ్రామ పెద్ద ముసలి వీరయ్య కొండ దగ్గరికి ఎవర్ని పోనిచ్చేవాడు కాదు తలుపు తెరిచే సమయం ఇంకా రాలేదు అని వారికి చెప్పి ఆపేవాడు.
కానీ ఈ కథలు 26 ఏళ్ల యువ పురావస్తు శాస్త్రవేత్త ఆయువుడికి కేవలం కథల అనిపించలేదు. అతడు పట్టణంలో పుట్టి పెరిగిన అతని మూలాలు ఈ కొండల అంచుల్లోనే ఉన్నాయి అతని బాల్యం మొత్తం తాత చెప్పే కోడికొండ రహస్యాల గురించే గడిచింది అతని పరిశోధనలన్నీ ఆ కొండ రహస్యం చుట్టూనే తిరుగుతూ ఉంటాయి . ఆర్యుడు ఒకరోజు పార్వతీపురం చేరుకుంటాడు. అతని వెంట కేవలం ఒక పాత చిత్రపటం ఆధునిక మట్టి నమూనాలను సేకరించి పరికరాలు మరియు అంతం లేని అతని యొక్క పట్టుదల మాత్రమే ఉన్నాయి.

“నేను ఈ కొండ రహస్యాన్ని ఛేదిస్తాను, తాత కల నెరవేరుస్తాను,” అనుకున్నాడు ఆర్యుడు.
వీరయ్య అతని రాకను అస్సలు ఇష్టపడలేదు. “బాబు, నిధి అనేది వట్టి అబద్ధం. అది కొండ కోపం తెప్పించడానికి వచ్చే పుకారు. కొండను కదపకు, నీ దారిన నువ్వు పో,” అని మొరపెట్టుకున్నాడు.
“పెద్దాయన, నేను సంపద కోసం రాలేదు. చరిత్ర కోసం వచ్చాను. మీ పూర్వీకులు ఇక్కడ ఏదో గొప్ప నిర్మాణాన్ని వదిలి వెళ్లారు. అదేమిటో తెలుసుకోవాలి,” అన్నాడు ఆర్యుడు వినయంగా.
ప్రతి రోజూ ఉదయం, ఆర్యుడు కొండపైకి వెళ్ళేవాడు. అతను దమన్‌గూడెం యువతలో ఒకడైన జగన్ సహాయం తీసుకున్నాడు. జగన్ ఆ కొండకు పక్కన ఉండే పాత రాతి గనుల్లో పనిచేసేవాడు.
“ఆర్యుడు అన్న, ఈ కొండలో ఏదో ఉందన్న మాట నిజమే. మా తాతలు, రోజూ సాయంత్రం వేళల్లో, కొండ అంచున ఉండే ‘నాగుల గుండు’ దగ్గర ఒక విధమైన సంగీతం వినేవారట. ఎక్కడి నుంచో వచ్చే ఆ శబ్దం ఎందుకనేది ఎవరికీ తెలియదు,” అని జగన్ చెప్పాడు.
ఆర్యుడి పరిశోధనలు ఆ నాగుల గుండు దగ్గరే కేంద్రీకృతమయ్యాయి. సాంకేతిక పరికరాలు ఉపయోగించి అతను ఆ ప్రాంతంలో ఉండే రాతి నిర్మాణాన్ని పరిశీలించాడు. ఆ గుండు సహజంగా ఏర్పడినది కాదని, అది వేరే కొండ ప్రాంతం నుంచి తీసుకువచ్చి అమర్చిన ఒక కవచం అని గ్రహించాడు. దానికి దాదాపు రెండువేల సంవత్సరాల నాటి చెక్కుళ్ళు ఉన్నట్లు గుర్తించాడు.
ఒక రోజు, గట్టి వర్షం పడిన తర్వాత, నాగుల గుండు పక్కన ఉన్న నేల కొద్దిగా కుంగింది. ఆ ప్రాంతాన్ని తొలచి చూడగా, ఆర్యుడికి రాతి గోడకు అతుక్కుని ఉన్న ఒక లోహపు పలక కనిపించింది. ఆ పలకపై ఉన్న లిపి వారికి అర్థం కాలేదు. అది బ్రాహ్మీ, శంఖ లిపిల మిశ్రమంగా ఉన్న ఒక ప్రాచీన లిపి.
వీరయ్య ఆ పలకను చూసి భయంతో వణికిపోయాడు. “ఇదిగో, కొండ తలుపుకు కీ! మన శాపం మొదలైంది,” అన్నాడు.
ఆర్యుడు అతనిని శాంతపరిచి, ఆ పలకను తన శాస్త్రజ్ఞుల మిత్రుల సహాయంతో విశ్లేషించాడు. దాన్ని చదవడానికి దాదాపు రెండు వారాలు పట్టింది. ఆ లిపిని అనువదించగా, అది ఒక పద్యంలా అనిపించింది:
“తూర్పు మొరిగినచో తలుపు, పడమటి కన్ను నిలిచినచో దారి.
కత్తి కంటే కలం విలువైనది, కాపలా కంటే జ్ఞానం బలమైనది.
కోడె గొంతు మలచిన దారిలో, నిశ్శబ్దం నీకు బహుమానం.”

ఈ పద్యం ఆర్యుడిని మరింత ఆలోచనలో పడేసింది. బంగారాన్ని, వజ్రాలను దాచే పద్యం ఇలా ఉండదు. ఇది కచ్చితంగా ఏదో ఒక జ్ఞాన నిధి గురించి చెబుతోంది.
“కోడె గొంతు మలచిన దారి…” ఆ పదం అతనికి దిశానిర్దేశం చేసింది. కొండ ఆకారం కోడెలా ఉంటే, దాని ‘గొంతు’ భాగంలో, అంటే, ఆ పర్వతం మధ్య భాగంలో, ఏదో రహస్య మార్గం ఉండాలి.
జగన్ సహాయంతో, ఆర్యుడు కొండ గొంతు భాగంలో ఉన్న దట్టమైన ముళ్ళ పొదలను తొలగించాడు. అక్కడ వారికి ఒక చిన్న గుహ ముఖద్వారం కనిపించింది. అది మానవ నిర్మితమే.
ఆ గుహలోకి ప్రవేశించిన వారికి, మొదటగా కనిపించిన దృశ్యం చారిత్రక అద్భుతం. ఆ సొరంగం వేల సంవత్సరాల క్రితం, కొండ లోపలికి త్రవ్వబడింది. కొన్ని మీటర్లు నడిచాక, వారు ఒక పెద్ద రాతి గదిలోకి చేరుకున్నారు.
ఆ గదిలో, ఆర్యుడు ఊహించినట్లుగా, బంగారు గుట్టలు, వజ్రాల రాశులు లేవు.
బదులుగా, గోడలపైన అరుదైన చిత్రలేఖనాలు ఉన్నాయి. అవి వారి పూర్వీకులు ఈ ప్రాంతంలో ఎలా జీవించారు, వారు అడవిని ఎలా గౌరవించారు, వారు ఆయుర్వేద మూలికలను ఎలా ఉపయోగించారు, వర్షపు నీటిని ఎలా నిల్వ చేశారు అనే విషయాలను బొమ్మల రూపంలో వివరించాయి.
గది మధ్యలో, ఒక ఎత్తైన రాతి వేదికపైన, పాత తాళపత్ర గ్రంథాల (Palm-leaf manuscripts) ఒక పెద్ద పెట్టె ఉంది. వాటిపై ప్రాచీన గిరిజన భాషలో రాయబడి ఉంది. అవి ఆ కొండ ప్రాంతం యొక్క చరిత్ర, ఆయుర్వేదం, వ్యవసాయ పద్ధతులు మరియు ఖగోళ శాస్త్రానికి సంబంధించిన అపారమైన జ్ఞానాన్ని కలిగి ఉన్నాయి.
“ఇదే… ఇదే ఆ నిధి,” అని ఆర్యుడు భావోద్వేగంతో అన్నాడు.
“బంగారం లేదుగా, బాబు?” అని జగన్ నిరాశగా అడిగాడు.
ఆర్యుడు నవ్వాడు. “జగన్, ఈ తాళపత్రాల్లో ఉన్న జ్ఞానం… వేల కోట్ల బంగారంతో సమానం. మన పూర్వీకులు, ఈ జ్ఞానాన్ని తర్వాతి తరాలకు అందించడానికి, దీనిని మట్టిలో దాచకుండా, ఈ కొండలో జాగ్రత్త చేశారు. కత్తి కంటే కలం విలువైనది అని అందుకే రాశారు.”
వీరయ్య ఈ విషయం తెలిసి, గుహలోకి వచ్చాడు. ఆ ప్రాచీన గోడ చిత్రాలను, తాళపత్రాలను చూసిన తరువాత, అతని కళ్లల్లో భయం పోయి, గౌరవం, సంతోషం నిండిపోయాయి.
“క్షమించు బాబు, నేను నిన్ను నమ్మలేదు. తలుపు తెరవబడింది. మన ఊరికి పునర్జన్మ వచ్చింది,” అని అతను కన్నీళ్లతో అన్నాడు.
ఆర్యుడు, వీరయ్య మరియు జగన్ కలిసి ఆ తాళపత్రాలను జాగ్రత్తగా వెలికి తీశారు. వారు ఆ జ్ఞానాన్ని ఆధునిక భాషలోకి అనువదించడం మొదలుపెట్టారు. ఆ గ్రంథాలలో ఉన్న ఆయుర్వేద చిట్కాలు, ఆ ప్రాంతంలో లభించే అరుదైన మూలికల గురించి, వాటి వైద్యపరమైన ఉపయోగాల గురించి ఉన్నాయి.
ఆర్యుడు ఆ తరువాత దమన్‌గూడెంను విడిచి వెళ్ళలేదు. అతను ఆ జ్ఞానాన్ని ఉపయోగించి, గ్రామంలో ఒక చిన్న ‘జ్ఞాన కేంద్రాన్ని’ (Knowledge Centre) స్థాపించాడు. గిరిజన యువతకు తమ వారసత్వ జ్ఞానాన్ని బోధించాడు. ఆయుర్వేద చిట్కాలను శాస్త్రీయంగా పరిశోధించి, వాటిని ప్రపంచానికి పరిచయం చేశాడు.
అలా, “కోడె కొండ” రహస్యం కేవలం ఒక సంపద కథగా మిగిలిపోకుండా, ఒక కొత్త విజ్ఞాన విప్లవానికి నాంది పలికింది. ఆ కొండలో దాగి ఉన్న నిధి – జ్ఞానం – దమన్‌గూడెం ప్రజల జీవితాలను శాశ్వతంగా మార్చింది. వారి పల్లె అకస్మాత్తుగా ‘చరిత్రకు మూలం’గా ప్రపంచ పటంలో నిలిచింది.

ఒక మనిషి పట్టుదల, పది తరాల నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించి, వెలుగు చూసిన “కోడె కొండ” రహస్యం, బంగారు నాణేల కంటే జ్ఞానమే గొప్ప సంపద అని ప్రపంచానికి చాటింది.
ఇంకా ఏదైనా వేరే అంశంపై కథ రాయాలనుకుంటున్నారా? లేదా ఈ కథ గురించి మీ అభిప్రాయం చెప్పండి.

<p>The post మలుపు తిరిగిన కల: అనంతగిరి కోడె కొండలో వెలుగు చూసిన 2000 ఏళ్ల జ్ఞాన నిధి! first appeared on నవయుగం TV.</p>