రాత్రి నిద్రను మించిన అమృతం లేదు... ఓటీటీ వ్యసనం మనిషి జీవితాన్ని ఎలా నాశనం చేస్తుందో తెలిపే విక్రమార్క భేతాళ కథ!
అర్ధరాత్రి శ్మశానం – జమ్మి చెట్టు కింద నిశ్శబ్దం
ఆకాశంలో మబ్బులు కమ్మి ఉన్నాయి. సన్నటి చిరుజల్లులు పడుతుండటంతో శ్మశానవాటికలోని చితుల నుంచి లేచే పొగ నేలను తాకుతూ వింతైన గంధకాన్ని వెదజల్లుతోంది. ఎముకలు కొరికే చలి. అయినా విక్రమార్క మహారాజు అడుగుల్లో ఏమాత్రం తడబాటు లేదు. పట్టుదలతో ఆ మహావృక్షం పైకి ఎక్కి, తలకిందులుగా వేలాడుతున్న ఆ శవాన్ని దించి, తన బలమైన భుజంపై వేసుకుని నిశ్శబ్దంగా నడవడం ప్రారంభించాడు.
అప్పుడు ఆ శవంలోని భేతాళుడు కదిలాడు. అతని కళ్ళల్లో ఒక వింతైన మెరుపు మెరిసింది.
“రాజా! నీ నిరంతర శ్రమను చూస్తుంటే నాకు ఆశ్చర్యంగా ఉంది. అలసట లేకుండా గమ్యం వైపు సాగిపోతున్నావు. కానీ నేటి ఆధునిక కాలంలో మనుషులు పగలు నిద్రమత్తులో, రాత్రిళ్లు మేల్కొని జీవితాలను ఎలా నాశనం చేసుకుంటున్నారో నీకు తెలుసా? ‘ఒక్క ఎపిసోడ్ చూసి పడుకుందాం’ అనే ఒక చిన్న ఆలోచన మనిషి మెదడును ఎలా బానిసగా మారుస్తోందో చెప్పే కథ ఇది. ఇదిగో ఈ ఆధునిక సంసారంలోని కన్నీటి గాథను విను. నా ప్రశ్నకు సమాధానం తెలిసి కూడా దాచావో… నీ తల పగిలి నూరు ముక్కలవుతుంది జాగ్రత్త!” అంటూ కథను మొదలుపెట్టాడు.
నవ్యనగరంలో ఒక వెలుగు గది – వర్షిత్ కథ
హైటెక్ సిటీలో ఒక గేటెడ్ కమ్యూనిటీ అపార్ట్మెంట్. సమయం అర్ధరాత్రి 2:30 దాటింది. బయట ప్రపంచమంతా గాఢ నిద్రలో మునిగిపోయి ఉంది. కానీ మూడో అంతస్తులోని ఒక ఫ్లాట్ బెడ్రూమ్లో మాత్రం చిమ్మచీకటి మధ్య ఒక తెల్లటి నీలి కాంతి మొహంపై పడుతోంది.
అక్కడ వర్షిత్ అనే 28 ఏళ్ల ప్రాడక్ట్ డిజైనర్ కూర్చుని ఉన్నాడు. చేతిలో పెద్ద స్క్రీన్ ఉన్న ఐప్యాడ్. కళ్ల కింద నల్లటి వలయాలు, కనుగుడ్లు రక్తం కారేలా ఎర్రబడి ఉన్నాయి. పక్కనే భార్య ప్రియ గాఢ నిద్రలో ఉంది. ఆమె చేతికి తగిలినప్పుడల్లా వర్షిత్ కాస్త దూరంగా జరిగి, ఇయర్ఫోన్స్ను చెవుల్లో మరింత గట్టిగా నొక్కుకుంటున్నాడు.
స్క్రీన్పై ఒక కొరియన్ సైకలాజికల్ థ్రిల్లర్ సిరీస్ రన్ అవుతోంది. ఆ ఎపిసోడ్ ఆఖరి క్షణంలో విలన్ ముసుగు తీసే సమయానికి స్క్రీన్ బ్లాక్ అయిపోయింది. కింద చిన్న అక్షరాలతో ఒక బటన్ కనిపించింది: “Next episode plays in 5 seconds…”
వర్షిత్ మనసులో అనుకున్నాడు: “అయ్యో! విలన్ ఎవరో చూసేయాలి… ఒక్క పది నిమిషాలు చూసి ఆపేస్తా. రేపు ఆఫీస్లో క్లయింట్ ప్రెజెంటేషన్ ఉంది.”
కానీ ఆ పది నిమిషాలు కాస్తా తెల్లవారుజామున 4:45 అయ్యింది. సిరీస్ మొత్తం అయిపోయేసరికి అతనికి కళ్లు మంటలు పుట్టడం మొదలైంది. తల వెనుక భాగం నుంచి నరాలు చిట్లిపోతున్నంత నొప్పి. అప్పటికే బయట పక్షుల కిలకిలరావాలు మొదలయ్యాయి.
“ఛా! ఈ రోజూ ఇంతే అయిపోయింది” అని ఫోన్ పక్కన పడేసి దుప్పటి ముసుగు తన్నాడు.
అలారం మోగిన వేళ – విరిగిపోతున్న సంసారం
ఉదయం 7:30 గంటలకు అలారం కర్కశంగా మోగింది. వర్షిత్ తల బరువుగా మారింది. ఒంటికి ఏదో రోగం సోకినట్లు తీవ్రమైన అలసట. బెడ్రూమ్ తలుపు తీస్తూ ప్రియ లోపలికి వచ్చింది. చేతిలో కాఫీ కప్పు ఉంది.
“వర్షిత్! లేవండి… ఎనిమిది కావస్తోంది. బాబు స్కూల్ వ్యాన్ వచ్చే టైమ్ అయింది, మీరు ఆఫీస్కి లేట్ అవుతుంది కదా?” అంది ప్రేమగా.
వర్షిత్ అసహనంగా కళ్లపై చేతులు పెట్టుకుని, “ఛీ! ఆ గొంతు కాస్త తగ్గించు ప్రియా. తల పగిలిపోతోంది. ఇంకో అరగంట పడుకోనివ్వు” అని అరిచాడు.
ప్రియ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. గత ఆరు నెలలుగా ఆమె చూస్తున్న నరకం ఇది. వర్షిత్ పక్కనే ఉన్న ఖాళీగా పడి ఉన్న ఐప్యాడ్ను ఆమె చూసింది. స్క్రీన్పై ఇంకా ఆ సిరీస్ హోమ్ పేజీ కనిపిస్తూనే ఉంది.
“మళ్లీ రాత్రంతా నిద్రపోలేదా మీరు? అసలు మీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా వర్షిత్? నెలకు మూడు వేలు పెట్టి ఆరు ఓటీటీ ప్లాట్ఫామ్లు సబ్స్క్రైబ్ చేసుకున్నారు. ఆఫీస్ నుంచి రాగానే ఫోన్, రాత్రి బెడ్రూమ్లో ల్యాప్టాప్… బాబుతో ఆడుకోవడానికి పది నిమిషాలు సమయం ఉండదు, నాతో మాట్లాడటానికి తీరిక ఉండదు. అసలు మన సంసారం ఎటు వెళ్తుందో మీకు అర్థమవుతోందా?” అంది ప్రియ గద్గద స్వరంతో.
వర్షిత్ దుప్పటి తీసి విసిరికొట్టాడు.
“ఏంటి నా మీద పెత్తనం చేస్తున్నావా? రోజంతా ఆఫీస్లో చచ్చేలా కష్టపడుతున్నాను. నాకంటూ కాస్త ఎంటర్టైన్మెంట్ ఉండకూడదా? కాస్త రిలాక్స్ అవ్వడానికి సిరీస్ చూస్తే నేరమా? నీలా రోజంతా ఇంట్లో కూర్చుని సీరియల్స్ చూసేవాళ్లకి నా పని విలువ ఎలా తెలుస్తుంది?” అంటూ నోటికొచ్చినట్లు మాట్లాడాడు.
ప్రియ నిశ్చేష్టురాలైంది. ఒకప్పుడు ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్న ఆ మృదుస్వభావి వర్షిత్ ఎక్కడ? కళ్లెదుట ఎప్పుడూ చిరాకు పడే ఈ మృగం ఎవరు? ఆమె ఏమీ మాట్లాడకుండా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ కిచెన్లోకి వెళ్లిపోయింది.
ఆఫీస్లో దెబ్బతిన్న కెరీర్ – చేజారిన అవకాశం
ఆఫీస్కు వెళ్లిన వర్షిత్కు అసలు ఏకాగ్రత కుదరలేదు. ఎడతెగని ఆవలింతలు, కంప్యూటర్ స్క్రీన్ చూస్తుంటే అక్షరాలు డబుల్గా కనిపించడం మొదలైంది. కళ్లు డ్రై అయిపోయి తీవ్రమైన దురద వస్తోంది. మధ్యమధ్యలో వాష్రూమ్కి వెళ్లి చల్లటి నీళ్లతో కళ్లు కడుక్కుంటున్నాడు.
మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు యూఎస్ క్లయింట్లతో కీలకమైన వీడియో కాన్ఫరెన్స్ మొదలైంది. ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్ ప్రదీప్ మైక్ తీసుకుని, “వర్షిత్! నెక్స్ట్ ఫేజ్ డిజైన్ డెమోను నువ్వు స్క్రీన్ షేర్ చేసి వివరించు” అన్నాడు.
వర్షిత్ లాప్టాప్ ఓపెన్ చేశాడు. కానీ అతని మెదడు స్పందించడం లేదు. రాత్రి చూసిన క్రైమ్ థ్రిల్లర్ సీన్లు, అందులోని మ్యూజిక్ అతని చెవుల్లో ఇంకా రీసౌండ్ వస్తున్నాయి. ఒక సింపుల్ ఫీచర్ను ఎక్స్ప్లెయిన్ చేయడానికి మాటలు తడబడ్డాయి. స్లైడ్స్ మార్చడంలో తప్పులు చేశాడు. క్లయింట్ తీవ్ర అసంతృప్తి వ్యక్తం చేశాడు: “Is your designer prepared for this meeting? This is utterly unprofessional!”
మీటింగ్ ముగియగానే మేనేజర్ ప్రదీప్ వర్షిత్ను తన క్యాబిన్కి పిలిపించాడు.
“వర్షిత్, నీకు ఏమైంది? గత ఆరు నెలల నుండి నీ పెర్ఫార్మెన్స్ పూర్తిగా దిగజారిపోయింది. మొహం చూస్తే ఏదో రోగిలా కనిపిస్తున్నావు. నీ క్రియేటివిటీ అంతా ఏమైపోయింది? ఇలాగైతే ఈ ప్రాజెక్ట్ నుంచి నిన్ను రీప్లేస్ చేయాల్సి వస్తుంది. బీ కేర్ఫుల్!” అని వార్నింగ్ ఇచ్చాడు.
వర్షిత్కు అవమానంతో తల కొట్టేసినట్లయింది. బాధతో క్యాబ్ ఎక్కి ఇంటికి చేరుకున్నాడు.
నరకంలోకి జారిన రాత్రి – ఊహించని ప్రమాదం
ఇంటికి రాగానే జరిగిన అవమానం, ఆఫీస్ ఒత్తిడి వర్షిత్ను మరింత కుంగదీశాయి. నిజానికి ఆ సమయంలో అతను చేయాల్సింది విశ్రాంతి తీసుకోవడం లేదా భార్యతో మాట్లాడి సాంత్వన పొందడం. కానీ, వ్యసనం ఎలా పనిచేస్తుందో తెలుసా? బాధను మర్చిపోవడానికి కూడా అదే విషాన్ని మందులా వాడుతుంది!
వర్షిత్ మళ్లీ తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకున్నాడు. ఈసారి ఒక కొత్త సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్ ప్లే చేశాడు.
రాత్రి 11 గంటలైంది. 12 గంటలైంది. 1 గంటైంది.
వర్షిత్ కళ్లు భరించలేనంతగా లాగుతున్నాయి. స్క్రీన్ వెలుతురును తట్టుకోలేక కళ్ల నుంచి ధారాపాతంగా నీళ్లు కారుతున్నాయి. అకస్మాత్తుగా అతని కంటి ముందు అంతా చీకటిమయమైంది. కనుగుడ్లలో తీవ్రమైన మంట, ఎవరో సూదులతో గుచ్చినట్లు భయంకరమైన నొప్పి!
“అమ్మా! కళ్లు కనిపించడం లేదు! ప్రియా… ప్రియా!” అని వర్షిత్ గట్టిగా కేకలు వేస్తూ మంచంపై నుంచి కిందపడిపోయాడు. అతని చేతిలోని ఐప్యాడ్ నేలకేసి కొట్టుకుని స్క్రీన్ పగిలిపోయింది.
ప్రియ పరుగున గదిలోకి వచ్చింది. వర్షిత్ నేలపై దొర్లుతూ కళ్లు గట్టిగా పిసుకుంటూ విలవిల్లాడుతున్నాడు.
“వర్షిత్! ఏమైంది? ఏమైంది మీకు?” అని భయంతో వణికిపోతూ అడిగింది.
“నాకు ఏమీ కనిపించడం లేదు ప్రియా! అంతా మసకగా ఉంది… కళ్లలో నిప్పులు పోసినట్లుంది!” అని అరిచాడు.
ప్రియ ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా, పక్కింటి వారి సాయంతో అర్ధరాత్రే వర్షిత్ను దగ్గర్లోని ఐ హాస్పిటల్ ఎమర్జెన్సీ వార్డుకు తీసుకెళ్లింది.
డాక్టర్ హెచ్చరిక – కఠినమైన నిజం
హాస్పిటల్లో చీఫ్ ఆఫ్తాల్మాలజిస్ట్ డాక్టర్ శాస్త్రి వర్షిత్కు పరీక్షలు నిర్వహించారు. కళ్లకు ప్రత్యేకమైన డ్రాప్స్ వేసి, బ్యాండేజ్ కట్టారు. ఆ తర్వాత క్యాబిన్లో కూర్చున్న ప్రియ, వర్షిత్లతో డాక్టర్ చాలా సీరియస్గా మాట్లాడారు.
“వర్షిత్ గారూ! మీరు చాలా పెద్ద ప్రమాదం నుంచి తప్పించుకున్నారు. దీనిని ‘సివియర్ కంప్యూటర్ విజన్ సిండ్రోమ్’ (CVS) మరియు ‘కార్నియల్ ఎరోషన్’ అంటారు. కంటిని నిరంతరం బ్లూ-లైట్ స్క్రీన్లకు ఎక్స్పోజ్ చేయడం, రెప్ప వేయడం పూర్తిగా మరిచిపోవడం, అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా నిద్రను పూర్తిగా త్యాగం చేయడం వల్ల మీ కంటి ఉపరితలం దెబ్బతింది. మీ కార్నియాపై సన్నటి గీతలు పడ్డాయి.”
వర్షిత్ వణుకుతున్న గొంతుతో, “డాక్టర్… నాకు మళ్లీ చూపు వస్తుందా?” అని అడిగాడు.
“లక్కీగా ఇంకా నరాలు శాశ్వతంగా చచ్చిపోలేదు. కానీ మీరు వెంటనే మీ జీవనశైలిని మార్చుకోకపోతే, జీవితాంతం మసక చూపుతోనే బతకాల్సి వస్తుంది. స్క్రీన్ డిటాక్స్ వెంటనే మొదలుపెట్టాలి. కనీసం మూడు వారాల పాటు ఫోన్, ల్యాప్టాప్, టీవీ ముట్టుకోవడానికి వీల్లేదు. ప్రతిరోజూ 8 గంటల సహజమైన నిద్ర తప్పనిసరి. మీరు ఒంటరితనం లేదా ఒత్తిడి నుంచి పారిపోవడానికి ఈ స్క్రీన్లను ఆశ్రయిస్తున్నారు. కానీ ఆ స్క్రీన్ మీ శారీరక ఆరోగ్యాన్ని మాత్రమే కాదు, మీ మెదడు ఆలోచనా సామర్థ్యాన్ని కూడా కాల్చేస్తోంది!” అని గట్టిగా హెచ్చరించారు.
డాక్టర్ మాటలు వింటుంటే వర్షిత్ గుండె బరువెక్కింది. పక్కనే కూర్చుని నిశ్శబ్దంగా ఏడుస్తున్న భార్య చేతిని అతను స్పర్శతో అందుకున్నాడు. ఆ క్షణంలో అతనికి అర్థమైంది… క్షణికమైన కాలక్షేపం కోసం తను ఎంత పెద్ద మూల్యం చెల్లించుకోబోయాడో!
భేతాళుడి గంభీరమైన ప్రశ్న
ఈ విధంగా కథను ముగించి, భేతాళుడు విక్రమార్కుడిని ఉద్దేశించి వికటహాసం చేస్తూ ఇలా అన్నాడు:
“రాజా! నేడు నగరాల్లో వర్షిత్ లాంటి వాళ్లు కోట్లలో ఉన్నారు. ఆఫీస్ ఒత్తిడిని మర్చిపోవడానికి లేదా వినోదం పేరుతో అర్ధరాత్రుళ్లు నిద్రను చంపుకుని స్క్రీన్ల ముందు గడుపుతూ అనారోగ్యాన్ని కొనితెచ్చుకుంటున్నారు. వర్షిత్ కళ్లు కోల్పోయే పరిస్థితికి వచ్చి, అతని సంసారం, కెరీర్ ముక్కలవ్వడానికి అసలైన బాధ్యుడు ఎవరు?
యూజర్ల మనస్తత్వాలను (Psychology) స్టడీ చేసి, వాళ్లు నిద్రపోకుండా వరుసగా ఎపిసోడ్లు చూసేలా ‘ఆటో-ప్లే’, ‘క్లిఫ్హ్యాంగర్’ వంటి ఫీచర్లు పెట్టి స్క్రీన్లకు కట్టిపడేస్తున్న ఆ ఓటీటీ (OTT) ప్లాట్ఫామ్లు మరియు వాటిని రూపొందించిన కంపెనీలా?
కుటుంబంతో గడపాల్సిన సమయాన్ని, ఆరోగ్యానికి ఇవ్వాల్సిన నిద్రను నిర్లక్ష్యం చేస్తూ, తన బలహీనతను ఎంటర్టైన్మెంట్ అని సమర్థించుకున్న వర్షిత్ స్వీయ నియంత్రణ లేని మనస్తత్వమా?
లేక భర్త తప్పుదారి పడుతున్నప్పుడు మొదట్లోనే గట్టిగా అడ్డుకోలేక, పరిస్థితులు చేయిదాటే వరకు చూస్తూ ఉన్న భార్య ప్రియ ఉదాసీనతా?
రాజా! ఈ ప్రశ్నకు నీ వద్ద సరైన తార్కిక సమాధానం ఉంది. తెలిసి కూడా సమాధానం దాటవేశావో, నీ తల వేయి చెక్కలై రాలిపోతుంది!”
విక్రమార్కుడి తిరుగులేని తీర్పు
విక్రమార్క మహారాజు ప్రశాంతమైన, గంభీరమైన కంఠంతో ఇలా సమాధానమిచ్చాడు:
“భేతాళా! ఈ అనర్థానికి నూటికి నూరు శాతం బాధ్యుడు వర్షిత్ మాత్రమే! దీనికి గల స్పష్టమైన కారణాలు ఇవిగో:
మొదటిది – స్వయం నియంత్రణ లోపం: ఓటీటీ ప్లాట్ఫామ్లు వ్యాపారం కోసం పుట్టుకొచ్చాయి. ప్రపంచంలో ఏ వ్యాపారమైనా వినియోగదారుడిని ఆకర్షించడానికే చూస్తుంది. పూర్వకాలంలో జూదశాలలు, మద్యం దుకాణాలు కూడా ఇలాగే ఆకర్షించేవి. వ్యాపార సంస్థలు ప్రలోభాలను సృష్టించవచ్చు, కానీ ఆ ఉచ్చులో పడాలా వద్దా అనేది విచక్షణ గల మనిషి నిర్ణయంపై ఆధారపడి ఉంటుంది.
రెండవది – సమయపాలన విస్మరించడం: వర్షిత్ నిరక్షరాస్యుడు కాదు. ఒక విద్యావంతుడు, సాఫ్ట్వేర్ రంగంలో ఉన్నవాడు. నిద్ర లేకపోతే ఆరోగ్యం పాడవుతుందని అతనికి తెలియనిది కాదు. తన అలసత్వాన్ని, మానసిక బలహీనతను “రిలాక్సేషన్” అనే ముసుగుతో కప్పిపుచ్చుకుంటూ స్వయంగా పతనాన్ని ఆహ్వానించాడు.
మూడవది – భార్యను నిందించడం తగదు: ప్రియ తన బాధ్యతను సక్రమంగానే నిర్వర్తించింది. అతను విచ్చలవిడిగా సమయం వృధా చేస్తున్నప్పుడు ప్రేమతో చెప్పింది, హెచ్చరించింది. కానీ అహంకారంతో, చిరాకుతో ఆమె మాటలను పెడచెవిన పెట్టి అవమానించింది వర్షితే. కుటుంబం ఇచ్చిన హెచ్చరికను పట్టించుకోని వ్యక్తికి ఎవరూ రక్షణ కల్పించలేరు.
మనిషికి అత్యంత విలువైన ఆస్తి అతని ఆరోగ్యం మరియు సమయం. క్షణికమైన కాల్పనిక కథల (Fiction) కోసం కళ్లెదుట ఉన్న నిజ జీవితాన్ని, కంటి చూపును పణంగా పెట్టడం మూర్ఖత్వం తప్ప మరొకటి కాదు. కాబట్టి ఈ పాపంలో ఓటీటీ కంపెనీలది వ్యాపార నేరం అయితే, జీవితాన్ని తగలబెట్టుకున్నది మాత్రం వర్షిత్ విచక్షణారాహిత్యమే!”
ముగింపు
విక్రమార్కుడి ధర్మబద్ధమైన తీర్పును వినగానే భేతాళుడు మౌనం వీడిన రాజుకు దక్కకుండా… “శభాష్ విక్రమార్కా! నేటి కాలంలో నిద్రను అమ్ముకుని నీలి తెరల వెనుక బతుకుతున్న యువతకు సరిగ్గా సరిపోయే కనువిప్పు కలిగించే తీర్పు చెప్పావు. కానీ నీ మౌనం వీడింది కాబట్టి నేను మళ్లీ వెళ్తున్నాను!” అంటూ ఒక్క ఉదుటున ఎగిరిపోయి మళ్లీ ఆ మహావృక్షం కొమ్మను చేరుకున్నాడు.
నీతి (Moral Lesson): సాంకేతికత లేదా వినోదం మనిషి శ్రమను తగ్గించి ఉల్లాసాన్ని ఇవ్వడానికే తప్ప, మన సమయాన్ని, ఆరోగ్యాన్ని, బంధాలను మింగేసే రాక్షసిగా మారకూడదు. రాత్రి నిద్రను మించిన అమృతం లేదు; కంటి చూపును మించిన ఐశ్వర్యం లేదు. తెరలను కట్టడి చేయకపోతే, అవి మన జీవితాల తెరలను శాశ్వతంగా దించేస్తాయి!
About the Author
