ఆ పదో అంతస్తు కారిడార్‌లో నిశ్శబ్దం గడ్డకట్టుకుపోయింది. శ్రేయ ఊపిరి వేగంగా ఆడుతోంది. వెనుక అడుగుల చప్పుడు వినిపిస్తోంది. ఆమె దగ్గర ఒక చిన్న డైరీ ఉంది—అందులో వేల కోట్ల కుంభకోణం దాగి ఉంది. ఒక్క అడుగు తప్పటడుగు పడినా ఆమె ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోతాయి.

“నన్ను వదిలేయండి.. నేను ఎవరికీ చెప్పను!” అని ఆమె అరిచింది. కానీ, చీకటిలో నుంచి ఒక నీడ ముందుకొచ్చింది. ఆ ముఖం చూసి ఆమె కళ్లు భయంతో విచ్చుకున్నాయి. ఆమె నమ్మిన మనిషే ఆమె మృత్యువుగా మారాడు. ఒక తోపు.. ఒక ఆర్తనాదం.. సెకన్ల వ్యవధిలో ఆమె శరీరం నేలకు విసిరివేయబడింది.

వర్షం ఆ రక్తాన్ని కడిగేస్తోంది.. కానీ ఆ అన్యాయం రాసిన ‘చీకటి సంతకం’ మాత్రం అలాగే ఉండిపోయింది. ఆ రాత్రి ఒక గొంతు నొక్కేయబడింది.. కానీ ఆ నిశ్శబ్దం పదహారేళ్ల తర్వాత ఒక తుపానులా మారుతుందని ఎవరూ ఊహించలేదు.

హైదరాబాద్ నగరం.. రాత్రి పన్నెండు దాటింది. జూబ్లీహిల్స్ రోడ్లు వర్షపు నీటితో నిశ్శబ్దంగా మెరుస్తున్నాయి. వీధి దీపాల వెలుతురు తడి నేలపై పరుచుకొని అద్దంలా ప్రతిఫలిస్తోంది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ క్రైమ్ బ్రాంచ్ ఆఫీసర్ అర్జున్ రెడ్డి స్మార్ట్‌ఫోన్ మోగింది.

ముప్పై తొమ్మిదేళ్ల అర్జున్ రెడ్డికి పదహారేళ్ల సర్వీసు ఉంది. వందల కేసులు సాల్వ్ చేసిన అనుభవం ఉన్నా, ఆ రాత్రి వచ్చిన కాల్ అతని గుండె వేగాన్ని పెంచింది. అవతలి వైపు కానిస్టేబుల్ వణికే గొంతుతో చెప్పిన మాటలు అర్జున్‌ను గతం లోతుల్లోకి నెట్టాయి. “సర్.. బంజారాహిల్స్ లో ఒక బాడీ దొరికింది. దాని పక్కన ఒక చీటీ ఉంది.. అందులో మీ పేరు ఉంది!”

మృత్యువు పిలిచిన వేళ: నేరస్థలిలో వింత పరిణామాలు

బంజారాహిల్స్ రోడ్ నంబర్ 12లోని ఆ పాత బంగ్లాలోకి అర్జున్ అడుగుపెట్టాడు. అది పదేళ్లుగా తాళం వేసి ఉన్న పాడుబడిన ఇల్లు. గది మధ్యలో ఒక నలభై ఏళ్ల మగమనిషి శవం కూర్చున్నట్లుగా ఉంది. ముఖంలో ఎలాంటి గాయాలు లేవు, పోరాడిన ఆనవాళ్లు లేవు. అతను హాయిగా నిద్రపోతూ ప్రాణాలు విడిచినట్లు ఉన్నాడు.

శవం పక్కన ఉన్న తెల్లటి కాగితంపై నీట్‌గా రాసి ఉంది:

“అర్జున్ రెడ్డి, పదహారేళ్ల క్రితం నీవు మౌనంగా మూసిన కేసు నేడు సమాధి నుండి లేస్తోంది. నిజం కావాలంటే ఆ మనిషి అరచేతిని చూడు!”

అర్జున్ వణుకుతున్న చేతులతో ఆ మనిషి అరచేతిని విప్పాడు. అక్కడ ఒక పాత, రంగు వెలిసిన ఫోటో కనిపించింది. అది శ్రేయ ఫోటో! తన కెరీర్ మొదట్లో తను ఇన్వెస్టిగేట్ చేసిన మొదటి కేసులో బాధితురాలు. ఆ ఫోటో చూడగానే అర్జున్ మెదడులో పదహారేళ్ల నాటి దృశ్యాలు సినిమా రీల్‌లా తిరగడం మొదలయ్యాయి.

ఫ్లాష్‌బ్యాక్: శ్రేయ మరణం – ఒక మౌన రోదన

పదహారేళ్ల క్రితం అర్జున్ ఒక జూనియర్ కానిస్టేబుల్. అప్పట్లో ఒక ప్రముఖ కాలేజీలో చదివే శ్రేయ ఆత్మహత్య సంచలనం సృష్టించింది. ఆమె పదో అంతస్తు నుండి పడి మరణించింది. అక్కడ దొరికిన ఒక ‘సూసైడ్ నోట్’ ఆధారంగా అది ఆత్మహత్య అని డిపార్ట్‌మెంట్ తీర్పు ఇచ్చింది. కానీ అర్జున్ ఆ నోట్‌ను చూసినప్పుడే అనుమానించాడు.

“శ్రేయ హ్యాండ్ రైటింగ్ ఇది కాదు” అని అతను తన పై అధికారులకు చెప్పాడు. కానీ, అప్పటి అసిస్టెంట్ కమిషనర్ రమేష్ అర్జున్‌ను మందలించారు. “అర్జున్, ఇది పెద్దల వ్యవహారం. పైనుండి ఒత్తిడి ఉంది. అనవసరంగా కెరీర్ పాడుచేసుకోకు” అని నోరు నొక్కేశారు. కొత్తగా ఉద్యోగంలో చేరిన అర్జున్, భయం వల్ల మౌనంగా ఉండిపోయాడు. ఆ మౌనమే ఈ రోజు ఒక శవమై అతని ముందుకు వచ్చింది.

మిస్సయిన ఆధారాలు: సిస్టమ్‌లోని లొసుగులు

మరుసటి రోజు ఉదయం అర్జున్ రికార్డ్ రూమ్‌కు వెళ్లి శ్రేయ కేసు ఫైల్ కోసం వెతికాడు. కానీ విచిత్రం ఏమిటంటే, అక్కడ ఆ ఫైల్ లేదు. డిజిటల్ రికార్డ్స్‌లో కూడా ఆ డేటా డిలీట్ అయి ఉంది. ఎవరో పక్కాగా సాక్ష్యాలను తుడిచేశారు.

అదే సమయంలో అర్జున్ ఫోన్‌కు ఒక అన్నోన్ నంబర్ నుండి మెసేజ్ వచ్చింది:

“నువ్వు తప్పుడు మనుషులను నమ్మావు. శ్రేయను చంపింది ఒక్కడు కాదు — నలుగురు. నిన్న చనిపోయింది ఒకడు. ఇంకా ముగ్గురు మిగిలారు. వాళ్లు నీకు చాలా దగ్గర్లో ఉన్నారు.”

ఈ మెసేజ్ అర్జున్‌లో కసిని పెంచింది. తన తప్పును సరిదిద్దుకోవడానికి కాలం ఇచ్చిన చివరి అవకాశం ఇది అని అతను భావించాడు.

మైసూర్ యాత్ర: ఒక తండ్రి వేదన – ఒక కూతురు ధైర్యం

శ్రేయ కుటుంబం గురించి వెతకగా, ఆమె తండ్రి రఘురామ్ ప్రస్తుతం మైసూర్‌లో ఉన్నట్లు తెలిసింది. అర్జున్ వెంటనే అక్కడికి పయనమయ్యాడు. మైసూర్ శివార్లలోని ఒక చిన్న ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉంటున్న రఘురామ్ దగ్గరకు వెళ్ళాడు.

రఘురామ్ మొదట తలుపు తీయలేదు. అర్జున్ తన పేరు చెప్పగానే ఆయన కళ్ళల్లో ఒక వింత కాంతి మెరిసింది. “నా బిడ్డ చెప్పింది.. ఒక రోజు అర్జున్ రెడ్డి వస్తాడని,” అంటూ రఘురామ్ ఒక పాత కవర్ తీసి అర్జున్ చేతిలో పెట్టాడు.

అందులో శ్రేయ రాసిన పది పేజీల డైరీ నోట్స్ ఉన్నాయి. ఆమె చనిపోయే రెండు రోజుల ముందు రాసిన ఆ నోట్స్ చదువుతుంటే అర్జున్ ఒళ్లు జలదరించింది. శ్రేయ ఒక ఇన్వెస్టిగేటివ్ స్టూడెంట్‌గా ఒక వేల కోట్ల భూ కుంభకోణాన్ని బయటపెట్టడానికి ప్రయత్నించింది. ఆ కుంభకోణంలో ప్రధాన సూత్రధారులు నలుగురు. అందులో మొదటి పేరు చూసి అర్జున్ కాళ్ల కింద భూమి కదిలిపోయింది.

అతను తండ్రిలా భావించే, ప్రస్తుతం డీసీపీ హోదాలో ఉన్న రమేష్!

అసలు కుట్ర: వెన్నుపోటు పొడిచిన ఆత్మీయులు

శ్రేయ తన డైరీలో ఇలా రాసింది: “నాన్నా, నేను ఒక భయంకరమైన నిజాన్ని తెలుసుకున్నాను. మనం నమ్మే పోలీసులే నేరగాళ్లకు సహకరిస్తున్నారు. డీసీపీ రమేష్ తన పదవిని అడ్డం పెట్టుకొని పేదల భూములను కాజేస్తున్నాడు. నా దగ్గర అన్ని ఆధారాలు ఉన్నాయి. కానీ నాకు భయంగా ఉంది. నన్ను చంపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఒకవేళ నేను లేకపోయినా, ఈ నిజం అర్జున్ రెడ్డి అనే నిజాయితీ గల ఆఫీసర్ ద్వారా బయటకు రావాలి.”

శ్రేయను కేవలం చంపడమే కాదు, ఆమె శీలాన్ని కూడా శంకించేలా ఆత్మహత్యగా చిత్రీకరించారు. ఆ కుట్రలో రమేష్‌తో పాటు ఒక రియల్ ఎస్టేట్ మాఫియా డాన్, ఒక పొలిటిషియన్ మరియు ఒక ఫోరెన్సిక్ డాక్టర్ ఉన్నారు.

వేట మొదలైంది: డీసీపీతో ముఖాముఖి

హైదరాబాద్‌కు తిరిగి వచ్చిన అర్జున్ ఇప్పుడు ఆఫీసర్‌లా కాకుండా ఒక వేటగాడిలా ఆలోచించాడు. అతను నేరుగా రమేష్ ఆఫీసులోకి వెళ్ళాడు. “శ్రేయ కేసు మళ్ళీ ఓపెన్ అవుతోంది సర్,” అన్నాడు అర్జున్ శాంతంగా. రమేష్ నవ్వుతూ, “పాత విషయాలు వదిలేయ్ అర్జున్. ఇప్పుడు నువ్వు ఉన్న పొజిషన్ నీకు ముఖ్యం,” అని వార్నింగ్ ఇచ్చాడు.

అర్జున్ నేరుగా శ్రేయ డైరీ ఫోటోలను రమేష్‌కు చూపించాడు. రమేష్ ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు. వెంటనే తన డ్రాయర్ నుండి గన్ తీసి అర్జున్ వైపు గురిపెట్టాడు. “ఆ పేపర్లు ఎక్కడున్నాయో ఇప్పుడే చెప్పు, లేదంటే నిన్ను ఇక్కడే పాతేస్తాను.”

కానీ అర్జున్ అప్పటికే జాగ్రత్త పడ్డాడు. “నేను అంత పిచ్చోడిని కాదు సర్. ఆ డైరీ కాపీలను ఇప్పటికే ముగ్గురు సీనియర్ జర్నలిస్టులకు మరియు హోమ్ సెక్రటరీకి మెయిల్ షెడ్యూల్ చేసి వచ్చాను. నేను గంటలో ‘ఓకే’ అని మెసేజ్ పంపకపోతే, మీ బండారం బయటపడుతుంది,” అని చెప్పాడు.

క్లైమాక్స్: ఆ మొదటి శవం ఎవరిది?

పోలీసు బలగాలు రమేష్‌ను, అతని ముఠాను అరెస్ట్ చేశాయి. అయితే, ఆ పాత బంగ్లాలో చనిపోయిన మొదటి వ్యక్తి ఎవరు? అన్న సందేహం అర్జున్‌ను వేధించింది. పోస్ట్ మార్టం రిపోర్ట్‌లో ఒక విస్తుపోయే నిజం తెలిసింది. ఆ మృతుడి పేరు కార్తీక్.

కార్తీక్ ఎవరో కాదు, శ్రేయను ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించిన ఆమె క్లాస్‌మేట్. పదహారేళ్ల పాటు ఈ రోజు కోసం అతను ఎదురుచూశాడు. రమేష్ ముఠాలోని ఒకడిని (ఫోరెన్సిక్ డాక్టర్‌ను) అతనే పథకం ప్రకారం చంపి, ఆ తర్వాత తాను కూడా విషం తాగి ప్రాణాలు వదిలాడు. చనిపోవడానికి ముందు అర్జున్‌కు ఈ కేసును అప్పగించడానికి ఆ చీటీ రాశాడు.

కార్తీక్ త్యాగం మరియు శ్రేయ ధైర్యం కలిసి చివరకు ఒక భయంకరమైన వ్యవస్థను కుప్పకూల్చాయి.

న్యాయం – ఆలస్యంగా వచ్చినా..

అర్జున్ శ్రేయ సమాధి దగ్గర నిలబడ్డాడు. పదహారేళ్ల పాత పాపం ఈరోజు కడిగివేయబడింది. న్యాయం ఆలస్యమైంది, కానీ ఓడిపోలేదు.

“క్షమించు శ్రేయ.. క్షమించు కార్తీక్,” అని మనసులో అనుకుంటూ అర్జున్ వెనక్కి తిరిగాడు. సూర్యుడు మెల్లగా ఉదయిస్తున్నాడు. హైదరాబాద్ నగరం ఒక కొత్త వెలుగును చూస్తోంది. చీకటి ఎంత దట్టంగా ఉన్నా, ఒక చిన్న నిప్పు రవ్వ దాన్ని దహించి వేస్తుందని ఈ కేసు నిరూపించింది.

ఇలాంటి ఉత్కంఠభరితమైన, నిజ జీవిత ఘటనల ఆధారిత కథలు మరిన్ని చదవడానికి మా వాట్సాప్ ఛానల్లో జాయిన్ అవ్వండి. ప్రతి వారం కొత్త థ్రిల్లర్, సస్పెన్స్, క్రైమ్ కథలు నేరుగా మీ మొబైల్ కి వస్తాయి.

Disclaimer

ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం (ఫిక్షన్) మాత్రమే. ఇందులో చూపించిన పాత్రలు, సంఘటనలు, ప్రదేశాలు అన్నీ రచయిత ఊహాజనితం. ఏ వ్యక్తి, సంస్థ, రాజకీయ నాయకుడు లేదా అధికారులతో పోలిక ఉన్నట్లయితే అది యాదృచ్ఛికం మాత్రమే.

ఈ కథలో ప్రస్తావించిన క్రైమ్, పోలీస్ వ్యవస్థ, రాజకీయ అంశాలు కేవలం కథా నిర్మాణం కోసం మాత్రమే ఉపయోగించబడ్డాయి. వాస్తవ జీవితంలో ఉన్న వ్యక్తులు లేదా సంఘటనలను సూచించే ఉద్దేశం లేదు.

పాఠకులను ఉత్కంఠకు గురిచేయడం, వినోదాన్ని అందించడం ఈ కథ యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం మాత్రమే. ఇందులో ఉన్న విషయాలను నిజ జీవిత మార్గదర్శకంగా పరిగణించకండి.

<p>The post Thriller crime story: పదహారేళ్ల నిశ్శబ్దం: ఒక డైరీ.. ఒక శవం.. అర్జున్ రెడ్డిని వెంటాడుతున్న గతం! first appeared on నవయుగం TV.</p>

ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని ఏదో ఒక మారుమూల గ్రామం… పచ్చని పొలాలు, పండిన పంటల వాసన, కలకలలాడే పిల్లల సందడి, మంచి మనసుతో మెలిగే మనుషులు. ఆ ఊరికి ఒకే ఒక సమస్య – మూఢనమ్మకం పట్టిన గాలి. ఎవరైనా కాస్త తుమ్మినా, ఎడమ కన్ను కొంటేనా, అది ఏదో అపశకునమని భయపడేవారు. అలాంటి ఊరినే ఒకసారి చూసి, కొందరు దుర్మార్గులు ఒక కుటిల ప్రణాళిక వేశారు. పగలు సంతోషంగా సందడి చేసే ఊరిని, రాత్రిపూట భయానక పీడకలగా మార్చాలని వాళ్లు నిర్ణయించుకున్నారు. ఎలాగైనా గ్రామస్తుల మనశ్శాంతి దోచుకోవాలి, అందుకే ముందు ఒక పని చేశారు. అర్ధరాత్రి సమయంలో, ఆ ఊరిలో మూడు రోడ్లు కలిసే చోటుకు వెళ్లి, మూడు రోడ్లు కలిసే కూడలి దగ్గర కుంకంతో కలిపిన నిమ్మకాయలను చిన్న ముక్కలుగా కోసి అక్కడ రోడ్ల మధ్యన పడేశారు.

తెల్లవారింది. ఊరి పెద్దలు, రైతులు, స్త్రీలు, అందరూ పనికి వెళుతుండగా, అక్కడ చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్న కుంకంతో నిండిన నిమ్మకాయ ముక్కలను చూశారు. వెంటనే వారిలో తెలియని భయం మొదలైంది. “ఏమిటి ఈ వింత? మన ఊరికి ఏదో అరిష్టం జరగబోతోంది!” అన్నారు కొందరు పెద్దలు. ఆ మాట చాలామందికి వైరల్ అయింది. ఒక్క రోజులోనే ఆ ఊరిలో భయం తీవ్రమైంది. మొదటి రోజు ఆ నిమ్మకాయలు చూసి బెదిరిన గ్రామస్తులు, రెండో రోజే ఇంటి లోపలే ఉండి, పిల్లలను బైటకు వదలడం లేదు. స్త్రీలు సాయంకాలం నాటికే ఇంటి తలుపులు బీగం వేసేవారు.

“రాత్రి వింత శబ్దాలు, పగలు ఆ నిమ్మకాయల భయం – ఊరి వాతావరణమే మారిపోయింది.”

మొదటి విజయం చూసిన ఆ పోకిరీలు, మరింత ధైర్యంగా ఎప్పటికప్పుడు ఆనవాయితీ పాటిస్తూ, ఏదో ఒకరోజు రాత్రిపూట ఒక్కొక్క ఇంటి గుమ్మం దగ్గర లేదా ఆ ఇంటి ఆవరణలో చీకట్లో నిమ్మకాయలు పడేసి వెళ్లిపోయేవారు. ఆ ఇంటివాళ్లు, ఆ కుంకంతో నిండిన నిమ్మకాయను చూసి గుండెలు పగిలేలా బెదిరిపోయేవారు. “అయ్యో! తనకు ఏమైంది? ఎవరు ఇలా చేశారు?” అని ఆలోచించేవారు. ఇంతలో ఆ ఊరిలో ఒక మర్మమైన గజ్జల శబ్దం రాత్రిపూట వినిపించడం ప్రారంభమైంది. దూరంగా ఎవరో ఏడుస్తున్నట్లు, కొన్నిసార్లు దయ్యాల నవ్వులు అనిపించేవి. ఇవన్నీ ఆ పోకిరీలు వేసిన ట్రాప్ లేదా వారి స్నేహితులు సృష్టించిన విన్యాసాలే. కానీ గ్రామంలో ఉండే వారికి! అది పూర్తిగా రాత్రి పూట దయ్యాల చర్చిగా మారిపోయింది. చిన్నపిల్లలు అర్ధరాత్రి పీడకలలతో కేకలు వేసేవారు. ఆ ఊరి వాతావరణం, ఒకప్పుడు ఎంత సంతోషంగా ఉండేదో, అంత భయంకరంగా మారిపోయింది.

“ఆ ఊరిలో ఇక సంతోషం లేదు, సందడి లేదు. అక్కడ ఒకే ఒక్క విషయం మిగిలింది – పీడకలలా తరిమే భయం.”

ఈ సమయంలోనే, ఊరికి దూరంగా ఉంటూ చదువుకున్నటువంటి ఒక చురుకైన అబ్బాయి వచ్చాడు. తనకి ఇటువంటి మూఢనమ్మకాల మీద భయం లేదు వాటిని అసలు పట్టించుకోడు. అతని పేరు అశోక్. పండగ సెలవుల్లో తన ఇంటికి వచ్చాడు. గ్రామంలోకి అడుగుపెట్టిన వెంటనే వాతావరణంలో విషాదం గ్రహించాడు. “ఏమయింది అమ్మ? ఊరు చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది?” అని తన తల్లిని అడిగాడు. తల్లి సగం కంట తడిపెట్టుకుంటూ “బాబూ! ఊరిపై ఏదో దయ్యం విలాసం సాగిస్తోంది. రాత్రిళ్లు తలుపులు తీసుకోవడం మానేశాం. అశోక్ వెంటనే విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. అతను సాయంత్రం ఆ నిమ్మకాయలు పడిన చోటుకు వెళ్లి, ఒక నిమ్మకాయ ముక్కను చేతితో ఎత్తాడు. అక్కడి ప్రజలు అతనిని చూసి, “అబ్బో! నీకు పిచ్చా? దాన్ని ముట్టుకుంటే ఏమవుతుందో?” అని హెచ్చరించారు. కానీ అశోక్ నిర్భయంగా, “ఇది కేవలం నిమ్మకాయ. దీనికి ఎలాంటి శక్తి లేదు. కుంకంతో కలిపితే ఇది అశుభం కాదు, ఇది మనకున్న భయం యొక్క నిదర్శనం” అని వారికి వివరించడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ అనాదిగా వచ్చిన మూఢనమ్మకం వారిని వినడానికి సిద్ధపడలేదు. “నాయనా! అదంతా అర్ధం అవుతుంది, కానీ ఆ శబ్దాలు, ఆ దయ్యాల కేకలు… అవి మాత్రం నిజమే!” అన్నారు గ్రామస్తులు.

అశోక్ నిరుత్సాహపడలేదు. మరుసటి రోజు, రహస్యంగా నగరం నుంచి మూడు చిన్న సీసీ కెమెరాలు తెప్పించాడు. ఆ కెమెరాలను ఆ ఊరిలోని కీలకమైన మూడు మార్గాల్లో, ముఖ్యంగా నిమ్మకాయలు పడే ప్రదేశాలకు దగ్గర్లో, ఎవరికీ తెలియకుండా ఎత్తైన చెట్లకు, విద్యుత్ స్తంభాలకు అతికించాడు. ఒక వైపు తన సెల్ ఫోన్ ద్వారా రికార్డింగ్ ప్రారంభించాడు. ఆ పోకిరిలు ఆ రాత్రి మామూలు ప్రకారం వచ్చారు. ముసుగులు వేసుకుని, చేతిలో బుట్టలో నిమ్మకాయలతో, వారు మళ్లీ ఆ చోటుకు వచ్చి, అర్ధరాత్రి నిశ్శబ్దంలో నిమ్మకాయలు పడేసి, గజ్జలు కట్టి, ఏడుపు సౌండ్స్ కోసం రికార్డర్ వాయించి వెళ్లిపోయారు. వారు వెళ్లిన తర్వాత, సీసీ కెమెరా ఆ దృశ్యం పూర్తిగా రికార్డు చేసింది.

మరుసటి రోజు, అశోక్ గ్రామ పెద్దలను, యువకులను, ఇంటింటి ప్రతినిధులను ఊరి మధ్యలో ఉన్న దేవాలయం ముందు సమావేశపరిచాడు. అతను ఒక ల్యాప్టాప్ను తీసుకొచ్చి, పెద్ద స్క్రీన్ ఏర్పాటు చేశాడు. గ్రామస్తులు మొదట గజగజలాడారు. “ఇది దయ్యాల వీడియో అనుకుంటున్నారా?” అన్నాడు అశోక్. ఆ చీకటి రాత్రిలో ఒక మనిషి స్పష్టంగా… నిమ్మకాయలు పడేస్తూ, ముసుగు దించుకుంటూ కనిపించాడు. మరో క్లిప్ లో అదే మనుషులు గజ్జలు ఊపుతూ, మొబైల్ ఫోన్లో ఏడుపు సౌండ్ వింటున్నట్లు చేస్తూ కనిపించారు. ఆ కెమెరాలకు మనుషులు బాగా క్లోజ్ అప్ లో కనిపించేవారు. వారి ముఖాలను గుర్తుపట్టడానికి కూడా వీలుంది. ఆ ముఖాలు చూసి గ్రామస్తుల్లో ఒక్కసారిగా ఆందోళన కంటే కోపం ప్రబలింది. “అరెరె! ఇతను మన ఊరి పొరుగు గ్రామానికి చెందిన శంకర్ కదా! ఇతనికి మన ఊరి మీద ద్వేషం!” అని అరిచాడు ఒక రైతు. “వీళ్లు కేవలం పోకిరీలు! మనల్ని బెదిరించి మన మానసిక శాంతి దోచుకోవాలని చూస్తున్నారు!” అన్నాడు మరొక యువకుడు.

“ఆ భయం పూర్తిగా కరిగిపోయింది. ఎందుకంటే దయ్యం కాదు, మనిషే తన కుట్రను రుజుపు చేసుకున్నాడు.”

తెలివైన అశోక్, ఆ క్షణాన్ని ఉపయోగించుకుంటూ, ఆ నిమ్మకాయలను చేతిలోకి తీసుకొని ప్రశ్నించాడు, “చూడండి! ఇవి కేవలం ఊరు మార్కెట్లో పది రూపాయలకు నాలుగు దొరికే నిమ్మకాయలు. కుంకం అంటే మంచిది కానీ చెడ్డది కాదు. ఒక నిమ్మకాయకు మిమ్మల్ని భయపెట్టే శక్తి లేదు. ఆ శక్తి మీ ఊహకు, మీరు చిన్నప్పటి నుంచి నమ్ముతున్న కట్టుకథలకు మాత్రమే ఉంది. టెక్నాలజీ సహాయంతో దాన్ని ఇక్కడ రుజుపు చేశాను. ఈ నిమ్మకాయలు ఎన్ని పడేసినా, అసలు ప్రమాదం మీ మనసులోని భయానికే.” అశోక్ మాటలు విని ఆ ఊరి వాతావరణం పూర్తిగా మారిపోయింది. మొదటిసారి, గ్రామస్తులు నిమ్మకాయను చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు. అందులో ఏమీ లేదని అర్థం చేసుకున్నారు. మరుసటి రోజు ఆ పోకిరీలు పట్టుబడి పోలీసులకు అప్పగించబడ్డారు. ఆ ఊరి శాంతి మరలా నెలకొంది. రాత్రిపూట మళ్లీ చిన్నారులు బండ్లు నెట్టుకుంటూ ఆడుకున్నారు. పెద్దలు చెట్ల కింద కబుర్లు చెప్పుకున్నారు. ఇలా, ఒక అద్భుతమైన మలుపుతో, మూఢనమ్మకం మీద సాంకేతికత గెలిచింది. అశోక్ దూరంగా ఉండి తన ఊరి వారికి ఎంతో మేలు చేశాడు.

“ఇది కేవలం కల్పితకథ కాదు. ఏదైనా సమస్యను ఎదుర్కోవడానికి మనకు తెలివి, ఆధునిక పద్ధతులు, నిజాయితీ ఉంటే చాలు. ఆ పోకిరీలు వేసిన భయం ప్రయోగం విఫలమైంది. ఎందుకంటే భయం అనేది చీకటిలోనే ఉంటుంది. విజ్ఞానం వెలుగులో అది చావుగుండం పడిపోతుంది.”

నిజానికి ఇది ఒక చిన్న కథలాగా అనిపించినా దీని లో చాలా లోతైన అర్థం ఉంది. ఎందుకంటే మూఢనమ్మకం అనేది ఎంత భయంకరంగా పాదుకపోయిందంటే చదువుతోనో వయసుతోనూ దానికి సంబంధం లేదు. ఎందుకంటే చదువు లేకుండా ఇంటిదగ్గర పొలం పనులు చేసుకునే వారైనా, పెద్ద పెద్ద చదువులు చదివి విదేశాలలో బ్రతికిన వారైనా ఇంటికి వచ్చాక ఎక్కడైనా నిమ్మకాయ కుంకుమ పూసి కనిపిస్తే దాన్ని దాటడానికి గుండెలు సరిపోవు. దారిలో ఎక్కడైనా ఉప్పు మిరపకాయలు కనిపిస్తే ఆ దారిలో పోవడానికి సంకోచిస్తారు. పొరపాటున చూడకుండా దానిని తొక్కితే తను మానసికంగా ఎంత భయభ్రాంతులను చెందుతాడో ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కర్లేదు. అందులో ఏమీ లేకున్నా తనకి అనారోగ్యం వస్తుంది. తను రాత్రుల్లో నిద్రపోవడానికి భయపడతాడు. ఇది మన యొక్క మూఢ నమ్మకం.

గ్రామంలో ఉన్నప్పుడు నాకు కూడా కొద్దిగా ఎందుకో భయంగా అనిపిస్తుంది కానీ పట్టణంలో వచ్చిన తర్వాత నాకు ఎప్పుడు అటువంటి ఆలోచన గాని భయం కానీ రాలేదు . దీనికి నేను గమనించినటువంటి ప్రధానమైన కారణం ఏమిటంటే గ్రామంలో వెలుతురు తక్కువగా ఉంటుంది. మనుషులు శబ్దాలు చేయడం తక్కువగా ఉంటుంది త్వరగా తిని త్వరగా నిద్రకు వెళ్తారు. అప్పుడు చీకటిగా అనిపిస్తుంది ఒంటరితనం అని అనిపిస్తుంది . బయటికి రావాలంటే ఎవరూ లేరు, ఊరి వారంతా నిద్రపోయారు, మనం ఒంటరిగా ఎలా వెళ్లాలి అని ఆలోచన వస్తుంది. అదే పట్టణంలో అయితే ప్రతి సందర్భంలో ఎవరో ఒకరు తిరుగుతూనే ఉంటారు. ఎంత ఒంటరిగా ఉన్నా కూడా మనకు భయం అనిపించదు కారణము మన యొక్క మనసు, మనం ఉన్నటువంటి వాతావరణం అంతేకానీ నిజానికి ఎక్కడ ఏమి ఉండదు.

ఇన్ని తెలివితేటలు కలిగినటువంటి ఒక మనిషిని రెండు రూపాయలు విలువ చేసే ఒక నిమ్మకాయ భయపెడుతుంది. ఆ దారిన వెళ్ళటానికి సంకోచించేలా చేస్తుంది . కానీ ఆ నిమ్మకాయని మనం ఎన్నోసార్లు తిని ఉంటాం. నిమ్మకాయ మన ఇంట్లో ఉన్నా మన చేతిలో ఉన్న భయం అనిపించదు కానీ ఒక నిమ్మకాయ దారిలో కనిపిస్తే ఎక్కడ లేని భయం వస్తుంది, అది ఏమిటో అర్థం కాదు. ఎందుకు భయపడతామో అర్థం కాదు. దీనినే మూఢనమ్మకం అంటాము.
10 లక్షలు పెట్టి కారు కొన్నప్పుడు కారులో పెట్రోల్ ఉండాలి, డ్రైవర్ ఆరోగ్యంగా ఉండాలి, మనకు డ్రైవింగ్ వచ్చి ఉండాలి. అంతేకానీ టైర్ కింద నాలుగు నిమ్మకాయలు పెట్టినంత మాత్రాన ఆ కారుకి శుభం జరగదు. 10 లక్షల విలువైన కారుకి పది రూపాయల విలువైన నిమ్మకాయలు రక్షణ ఇస్తాయా? దీన్ని మూఢనమ్మకమనక ఏమంటారు? ఇటువంటి మూఢనమ్మకమైనటువంటి ఆలోచనలు ఉన్నాయి కాబట్టే మనము నిమ్మకాయ బయట కనిపించినప్పుడు భయపడుతున్నాము. మనిషిని నమ్మాలి వస్తువులను కాదు. మనిషి మీద మనిషి యొక్క తెలివి మీద ఆధారపడాలి, అప్పుడు జీవితం ముందుకు వెళుతుంది కాబట్టి మూఢనమ్మకాలని వదిలేద్దాం. రియాలిటీలో బ్రతుకుదాం. మీ ఊరిలో కూడా ఇటువంటి పరిస్థితులు ఉన్నాయా? మీకు కూడా ఇటువంటి పరిస్థితులు ఎదురయ్యాయా? కామెంట్ రూపంలో తెలియజేయండి.

గమనిక (Disclaimer)

“ఈ కథ కేవలం పాఠకులలో సామాజిక అవగాహన కల్పించడానికి మరియు వినోదం కోసం మాత్రమే రాయబడింది. ఈ కథలో ప్రస్తావించిన సంఘటనలు, పాత్రలు మరియు సన్నివేశాలు కల్పితం. ఎవరినీ వ్యక్తిగతంగా ఉద్దేశించినవి కావు. మూఢనమ్మకాలను ప్రోత్సహించడం మా ఉద్దేశ్యం కాదు; కేవలం శాస్త్రీయ ఆలోచనను మరియు ధైర్యాన్ని పెంపొందించడమే ఈ కథా ఉద్దేశ్యం. పాఠకులు గమనించగలరు.”

ఇలాంటి ఉత్కంఠభరితమైన, నిజ జీవిత ఘటనల ఆధారిత కథలు మరిన్ని చదవడానికి మా వాట్సాప్ ఛానల్ ను జాయిన్ చేసుకోండి. ప్రతి వారం కొత్త థ్రిల్లర్, సస్పెన్స్, క్రైమ్ కథలు నేరుగా మీ మొబైల్ కి వస్తాయి.

<p>The post Thriller story: భయం మనసులో పుడుతుందా? ఈ కథ మీ ఆలోచన మార్చేస్తుంది first appeared on నవయుగం TV.</p>

శ్రావణి కి 28 ఏళ్లు. ఆమె ఒక MNC కంపెనీలో సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ గా ఉద్యోగం చేస్తూ ఉంది. ఆమె భర్త పేరు విశ్వనాథ్ ఆయన ప్రాజెక్ట్ పనిమీద విదేశాలకు వెళ్లి ఉన్నాడు. ఆమె ఒంటరిగానే తన జీవితానికి అలవాటు పడింది. సొసైటీలో అందరికీ తెలిసినటువంటి ఒక మంచి గుణం కలిగిన మహిళ. పెద్దగా ఎవరితో మాట్లాడదు, మనసుకు తోస్తే పక్కింటి వారికి సహాయం చేస్తూ ఉండేటటువంటి చక్కని మహిళ.

ఆమె భోజనం ముగించుకొని వంటగదిలో తన పాత్రలను శుభ్రం చేసుకుంటూ ఉన్న సమయంలో, పక్కనున్న ప్లాట్ లో నుండి వచ్చే శబ్దాలు ఆమె దృష్టిని ఆకర్షించాయి.305 వా ఫ్లాట్లో నివసించేటటువంటి దంపతులు, మహేష్ మరియు సుమ. వీరు గత మూడు నెలలుగా మాత్రమే ఆ ఫ్లాట్లో ఉంటున్నారు. మహేష్ ఒక ప్రైవేట్ ఫైనాన్షియల్ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తూ ఉన్నాడు. సుమ హౌస్ వైఫ్. వారి ఫ్లాట్లో నుండి ప్రతిరోజూ సాధారణంగా టీవీ శబ్దం లేదా నవ్వులు వారి మాట్లాడుకునే మాటలు అప్పుడప్పుడు వినిపిస్తూ ఉండడం సాధారణమే.
కానీ ఈరోజు ఏదో క్రొత్తగా ఉంది.

ఒక గట్టి ధ్వని – ఏదో క్రిందపడిపోయినటువంటి శబ్దం. తర్వాత ఒక క్షణం పూర్తిగా నిశ్శబ్దం. తర్వాత ఒక గట్టిగా కేక వేసినటువంటి శబ్దం, అది కూడా చాలా దగ్గరగా భయంతో వేసినటువంటి కేక.

శ్రావణి చేతిలో ఉన్నటువంటి ప్లేటు చేజారి కింద పడిపోయింది. మళ్లీ అదే శబ్దం వినపడింది. ఆమె కంగారుగా తన బాల్కనీలోకి వెళ్లి, అక్క ప్లాట్ వైపు తొంగి చూసింది. కర్టెన్లు దగ్గరగా వేసి ఉన్నాయి . ఏ శబ్దము వినిపించలేదు ఏమీ కనిపించడం లేదు.

” ఏమై ఉంటుంది? వాళ్ళిద్దరూ గొడవ పడుతున్నారు ఏమో? ” అని అనుకుంది. కానీ ఆమెకు వినిపించిన ఆ కేక లోని భయము ఆమె మనసును చాలా కలిసి వేసింది. అయినా నాకెందుకు వారి కుటుంబ వ్యవహారాలలో నేనెందుకు కలగచేసుకోవాలి . ఇది సరైనది కాదులే అని అనిపించి సైలెంట్ గా ఉండిపోయింది. కానీ ఆమె మనసు ఆగడం లేదు, సొసైటీ వాళ్లకి ఫోన్ కానీ మెసేజ్ కానీ చేస్తే బాగుంటుందా అని ఆలోచించింది. కానీ సమస్య ఏమీ లేకుంటే అనవసరంగా నేను ఏదో క్రియేట్ చేసినట్టు ఉంటుంది, అని అనుకొని తనలో తాను ఓదార్చుకొని సైలెంట్ గా ఉండిపోయింది.

ఆరోజు సాయంకాలం 6 గంటలకి, ఆమె తన వంటగది కిటికీలు వంటి చూస్తూ ఉండగా మహేష్ ఒక పెద్ద బ్యాగు తీసుకుని కారు వైపు వెళ్తూ ఆమెకు కనిపించాడు. అతనిలో ఎలాంటి కంగారు లేదు ముఖంలో ఎలాంటి ఆవేశము లేదు. చాలా సాధారణంగా కనిపించాడు కానీ ఆమె భార్య సుమ ఆయనతో కనిపించలేదు.

” బహుశా నేను ఏదో ఊహించుకుని ఉంటాను లే ” అని అనుకుంది శ్రావణి.

రాత్రి సమయం 9 గంటలకి, శ్రావణి సోఫాలో కూర్చుని పుస్తకం చదువుకుంటూ ఏదో ఆలోచనలో మునిగిపోయి ఉంది. ఉన్నట్టుండి ఎవరో తలుపు కొట్టిన శబ్దం వినిపించింది. ఆమె లేచి, తలుపుకు ఉన్నటువంటి పీస్ హోల్ ద్వారా బయట చూసింది. కానీ అక్కడ ఎవరూ లేరు. తర్వాత ఆమె తలుపు తెరిచి చూసింది. అప్పుడు కూడా ఎవరు కనిపించలేదు. కానీ నేల మీద ఒక చిన్న కాగితపు ముక్క మాత్రమే పడి ఉండడం గమనించి, ఆమె దాన్ని తీసుకొని ఏముందా అని చూసింది.

ఆ కాగితం లో చిన్న అక్షరాలతో ఈ విధంగా రాసి ఉంది.

” దయచేసి నేను ఇక్కడ లేనట్లే మీరు భావించండి. మీరు ఏమి వినలేదు. మీకు మీ ప్రాణాలు కావాలంటే”
శ్రావణి గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలు పెట్టింది. ఆమె చుట్టూ చూసింది. చుట్టుపక్కల ఎవరూ ఆమెకు కనిపించలేదు. ఆమెకి ఏం చేయాలో అర్థం కావట్లేదు. వెంటనే తన ఫ్లాట్ లోకి వెళ్లి తలుపు వేసి లాక్ చేసుకుంది. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి. గుండె దడ దడగా కొట్టుకుంటూ ఉంది.

ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర పట్టలేదు.

మరుసటి రోజు ఉదయం, శ్రావణి కాఫీ తాగుతూ పక్క ఫ్లాట్ వైపు చూసింది. తలుపు మూసి ఉంది ఆమె తన ఫోన్ తీసుకొని సుమా నెంబర్ కి వాట్సాప్ మెసేజ్ చేసింది.

” హాయ్ సుమ, ఎలా ఉన్నావు? నిన్ను మధ్యాహ్నం ఏదో శబ్దం వినిపించింది. అంతా ఓకేనా “

మెసేజ్ పంపించింది. మెసేజ్ చదివినట్టు బ్లూటూత్ వచ్చాయి. కానీ రిప్లై రాలేదు.

మళ్లీ మధ్యాహ్నం ఇంకో మెసేజ్ చేసింది. ఈసారి మెసేజ్ డెలివరీ అయినట్లు ఒకే ఒక్క టిక్ మాత్రమే చూపించింది.
శ్రావణి మనసులో అనేక అనుమానాలు రేకెత్తాయి. ఆమె సొసైటీ ఆఫీస్ కి వెళ్లి, వాళ్ల గురించి ఆరా తీయడం మొదలుపెట్టింది.
” ఆ ఫ్లాట్ లో ఉన్నటువంటి మహేష్ గారు ఈరోజు ఉదయాన్నే 4 గంటలకు తన కారు తీసుకుని వెళ్లిపోయారు. నాకు ఆయన మాత్రమే కనిపించాడు. సుమా మేడం నాకేమీ కనిపించలేదు ” అని సెక్యూరిటీ తనతో చెప్పారు.

” ఉదయం 4 గంటలకా? అంత తొందరగా ఎందుకు వెళ్ళాడు ” అని అడిగింది శ్రావణి.

” ఏమో మాకు తెలియదు మేడం. తను ఎప్పటిలాగే నార్మల్గానే కనిపించారు. హడావిడి ఏమీ చేయకుండా వెళ్ళిపోయారు ” అని సెక్యూరిటీ ఆమెకు చెప్పారు.

శ్రావణి మనసులో ఇంకా ఆలోచనలు ఎక్కువయ్యాయి. పోలీసులకి కంప్లైంట్ చేస్తే బాగుంటుంది అనుకుంది. కానీ ఆమె దగ్గర ఇలాంటి ఆధారమూ లేదు. ఒక కేక వినిపించింది, ఏదో ఒక నోట్ ఎవరు ఇచ్చారు, ఎవరు వేశారో తెలీదు. ఇది చెప్పడానికి కూడా పెద్ద విషయంలా అనిపించడం లేదు ఆమెకి.

శ్రావణి తన స్నేహితురాలైన నందిని కి ఫోన్ చేసి విషమంతా వివరించింది. నందిని హైదరాబాదులోని ఒక ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్ ఏజెన్సీలో పనిచేస్తూ ఉంది.

” శ్రావణి, నువ్వు దాని గురించి ఏమీ పట్టించుకోకు. విషయం ఏదో పెద్దగా అనిపిస్తుంది. దాని గురించి నేను తెలుసుకుంటాను” అంతవరకు నువ్వు సైలెంట్ గా నీ పని నువ్వు చేసుకో అని నందిని, శ్రావణి తో చెప్పింది.

మూడు రోజులు గడిచిపోయాయి. సుమ ఎవరికి కనిపించలేదు. మహేష్ తన ఫ్లాట్ కి తిరిగి రాలేదు. ఇంటికి తాళం వేసి ఉంది.
” తర్వాత కూడా సుమని ఎవరు చూడలేదు. అను ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ లో ఉంది. సోషల్ మీడియాలో కూడా ఆమె యాక్టివ్ గా ఉన్నట్లు అనిపించలేదు. ఆమె తల్లిదండ్రులకు ఫోన్ చేస్తే, మా అమ్మాయి మాకు రోజు ఫోన్ చేస్తూ ఉండేది, కానీ ఇప్పుడు ఫోన్ చేయడం లేదు ” అని చెప్పారు. వాళ్ళు ఇప్పటికీ తన కూతురు గురించి టెన్షన్ పడుతున్నట్టు ఉన్నారు అని నందిని శ్రావణి కి చెప్పింది.
శ్రావణి మనసులో ఒకటే అనుమానం : ఆరోజు మధ్యాహ్నం వినిపించిన కేక సుమదేనా, తర్వాత తనకు వచ్చిన ఆ నోట్ ఎవరు అక్కడ వదిలారు…. అసలు సుమ బతికి ఉందా? లేక….

నందిని తన కనెక్షన్ల ద్వారా మహేష్ గురించి సమాచారం సేకరించింది. మహేష్ ఒక పెద్ద ఆన్లైన్ గ్యాంబ్లింగ్ రాకెట్ లో భాగమని తెలిసింది. అతను డబ్బు లాండరింగ్ లో కీలక వ్యక్తి. పోలీసులకు ఈ రాకెట్ గురించి తెలుసు, కానీ ప్రత్యక్ష ఆధారాలు లేవు.

శ్రావణికి ఇప్పుడు అర్థమైంది. ఆ మధ్యాహ్నం ఆమె విన్న కేక, సుమకు మహేష్ మధ్య ఏదో గొడవ జరిగి ఉంటుంది. సుమ ఏదో రహస్యం తెలుసుకుని ఉంటుంది. ఆ తర్వాత మహేష్ ఆమెను…

శ్రావణి ఆలోచనను పూర్తి చేసుకోలేకపోయింది.

ఒక రోజు, శ్రావణి తన ఫ్లాట్ లో వాక్యూమ్ క్లీనర్ తో శుభ్రం చేస్తున్న సమయంలో, పక్క గోడకు అట్టించిన అల్మారా వెనుక ఏదో మెరిసింది. ఆమె చేయి పెట్టి చూస్తే, ఒక చిన్న పెన్ డ్రైవ్ దొరికింది. అది సుమ ఫ్లాట్ వైపు నుండి గోడలోని చిన్న పగులు ద్వారా జారి ఇటు వచ్చి పడి ఉండాలి.

శ్రావణి చేతులు వణుకుతుండగా ఆ పెన్ డ్రైవ్ ను తన ల్యాప్ టాప్ లో పెట్టి చూసింది. అందులో కొన్ని వీడియోలు, ఆడియో రికార్డింగ్స్, మరి కొన్ని డాక్యుమెంట్లు ఉన్నాయి.

మొదటి వీడియోలో సుమ కనిపించింది. ఆమె కంప్యూటర్ స్క్రీన్ ముందు కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముఖం భయంతో నిండి ఉంది.

“నా పేరు సుమ. నా భర్త మహేష్… అతను ఒక చట్టవిరుద్ధమైన గ్యాంబ్లింగ్ నెట్వర్క్ నడుపుతున్నాడు. అతను డబ్బు లాండరింగ్ చేస్తాడు. నాకు అన్ని వివరాలు తెలుసు. ఈ పెన్ డ్రైవ్ లో అన్ని ఆధారాలు ఉన్నాయి. నేను ఏదైనా అనుమానం వచ్చినట్లయితే, అతను నన్ను చంపేస్తాడు. ఇది నా విల్. నాకు ఏమైనా జరిగితే, ఈ ఆధారాలు పోలీసులకు అందజేయండి.”

శ్రావణి ఆ వీడియో చూస్తుండగా ఆమె కళ్ళల్లో నీరు తిరిగింది. సుమ ఎంత భయంతో ఉండేదో అర్థమైంది.

ఆమె వెంటనే నందినికి ఫోన్ చేసింది. నందిని వచ్చి పెన్ డ్రైవ్ ను పరిశీలించింది. అందులో ఉన్న డాక్యుమెంట్లు – బ్యాంక్ అకౌంట్ వివరాలు, లావాదేవీల లిస్టులు, కొన్ని సంభాషణల ఆడియోలు – ఇవన్నీ చాలా కీలకమైనవి.

“ఇవి పోలీసులకు ఇవ్వాలి. కానీ మనకు రక్షణ కావాలి. మహేష్ ఇంకా ఎక్కడో ఉన్నాడు. అతను ఈ పెన్ డ్రైవ్ గురించి తెలుసుకుంటే, మనిద్దరినీ చంపేస్తాడు” అంది నందిని.

ఆ రాత్రి, శ్రావణి నిద్రపోలేదు. ఆమె తన ఫ్లాట్ లోనే ఉంది, కానీ ఎప్పటికంటే భయంగా ఉంది. గాలిలో ఏదో మార్పు ఉంది. ఆమెకు ఎవరో చూస్తున్నట్లు అనిపించింది.

ఉదయం 2:30 గంటలకు, ఆమె బాల్కనీ తలుపు మీద ఎవరో చేయి పెట్టినట్లు శబ్దం వినిపించింది. ఆమె గుండె ఆగిపోయింది. ఆమె నిశ్శబ్దంగా లేచి, ఫోన్ తీసుకుంది. 100 డయల్ చేసింది.

“పోలీస్ స్టేషన్ కావాలి. సిల్వర్ ఓక్స్ సొసైటీ, 304 ఫ్లాట్. ఎవరో లోపలికి ప్రవేశించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.”

ఆమె మాట్లాడుతుండగానే, బాల్కనీ తలుపు పగలగొట్టబడిన శబ్దం వచ్చింది. ఒక నల్లటి డ్రెస్సులో ఉన్న వ్యక్తి లోపలికి దూరాడు. అతని చేతిలో కత్తి ఉంది.

శ్రావణి వెనక్కి తగ్గింది. ఆమె గదిలోని టేబుల్ మీద ఉన్న పెన్ డ్రైవ్ ను చూసింది. ఆ వ్యక్తి దాని వైపు చూశాడు.

“ఆ పెన్ డ్రైవ్ ఇవ్వు. సుమ లాగే నువ్వూ అవ్వకు” అని బెదిరించాడు.

శ్రావణి ధైర్యం తెచ్చుకుంది. ఆమె వెంటనే టేబుల్ ను తోసేసి, పెన్ డ్రైవ్ ను తీసుకుని, బాల్కనీ వైపు పరిగెత్తింది. ఆమె పక్క ఫ్లాట్ బాల్కనీలోకి దూకడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ వ్యక్తి ఆమెను అడ్డుకున్నాడు.

ఆ సమయంలో, సొసైటీ అలారం మోగింది. పోలీసులు వచ్చేసారు. ఆ వ్యక్తి వెనక్కి తగ్గి, బాల్కనీ ద్వారా పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ పోలీసులు అతన్ని పట్టుకున్నారు.

అతను మహేష్ చేత పంపబడిన ఒక అండర్ వరల్డ్ గూండా అని తేలింది.

పోలీసులు పెన్ డ్రైవ్ లోని ఆధారాలతో మహేష్ ను వెతకడం మొదలుపెట్టారు. అతను విదేశాలకు పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ విమానాశ్రయంలో అరెస్ట్ చేయబడ్డాడు.

సుమ కోసం అన్వేషణ మొదలైంది. మహేష్ విచారణలో, సుమను అతను చంపి, మృతదేహాన్ని వేరే చోట పారేసినట్లు ఒప్పుకున్నాడు. ఆ మధ్యాహ్నం వారి మధ్య గొడవ జరిగింది. సుమ అతని వ్యాపారం గురించి పోలీసులకు చెప్పేస్తానని బెదిరించింది. కోపంలో అతను ఆమెను కత్తితో పొడిచి చంపేశాడు.

శ్రావణి మనసు చాలా బాధపడింది. ఆమె ఆ మధ్యాహ్నం వెంటనే పోలీసులకు ఫోన్ చేసి ఉంటే, బహుశా సుమను కాపాడి ఉండవచ్చు అని ఆమె నిందించుకుంది.

నందిని ఆమెను ఓదార్చింది. “నువ్వు ఏమీ తప్పు చేయలేదు. ఆ సమయంలో నీకు ఏమీ తెలియదు. కానీ నీ ధైర్యం వల్లే న్యాయం జరిగింది. సుమ ఆత్మకు శాంతి లభించింది.”

మహేష్ కు జీవిత ఖైదు విధించబడింది. అతని గ్యాంబ్లింగ్ నెట్వర్క్ పూర్తిగా ఛేదించబడింది.

శ్రావణి ఆ ఫ్లాట్ ఖాళీ చేసి వేరే ప్రాంతానికి మారిపోయింది. కానీ ఆమె మనసులో సుమ జ్ఞాపకం, ఆమె చివరి కేక, ఆ నోట్ – ఇవి ఎప్పటికీ మరిచిపోలేనివి.

Disclaimer (డిస్క్లైమర్):

ఈ కథ పూర్తిగా రచయిత కల్పితం (fiction). ఇందులో చూపించిన పాత్రలు, సంఘటనలు, ప్రదేశాలు అన్నీ ఊహాజనితమైనవి. నిజ జీవితంలోని ఏ వ్యక్తులు, సంఘటనలు లేదా ప్రదేశాలతో పోలిక ఉన్నా అది పూర్తిగా యాదృచ్ఛికం మాత్రమే.

ఈ కథ పాఠకుల వినోదం కోసం మాత్రమే రూపొందించబడింది. ఇందులోని విషయాలను నిజంగా జరిగిన సంఘటనలుగా పరిగణించకండి.

ఈ కథలోని సమాచారాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని ఎటువంటి నిర్ణయాలు తీసుకోవడం లేదా చర్యలు చేయడం పట్ల రచయిత లేదా వెబ్‌సైట్ బాధ్యత వహించదు.

మీకు ఈ కథ నచ్చిందా?

ఇలాంటి ఉత్కంఠభరితమైన, నిజ జీవిత ఘటనల ఆధారిత కథలు మరిన్ని చదవడానికి మా వాట్సాప్ ఛానల్ ను జాయిన్ చేసుకోండి. ప్రతి వారం కొత్త థ్రిల్లర్, సస్పెన్స్, క్రైమ్ కథలు నేరుగా మీ మొబైల్ కి వస్తాయి.

<p>The post Thriller Crime Story: బిగ్గరగా వినిపించిన కేక! తర్వాత ఒక నోట్.. “నీ ప్రాణాలు నీకు కావాలంటే ఇది మర్చిపో” అసలు ఎవరది? ఏమైంది? first appeared on నవయుగం TV.</p>

అనంతగిరి కొండల అంచున ఉన్నటువంటి “కోడె కొండ” గురించి ఒక పాత గిరిజన కథ ఇది. అది అపరచితమైన సంపదనను దాచుకొని ఉంటుందని తరతరాలుగా చెప్పుకునే కథ. ఆధునిక ప్రపంచంలో కనుమరుగవుతున్న ఆ రహస్యాన్ని చేదించేందుకు చరిత్రపై అపారమైన మక్కువ గల యువ పురావస్తు శాస్త్రవేత్త ఆర్యుడు బయలుదేరుతాడు. గ్రామస్తుల భయాలు స్థానిక రాజకీయ అడ్డంకులు మరియు ప్రకృతి సవాళ్లను ఎదుర్కొని అతను కొండ వెనుక దాగి ఉన్న నిజమైన సంపదను అంటే బంగారము వజ్రాల గుట్టొ కాకుండా ఒక విలువైన జ్ఞాన సంపదను ఎలా కనుగొన్నాడు అనేదే ఈ కథ సారాంశం.

ఆంధ్ర ప్రదేశ్ మరియు ఒరిస్సా సరిహద్దుల్లో దట్టమైన అడవి ప్రాంతంలో దూరం నుండి చూస్తే పడుకున్నటువంటి వృషభం ఆకారంలో కనిపించే ఒక పర్వత శిఖరం ఉంటుంది దాని పేరు “కోడె కొండ” కొండ పాదాల వద్ద ప్రకృతితో మమేకమైన చిన్న గిరిజన పల్లె పార్వతిపురం.
పార్వతిపురం ప్రజలు తరతరాలకు ఒకే విషయం గురించి మాట్లాడుకుంటూ ఉంటారు కొండ తలుపు మూసి ఉంది దానికి దారి దొరికితే ఊరికి పునర్జన్మ అని అనుకుంటూ ఉంటారు. కొండ లోపల ఎక్కడో ఒక అపారమైన నీది అరణ్య దేవతల చేత కాపాడబడుతూ ఉంటుందని వారి నమ్మకం ఈ కథను విన్న గ్రామ పెద్ద ముసలి వీరయ్య కొండ దగ్గరికి ఎవర్ని పోనిచ్చేవాడు కాదు తలుపు తెరిచే సమయం ఇంకా రాలేదు అని వారికి చెప్పి ఆపేవాడు.
కానీ ఈ కథలు 26 ఏళ్ల యువ పురావస్తు శాస్త్రవేత్త ఆయువుడికి కేవలం కథల అనిపించలేదు. అతడు పట్టణంలో పుట్టి పెరిగిన అతని మూలాలు ఈ కొండల అంచుల్లోనే ఉన్నాయి అతని బాల్యం మొత్తం తాత చెప్పే కోడికొండ రహస్యాల గురించే గడిచింది అతని పరిశోధనలన్నీ ఆ కొండ రహస్యం చుట్టూనే తిరుగుతూ ఉంటాయి . ఆర్యుడు ఒకరోజు పార్వతీపురం చేరుకుంటాడు. అతని వెంట కేవలం ఒక పాత చిత్రపటం ఆధునిక మట్టి నమూనాలను సేకరించి పరికరాలు మరియు అంతం లేని అతని యొక్క పట్టుదల మాత్రమే ఉన్నాయి.

“నేను ఈ కొండ రహస్యాన్ని ఛేదిస్తాను, తాత కల నెరవేరుస్తాను,” అనుకున్నాడు ఆర్యుడు.
వీరయ్య అతని రాకను అస్సలు ఇష్టపడలేదు. “బాబు, నిధి అనేది వట్టి అబద్ధం. అది కొండ కోపం తెప్పించడానికి వచ్చే పుకారు. కొండను కదపకు, నీ దారిన నువ్వు పో,” అని మొరపెట్టుకున్నాడు.
“పెద్దాయన, నేను సంపద కోసం రాలేదు. చరిత్ర కోసం వచ్చాను. మీ పూర్వీకులు ఇక్కడ ఏదో గొప్ప నిర్మాణాన్ని వదిలి వెళ్లారు. అదేమిటో తెలుసుకోవాలి,” అన్నాడు ఆర్యుడు వినయంగా.
ప్రతి రోజూ ఉదయం, ఆర్యుడు కొండపైకి వెళ్ళేవాడు. అతను దమన్‌గూడెం యువతలో ఒకడైన జగన్ సహాయం తీసుకున్నాడు. జగన్ ఆ కొండకు పక్కన ఉండే పాత రాతి గనుల్లో పనిచేసేవాడు.
“ఆర్యుడు అన్న, ఈ కొండలో ఏదో ఉందన్న మాట నిజమే. మా తాతలు, రోజూ సాయంత్రం వేళల్లో, కొండ అంచున ఉండే ‘నాగుల గుండు’ దగ్గర ఒక విధమైన సంగీతం వినేవారట. ఎక్కడి నుంచో వచ్చే ఆ శబ్దం ఎందుకనేది ఎవరికీ తెలియదు,” అని జగన్ చెప్పాడు.
ఆర్యుడి పరిశోధనలు ఆ నాగుల గుండు దగ్గరే కేంద్రీకృతమయ్యాయి. సాంకేతిక పరికరాలు ఉపయోగించి అతను ఆ ప్రాంతంలో ఉండే రాతి నిర్మాణాన్ని పరిశీలించాడు. ఆ గుండు సహజంగా ఏర్పడినది కాదని, అది వేరే కొండ ప్రాంతం నుంచి తీసుకువచ్చి అమర్చిన ఒక కవచం అని గ్రహించాడు. దానికి దాదాపు రెండువేల సంవత్సరాల నాటి చెక్కుళ్ళు ఉన్నట్లు గుర్తించాడు.
ఒక రోజు, గట్టి వర్షం పడిన తర్వాత, నాగుల గుండు పక్కన ఉన్న నేల కొద్దిగా కుంగింది. ఆ ప్రాంతాన్ని తొలచి చూడగా, ఆర్యుడికి రాతి గోడకు అతుక్కుని ఉన్న ఒక లోహపు పలక కనిపించింది. ఆ పలకపై ఉన్న లిపి వారికి అర్థం కాలేదు. అది బ్రాహ్మీ, శంఖ లిపిల మిశ్రమంగా ఉన్న ఒక ప్రాచీన లిపి.
వీరయ్య ఆ పలకను చూసి భయంతో వణికిపోయాడు. “ఇదిగో, కొండ తలుపుకు కీ! మన శాపం మొదలైంది,” అన్నాడు.
ఆర్యుడు అతనిని శాంతపరిచి, ఆ పలకను తన శాస్త్రజ్ఞుల మిత్రుల సహాయంతో విశ్లేషించాడు. దాన్ని చదవడానికి దాదాపు రెండు వారాలు పట్టింది. ఆ లిపిని అనువదించగా, అది ఒక పద్యంలా అనిపించింది:
“తూర్పు మొరిగినచో తలుపు, పడమటి కన్ను నిలిచినచో దారి.
కత్తి కంటే కలం విలువైనది, కాపలా కంటే జ్ఞానం బలమైనది.
కోడె గొంతు మలచిన దారిలో, నిశ్శబ్దం నీకు బహుమానం.”

ఈ పద్యం ఆర్యుడిని మరింత ఆలోచనలో పడేసింది. బంగారాన్ని, వజ్రాలను దాచే పద్యం ఇలా ఉండదు. ఇది కచ్చితంగా ఏదో ఒక జ్ఞాన నిధి గురించి చెబుతోంది.
“కోడె గొంతు మలచిన దారి…” ఆ పదం అతనికి దిశానిర్దేశం చేసింది. కొండ ఆకారం కోడెలా ఉంటే, దాని ‘గొంతు’ భాగంలో, అంటే, ఆ పర్వతం మధ్య భాగంలో, ఏదో రహస్య మార్గం ఉండాలి.
జగన్ సహాయంతో, ఆర్యుడు కొండ గొంతు భాగంలో ఉన్న దట్టమైన ముళ్ళ పొదలను తొలగించాడు. అక్కడ వారికి ఒక చిన్న గుహ ముఖద్వారం కనిపించింది. అది మానవ నిర్మితమే.
ఆ గుహలోకి ప్రవేశించిన వారికి, మొదటగా కనిపించిన దృశ్యం చారిత్రక అద్భుతం. ఆ సొరంగం వేల సంవత్సరాల క్రితం, కొండ లోపలికి త్రవ్వబడింది. కొన్ని మీటర్లు నడిచాక, వారు ఒక పెద్ద రాతి గదిలోకి చేరుకున్నారు.
ఆ గదిలో, ఆర్యుడు ఊహించినట్లుగా, బంగారు గుట్టలు, వజ్రాల రాశులు లేవు.
బదులుగా, గోడలపైన అరుదైన చిత్రలేఖనాలు ఉన్నాయి. అవి వారి పూర్వీకులు ఈ ప్రాంతంలో ఎలా జీవించారు, వారు అడవిని ఎలా గౌరవించారు, వారు ఆయుర్వేద మూలికలను ఎలా ఉపయోగించారు, వర్షపు నీటిని ఎలా నిల్వ చేశారు అనే విషయాలను బొమ్మల రూపంలో వివరించాయి.
గది మధ్యలో, ఒక ఎత్తైన రాతి వేదికపైన, పాత తాళపత్ర గ్రంథాల (Palm-leaf manuscripts) ఒక పెద్ద పెట్టె ఉంది. వాటిపై ప్రాచీన గిరిజన భాషలో రాయబడి ఉంది. అవి ఆ కొండ ప్రాంతం యొక్క చరిత్ర, ఆయుర్వేదం, వ్యవసాయ పద్ధతులు మరియు ఖగోళ శాస్త్రానికి సంబంధించిన అపారమైన జ్ఞానాన్ని కలిగి ఉన్నాయి.
“ఇదే… ఇదే ఆ నిధి,” అని ఆర్యుడు భావోద్వేగంతో అన్నాడు.
“బంగారం లేదుగా, బాబు?” అని జగన్ నిరాశగా అడిగాడు.
ఆర్యుడు నవ్వాడు. “జగన్, ఈ తాళపత్రాల్లో ఉన్న జ్ఞానం… వేల కోట్ల బంగారంతో సమానం. మన పూర్వీకులు, ఈ జ్ఞానాన్ని తర్వాతి తరాలకు అందించడానికి, దీనిని మట్టిలో దాచకుండా, ఈ కొండలో జాగ్రత్త చేశారు. కత్తి కంటే కలం విలువైనది అని అందుకే రాశారు.”
వీరయ్య ఈ విషయం తెలిసి, గుహలోకి వచ్చాడు. ఆ ప్రాచీన గోడ చిత్రాలను, తాళపత్రాలను చూసిన తరువాత, అతని కళ్లల్లో భయం పోయి, గౌరవం, సంతోషం నిండిపోయాయి.
“క్షమించు బాబు, నేను నిన్ను నమ్మలేదు. తలుపు తెరవబడింది. మన ఊరికి పునర్జన్మ వచ్చింది,” అని అతను కన్నీళ్లతో అన్నాడు.
ఆర్యుడు, వీరయ్య మరియు జగన్ కలిసి ఆ తాళపత్రాలను జాగ్రత్తగా వెలికి తీశారు. వారు ఆ జ్ఞానాన్ని ఆధునిక భాషలోకి అనువదించడం మొదలుపెట్టారు. ఆ గ్రంథాలలో ఉన్న ఆయుర్వేద చిట్కాలు, ఆ ప్రాంతంలో లభించే అరుదైన మూలికల గురించి, వాటి వైద్యపరమైన ఉపయోగాల గురించి ఉన్నాయి.
ఆర్యుడు ఆ తరువాత దమన్‌గూడెంను విడిచి వెళ్ళలేదు. అతను ఆ జ్ఞానాన్ని ఉపయోగించి, గ్రామంలో ఒక చిన్న ‘జ్ఞాన కేంద్రాన్ని’ (Knowledge Centre) స్థాపించాడు. గిరిజన యువతకు తమ వారసత్వ జ్ఞానాన్ని బోధించాడు. ఆయుర్వేద చిట్కాలను శాస్త్రీయంగా పరిశోధించి, వాటిని ప్రపంచానికి పరిచయం చేశాడు.
అలా, “కోడె కొండ” రహస్యం కేవలం ఒక సంపద కథగా మిగిలిపోకుండా, ఒక కొత్త విజ్ఞాన విప్లవానికి నాంది పలికింది. ఆ కొండలో దాగి ఉన్న నిధి – జ్ఞానం – దమన్‌గూడెం ప్రజల జీవితాలను శాశ్వతంగా మార్చింది. వారి పల్లె అకస్మాత్తుగా ‘చరిత్రకు మూలం’గా ప్రపంచ పటంలో నిలిచింది.

ఒక మనిషి పట్టుదల, పది తరాల నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించి, వెలుగు చూసిన “కోడె కొండ” రహస్యం, బంగారు నాణేల కంటే జ్ఞానమే గొప్ప సంపద అని ప్రపంచానికి చాటింది.
ఇంకా ఏదైనా వేరే అంశంపై కథ రాయాలనుకుంటున్నారా? లేదా ఈ కథ గురించి మీ అభిప్రాయం చెప్పండి.

<p>The post మలుపు తిరిగిన కల: అనంతగిరి కోడె కొండలో వెలుగు చూసిన 2000 ఏళ్ల జ్ఞాన నిధి! first appeared on నవయుగం TV.</p>