బతికుండగా విలువ లేదు… చనిపోయాక ఇంటి విలువ పెరిగింది!
“కన్నపేగు కన్నీరు పెడితే ఆ కాపురం ఎన్నటికీ చల్లగా ఉండదు. ఐదుగురు బిడ్డలకు జన్మనిచ్చి, వారిని ప్రయోజకులను చేసిన ఆ తల్లికి.. చివరికి మిగిలింది ఐదు అడుగుల ఖాళీ స్థలం కూడా లేని అనాధ స్థితి. ఆస్తి ముందు అనుబంధాలు ఎలా ఓడిపోయాయో తెలిపే ఈ కథ ప్రతి ఒక్కరి కళ్ళు చెమరుస్తుంది.”
ఒకప్పుడు ఆ ఊరిలో ఆ ఇల్లు ఒక దేవాలయంలా ఉండేది. ముగ్గురు ఆడపిల్లలు, ఇద్దరు కొడుకులు.. ఆ తల్లిదండ్రుల కళ్ళలో కనిపించే వెలుగు ఆ ఇంటికి ప్రాణం పోసేది. పచ్చని తోరణంలా ఉండే ఆ కుటుంబం, కాలక్రమేణా స్వార్థం అనే చిచ్చులో ఎలా మాడిపోయిందో ఈ కథ చదివితే ప్రతి ఒక్కరి కళ్ళు చెమరుస్తాయి.
కలకలలాడే కాపురం: పచ్చని పందిరిలాంటి కుటుంబం
రామయ్య, పార్వతమ్మలది ఆదర్శవంతమైన దంపతులు. పల్లెటూర్లో కష్టపడి వ్యవసాయం చేస్తూ, తాము చదువుకోకపోయినా తమ ఐదుగురు పిల్లల చదువుల విషయంలో ఎక్కడా తగ్గలేదు. రామయ్య తెల్లవారుజామునే పొలానికి వెళ్లి, ఎండనక వాననక శ్రమించి సంపాదించిన ప్రతి రూపాయిని పిల్లల భవిష్యత్తు కోసమే ఖర్చు చేశారు. ముగ్గురు ఆడపిల్లలు—సుశీల, వనజ, శారదలకు అంగరంగ వైభవంగా పెళ్లిళ్లు చేశారు. పెద్ద కొడుకు రఘు, చిన్న కొడుకు కిరణ్ ఇద్దరూ సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్లుగా స్థిరపడ్డారు.
రఘు బెంగళూరులో, కిరణ్ హైదరాబాద్లో పెద్ద పొజిషన్లలో ఉండగా, ఆడపిల్లలు కోల్కతా మరియు అమెరికా వంటి విదేశాల్లో స్థిరపడ్డారు. ప్రతి ఏడాది సంక్రాంతి వస్తే చాలు, ఆ పల్లెటూరు ఇల్లు మనుషులతో, నవ్వులతో నిండిపోయేది. రామయ్య తన కష్టార్జితంతో పండించిన బియ్యం, కూరగాయలతో పిల్లలకు విందులు చేసేవాడు. “నాయనా, మీరు అక్కడ కష్టపడుతున్నారు, ఇక్కడ ఉన్నంత కాలం హాయిగా ఉండండి” అని కొడుకుల మీద భారం వేసేవాడు కాదు. అప్పుడు ఆ ఇంట్లో కుటుంబ అనుబంధాలు ఒక పవిత్రమైన బంధంగా ఉండేవి.
చీకటి మొదలైంది: తండ్రి మరణం.. తల్లి ఒంటరితనం
కాలచక్రం గిర్రున తిరిగింది. ఒకరోజు రామయ్య అకస్మాత్తుగా గుండెపోటుతో మరణించారు. ఆ ఇంటి పెద్ద దిక్కు కూలిపోయింది. తండ్రి ఉన్నంత కాలం లోటు తెలియని పిల్లలకు, ఆయన మరణం తర్వాత ఆ ఇంటి అసలు రంగు బయటపడటం మొదలైంది. భర్త నీడలో మహారాణిలా బతికిన పార్వతమ్మ, భర్త మరణం తర్వాత ఒక్కసారిగా కుంగిపోయింది. ఆ పల్లెటూరి పెద్ద ఇల్లు ఆమెను భయపెట్టసాగింది.
పండగ ముగియగానే ఎవరి దారి వారు చూసుకున్నారు. తల్లిని ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లేటప్పుడు ఎవరికీ పెద్దగా బాధ అనిపించలేదు. “అమ్మ జాగ్రత్త.. ఫోన్ చేస్తూ ఉండు” అని చెప్పి కార్లు ఎక్కేశారు. పార్వతమ్మకు వయసు పైబడటం వల్ల ఆరోగ్యం పాడవ్వడం మొదలైంది. ఆమెకు సరిగ్గా నడవలేకపోయినా, తన పనులు తనే చేసుకుంటూ కాలం వెళ్లదీసేది.
మొదలైన మనస్పర్థలు: పల్లెటూరు అమ్మ.. సిటీ కల్చర్!
అమ్మ ఆరోగ్యం పాడవుతోందని తెలిసినా, ఆమెను ఎవరు తమ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాలనే విషయంలో చర్చలు మొదలయ్యాయి. ఇక్కడే అసలు స్వార్థం బయటపడింది.
రఘు భార్య (పెద్ద కోడలు): “చూడండి, మీ అమ్మ పాతకాలం మనిషి. ఆమెకు సిటీ పద్ధతులు తెలియవు. మా ఫ్రెండ్స్ కిట్టీ పార్టీలకు వస్తే, ఆమె ఆ చీర కట్టుకుని సోఫాలో కూర్చుంటే నాకు అవమానంగా ఉంటుంది. కావాలంటే మీ తమ్ముడి దగ్గరకు పంపండి.”
కిరణ్ (చిన్న కొడుకు): “నేను ఒక్కడినేనా కొడుకును? అన్నయ్యకు కూడా బాధ్యత ఉంది కదా. పైగా నా ఫ్లాట్ చాలా చిన్నది, మాకు ఆఫీస్ వర్క్ ఉంటుంది. అమ్మను చూసుకోవడానికి నాకు టైమ్ లేదు.”
ఇక ఆడపిల్లల వంతు వచ్చింది. “మేము ఆడపిల్లలం, మాకు అత్తగారి ఇల్లు ఉంటుంది. మేము పండగకు వస్తాం కానీ, అమ్మను ఇంట్లో పెట్టుకోవడం సాధ్యం కాదు. అసలు కొడుకులు ఉండగా మాకెందుకు?” అని వారు కూడా తప్పుకున్నారు. పల్లెటూరి వేషధారణతో ఉన్న అమ్మ తమ సిటీ కల్చర్ కి సెట్ కాదని అందరూ నిర్ణయించుకున్నారు. ఒకప్పుడు ముద్దుగా పెంచుకున్న బిడ్డలే, ఇప్పుడు ఆమెను బాధ్యతగా కాక, ఒక భారంలా చూడటం ప్రారంభించారు.
కనిపెంచిన తల్లిపై పోటీతత్వం
తల్లిని పంచుకోవడంలో ఒక రకమైన పోటీ మొదలైంది. “ఒక నెల నీ దగ్గర, ఒక నెల నా దగ్గర” అని ఒప్పందాలు చేసుకున్నారు. పార్వతమ్మను ఒక ఊరి నుండి మరో ఊరికి పార్సెల్ లాగా మార్చేవారు. ఆ తల్లి కళ్ళముందే బిడ్డలు “నువ్వు ఎక్కువ రోజులు ఉంచుకున్నావు, నేను తక్కువ రోజులు ఉంచుకున్నాను” అని లెక్కలు వేసుకుంటూ గొడవ పడుతుంటే ఆమె గుండె చెరువైపోయేది.
మెల్లమెల్లగా వారి మధ్య మాటలు తగ్గిపోయి, కేవలం అమ్మ గురించి వాదనలు మాత్రమే మిగిలాయి. పార్వతమ్మకు అర్థమైపోయింది—తాను ఎవరికీ అక్కర్లేదని. చివరికి ఆమె పల్లెటూరు ఇంటికే తిరిగి వచ్చేసింది. ఒంటరిగా ఉండటమే మేలని నిర్ణయించుకుంది. కొద్ది రోజుల్లోనే ఆమె మనస్తాపంతో, సరైన సంరక్షణ లేక కన్నుమూసింది.
ఆస్తి కోసం ఆరాటం: పచ్చని కుటుంబంలో చిచ్చు
అమ్మ చనిపోయిందన్న వార్త వినగానే అందరూ వచ్చారు. కానీ అది దుఃఖం తీర్చుకోవడానికి కాదు, ఆస్తిని పంచుకోవడానికి! రామయ్య తన కాలంలో కష్టపడి కట్టిన ఆ పెద్ద ఇల్లు, ఊరి బయట ఉన్న ఐదెకరాల పొలం ఇప్పుడు అందరి కళ్ళలో మెరుస్తున్నాయి.
పెద్ద కొడుకు వాదన: “నేను పెద్దవాడిని, ఆచారాల ప్రకారం ఇంటిని నేనే ఉంచుకుంటాను. పొలంలో కూడా నాకు పెద్ద వాటా కావాలి.”
చిన్న కొడుకు వాదన: “నేను అమ్మ కోసం ఎంతో ఖర్చు చేశాను, ఆ ఇల్లు నాకే చెందాలి.”
ఆడపిల్లల తిరుగుబాటు: “చట్ట ప్రకారం మాకు సమాన హక్కు ఉంది. ఇల్లు అమ్మేసి మా వాటా మాకు ఇచ్చేయండి. లేదంటే కోర్టుకు వెళ్తాం.”
ఒకప్పుడు నవ్వులతో నిండిన ఆ ఇల్లు ఇప్పుడు ఆస్తి గొడవలు మరియు పోలీసు కేసులతో నిండిపోయింది. ఒకరిపై ఒకరు కేసులు పెట్టుకున్నారు. కోర్టు మెట్లు ఎక్కుతూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకోవడం మానేశారు. అన్నదమ్ముల మధ్య, అక్కాచెల్లెళ్ల మధ్య పచ్చగడ్డి వేస్తే భగ్గుమనేలా వైరం పెరిగిపోయింది.
నేటి దుస్థితి: విచ్ఛిన్నమవుతున్న కుటుంబాలు
నేడు ఆ ఐదుగురు ఐదు చోట్ల ఉన్నారు. అందరికీ హోదా ఉంది, బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ ఉంది. కానీ, ఆప్యాయంగా పిలిచే అమ్మ లేదు, ధైర్యం చెప్పే నాన్న లేడు. ఒకప్పుడు పచ్చగా ఉన్న కుటుంబం ఇప్పుడు ముక్కలు ముక్కలైపోయింది. ఇప్పుడు ఎవరి ఇంటికి ఎవరు వెళ్లడం లేదు. ఫోన్లలో కూడా పలకరించుకోవడం లేదు. మనసుల్లో కోపము, ద్వేషాలు నింపుకొని బ్రతుకుతున్నారు.
చివరికి ఆ పెద్ద ఇల్లు శిథిలావస్థకు చేరుకుంది. పెచ్చులూడిపోతున్న ఆ గోడలు ఒకప్పుడు అక్కడ విరిసిన నవ్వుల సాక్షిగా నిలబడి వెక్కిరిస్తున్నాయి. మానవ విలువలు మంటగలిసి, కేవలం డబ్బు చుట్టూ తిరిగే ప్రపంచంలో అనుబంధాలు ఎలా అంత్యక్రియలు జరుపుకుంటున్నాయో ఈ కథే ఒక నిదర్శనం.
ఇది ఒక కథలాగా అనిపించినా… ఇది జీవిత సత్యం. ఎన్నో కుటుంబాలలో బయటికి రాకుండా జరుగుతున్నటువంటి బ్రతుకు నిజం. తల్లిదండ్రులు బిడ్డల్ని కని పెంచి పెద్ద చేసి, ఎన్ని సమస్యలు వచ్చినా ఎన్ని ఆపదలు వచ్చినా వారిని కాపాడుకుంటూ,వారి కోసం ప్రతి కష్టాన్ని కడుపులో దాచుకొని, తను తినకుండా బిడ్డలకి పెట్టుకొని అనేకమైన టెన్షన్లని భరిస్తూ, తన బిడ్డల కోసం కష్టపడే తల్లిదండ్రులు ఇప్పటికీ ఉన్నారు. తల్లిదండ్రులు అంటే అంతే! అటువంటి తల్లితండ్రులు ఎప్పటికీ ఉంటారు.
కానీ బిడ్డలు ఒక వయసు వచ్చాక, పెద్దయ్యాక బయట ప్రపంచం అలవాటయ్యాక, తల్లిదండ్రులు సినిమాలో లాగా కలర్ ఫుల్ బట్టలు వేసుకోవాలి, జాగింగ్లు చేయాలి, స్పోర్ట్స్ ఆడాలి అని అపోహ పడుతూ ఉంటారు.మీరు కూడా అలాగే ఉన్నారా? అమ్మానాన్నని సిటీకి తీసుకెళ్లి అన్నీ చూపించాలి వారిని సంతోషంగా చూసుకోవాలి, అని అనుకున్నప్పుడు మా అమ్మ మా నాన్న మురికిగా ఉంటారు, మా చుట్టుపక్కల వాళ్ళు ఏమనుకుంటారో అనే బిడ్డలు ఎంతమంది ఉన్నారు?
ఆడపిల్లలు ఇది నా బాధ్యత కాదు మా అన్నల బాధ్యత మా తమ్ముడి బాధ్యత అని అనుకొని చేతులు దులుపుకుంటున్నారే? అసలు న్యాయమేనా! ఆడపిల్లలను, మగ పిల్లల కంటే మరీ ఎక్కువ సంప్రదాయాలు వారికి చేసి కష్టపడి మంచి సంబంధాలు చూసి వారికి పెళ్లి చేసి, బిడ్డ ఇంటిలో నుండి అత్తగారింటికి వెళుతుంటే కన్నీరు కార్చిన తల్లిదండ్రులని చూసుకునే బాధ్యత ప్రతి ఆడపిల్లకి ఉంది. కానీ సమాజం దాన్ని కేవలం మగవారికి బాధ్యత మాత్రమే అన్నట్లుగా చిత్రీకరించింది.
జీవితం బరువు ఎక్కుతుంది, పోషణ కష్టమవుతుంది అని మన నాన్న, అనుకొని ఉండుంటే మనం ఇప్పుడు ఈ పరిస్థితిలో ఉండేవాళ్ళమా? మనం చిన్నప్పుడు అమ్మానాన్న లేకపోతే ఉండేవాళ్ళం కాదు. అదే పెద్దయ్యాక వాళ్ళని దగ్గరికి వెళ్ళటానికి మనకు ఎందుకు కష్టమవుతుంది? తల్లిదండ్రులు భారం ఎందుకు అవుతున్నారు? అంటే ఒకడికి పెళ్లయ్యాక వాడికి భార్య, బిడ్డలు, వాళ్ళ పోషణ, అది మాత్రమే చూసుకుంటున్నారు. అంటే తల్లి బాధ్యత తీసుకోరా? తల్లిని చూసుకునే బాధ్యత బిడ్డలకి ఉండగా? నీ బిడ్డల్ని ఇప్పుడు నువ్వు వదిలేసేయ్… నీ బిడ్డలని నువ్వు పట్టించుకోవద్దు. నీ బిడ్డలను పట్టించుకుంటున్నావంటే నీ తల్లిదండ్రులను కూడా నువ్వు చూసుకోవాల్సిన బాధ్యత ఉంది కదా! ఇది ప్రతి కుటుంబంలో తల్లిదండ్రులు అనుభవిస్తున్న మానసిక వేదన. ఒక బిడ్డ ఉంటే ఒక బాధ, ఇద్దరు ముగ్గురు బిడ్డలు ఉంటే మరొక బాధ. ఒకరు ఉంటేనేమో బరువు అవుతుందని పూర్తిగా వదిలేస్తున్నారు. ఇద్దరు ముగ్గురు ఉంటే… నీకు బాధ్యత లేదా? నీకు బాధ్యత లేదా? అంటూ కొట్టుకుంటున్నారు. తల్లిదండ్రులు మన బరువు కాదు మన ప్రేమ. మన బ్రతుకు ఇచ్చిందే మన అమ్మానాన్న. మన జీవితంలో ఎన్ని రోగాలు వచ్చి వెళ్లాయి. ఆ రోగాల నుండి కాపాడింది ఎవరు ? అమ్మానాన్న. కూలి పని చేస్తున్న వారికి ,నచ్చిన ఆశలను చంపుకొని మనల్ని పోషించి, హాస్పిటల్ చుట్టూ తిరిగి మనల్ని కాపాడుకొని ఇంత వారిని చేసిన తల్లిదండ్రులని బాధ్యతగా ఫీల్ అవుతున్నావా? ఒకసారి ఆలోచించు నువ్వు లేకపోతే నీ బిడ్డలు బ్రతుకగలరా? పెరిగి పెద్దవగలరా? అలాగే మన అమ్మానాన్న లేకపోతే మనం పెరిగి పెద్దవగలమా ? నీ బిడ్డల్ని చూసుకునే బాధ్యత ఎంత ఉందో మన అమ్మానాన్నలను చూసుకునే బాధ్యత కూడా మనకు అంతే ఉంది కదా…దయచేసి తల్లిదండ్రులని ప్రేమించండి.వారిని బరువుగా కాకుండా బాధ్యతగా, ప్రేమగా చూసుకోండి. వాళ్లు బ్రతికున్నన్ని రోజులు నా బిడ్డ నాకు ఉన్నాడు, నాకు ఏ సమస్య వచ్చినా నా బిడ్డ ఉండగా నాకు ఏమీ కాదు. అని ధైర్యాన్నివ్వండి. ఇంకొద్దిగా రోజులు బ్రతుకుతారు. మనమందరం తల్లిదండ్రులని ప్రేమిద్దాం . వారి కష్టాలని వారి ఆవేదనని అర్థం చేసుకొని తల్లి తండ్రులని బరువుగా కాకుండా బాధ్యతగా స్వీకరిద్దాం.
మరిన్ని అప్డేట్స్ కొరకు వాట్సాప్ చానల్ లో జాయిన్ అవ్వండి.
About the Author
