1990లో మొదలైన ప్రేమ... కాలాన్ని దాటి 2026లో పునర్జన్మగా మళ్లీ కలిసిన ఇద్దరి అద్భుతమైన ప్రేమకథ.
1990వ సంవత్సరం, ఆషాడ మాసం కృష్ణపక్షం. రాయలసీమలోని ఆ ఎర్రమట్టి పల్లెటూర్లో వెన్నెల కాంతి పరుచుకుని ఉంది. ఆ రాత్రి గాఢమైన నిశ్శబ్దంలో కేవలం వానకోయిలల కూతలు, ఎండుటాకుల చప్పుడు మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి.
శశిరేఖ తన పెంకుటింటి అరుగు మీద కూర్చుని ఉంది. ఆమె చేతిలో ఎర్రటి బైండింగ్ ఉన్న ఆ డైరీ ఉంది. పక్కనే ఉన్న చిన్న చెక్క ముక్క మీద పాతకాలపు ‘మర్ఫీ’ రేడియో ఒకటి గుయ్యిమని శబ్దం చేస్తోంది. ఆ రేడియో తిప్పే నాబ్ పదే పదే లూజ్ అవుతుంటే, శశిరేఖ దాన్ని సరిచేస్తూ ఏదో పాత ఆకాశవాణి లలిత సంగీతం కోసం వెతుకుతోంది.
హఠాత్తుగా… ఆకాశంలో ఒక పెద్ద సిరివెన్నెల మెరుపు మెరిసింది! మబ్బులు లేవు, వాన జాడ లేదు, కానీ ఆ మెరుపు కాంతికి ఊరంతా ఒక్కక్షణం పగటిపూటలా మారిపోయింది. అదే సమయంలో రేడియోలో ఫ్రీక్వెన్సీ మారిపోయి తీవ్రమైన ‘జిర్ర్’ అనే శబ్దం వచ్చింది.
తరువాతి క్షణంలో… ఆ 1990ల నాటి రేడియోలోంచి ఒక వింత పాట వినిపించడం ప్రారంభమైంది! ఆ పాటలోని ఇన్స్ట్రుమెంట్స్, ఆ బేస్, ఆ గాత్రం శశిరేఖ ఎప్పుడూ వినలేదు. అందులో ఎలక్ట్రానిక్ బిట్స్, మోడ్రన్ మ్యూజిక్ వస్తున్నాయి. ఆ పాటలోని అక్షరాలు చాలా స్పష్టంగా వినిపించాయి:
“కాలం దాటి నీ కోసం వచ్చానే శశీ… నీ కంటి పాపలో నన్ను దాచుకోవా…?”
శశిరేఖ ఒళ్లు జలదరించింది. ఆ రేడియోను ఆశ్చర్యంగా, భయంగా చూసింది. 1990ల నాటి ఏ ఆకాశవాణి కేంద్రమూ ఇలాంటి పాటను ప్రసారం చేయదు. అసలు ఆ పాటలో తన పేరు ‘శశీ’ అని పిలవడం ఏమిటి?
“ఏంది సామీ ఇది… రేడియోలో నా పేరే వినపడతా ఉంది? నా మనసులో ఉన్న కార్తీక్ గాడు పంపిన పాటనా ఇది?” అని మనసులోనే అనుకుంది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. రేడియో నాబ్ తిప్పినా ఆ పాట ఆగలేదు.
సరిగ్గా అదే క్షణంలో… 2026వ సంవత్సరంలో ఉన్న కార్తీక్ తన బెంగళూరు రూమ్లో కూర్చుని హెడ్ఫోన్స్ పెట్టుకుని ఒక మోడ్రన్ AI కంపోజ్డ్ మెలోడీ పాటను వింటున్నాడు. అతనికి తెలియదు… తన స్మార్ట్ఫోన్ నుండి వెలువడుతున్న ఆ డిజిటల్ సిగ్నల్స్, కాలచక్రంలో ఏర్పడిన ఒక చిన్న రంధ్రం ద్వారా 1990ల నాటి శశిరేఖ రేడియోకి కనెక్ట్ అయ్యాయని!
బావి దగ్గర విరిగిన గాజులు
మరుసటి రోజు సాయంత్రం వేళ. ఊరి చివర ఉన్న పాత బావి దగ్గరికి నీళ్లు తోడుకోవడానికి వెళ్లాడు శశిరేఖ తండ్రి. శశిరేఖ కూడా ఆయన వెంటే చిన్న ఇత్తడి బిందె పట్టుకుని నడిచింది. ఆ బావి చుట్టూ పెద్ద పెద్ద మర్రిచెట్లు, దట్టమైన పొదలు ఉన్నాయి. ఊరి జనం సాయంత్రం ఆరు దాటితే ఆ బావి వైపు వెళ్లరు. అక్కడ ఏవేవో వింత శబ్దాలు వినిపిస్తాయని ప్రచారం ఉంది.
శశిరేఖ బిందెలో నీళ్లు తోడుతుండగా, బావి వెనుక ఉన్న గట్టు మీద ఏదో వెలిగినట్టు అనిపించింది. ఒక వింత నీలి రంగు కాంతి మెరిసి మాయమైంది. దానివెంటే… ‘గాజులు విరిగిన చప్పుడు’ కంగారుగా వినిపించింది!
‘ఛాన్… ఛాన్…’ మంటూ గాజులు రాతి నేల మీద పడి పగిలిపోయిన శబ్దం!
శశిరేఖ ఆందోళనగా అటువైపు వెళ్లి చూసింది. అక్కడ ఎవ్వరూ లేరు. కానీ రాతి అరుగు మీద కొన్ని పచ్చటి, ఎర్రటి గాజు ముక్కలు చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి. విచిత్రమేమిటంటే… ఆ గాజుల పైభాగంలో లైట్ వెలుగుతున్న చిన్న డిజిటల్ డిజైన్ ఉంది! 1990ల కాలంలో అలాంటి గాజులు ప్రపంచంలోనే లేవు!
శశిరేఖ నెమ్మదిగా వంగి ఆ గాజు ముక్కను చేతిలోకి తీసుకుంది. ఆ గాజు ముక్కను తాకగానే ఆమెకు ఒక వింత అనుభూతి కలిగింది. ఆమె కళ్ల ముందు 2026 నాటి కార్తీక్ రూపం ఒక్క క్షణం మెరిసింది. కార్తీక్ ఏదో విపత్తులో ఉన్నట్టు, తన సహాయం కోసం చూస్తున్నట్టు ఆమె అంతరాత్మ ఘోషించింది.
ఆ గాజు ముక్క వెనుక భాగంలో ఒక పాత ముక్క రాసి ఉంది: “2026 – కార్తీక్”.
“సామీ! ఇది కార్తీక్ గాడి గాజు ముక్కే! వాడు నన్ను వెతుక్కుంటా ఈ కాలానికి రాడానికి చూస్తున్నాడా? అందుకే ఈ గాజులు కాలాల సరిహద్దుల్లో నలిగిపోయి ఇక్కడ పడిపోయాయా?” అని శశిరేఖ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.
రాత్రి కాగానే శశిరేఖ తన గదిలోకి వెళ్లి, ఆ పాత ఇనుప పెట్టెను తెరిచింది. అందులోని ఎర్రటి డైరీని బయటకు తీసింది. ఆ బావి దగ్గర దొరికిన గాజు ముక్కను డైరీ పేజీల మధ్య ఉంచి, నీలి రంగు సిరాతో వేగంగా రాయడం మొదలుపెట్టింది:
“కార్తీక్… ఈ పొద్దు బావి కాడ నీ ఆనవాళ్లు దొరికినాయి సామీ! ఆ విరిగిన గాజుల చప్పుడు నా గుండెల్లో ఇంకా మోగుతానే ఉంది. నువ్వు నా కోసం పడే ఆరాటం నాకూ అర్థమవుతా ఉంది. కానీ నువ్వు కాలం దాటి ఇటురావడానికి ప్రయత్నించొద్దు కార్తీక్! ఈ కాలాల సరిహద్దు చాలా ప్రమాదకరమైనది. నువ్వు ఆ వెలుగులో చిక్కుకుంటే నీ ప్రాణాలకే ప్రమాదం! కానీ… నా జ్ఞాపకంగా ఈ గాజు ముక్కను నీ కాలానికి పంపుతున్నా. ఇది నీకు చేరుతుందో లేదో నాకు తెలీదు!”
శశిరేఖ ఆ డైరీని మూసి, ఇనుప పెట్టెలో పెట్టి తాళం వేసింది.
ఇక్కడ 2026లో… కార్తీక్ తన బెంగళూరు రూమ్లో పడుకుని ఉన్నాడు. హఠాత్తుగా అతని రూమ్లో ఉష్ణోగ్రత పడిపోయింది. చలిగాలులు వీచాయి. టేబుల్ మీద ఉన్న ఆ పాత ఇనుప పెట్టె నుండి ‘కిర్రు’ మంటూ తాళం దానంతట అదే తెరుచుకున్న శబ్దం వచ్చింది!
కార్తీక్ ఉలిక్కిపడి లేచాడు. పెట్టె దగ్గరికి వెళ్లాడు. ఆ పెట్టెలో ఉన్న డైరీ పక్కన… సరికొత్తగా ఒక విరిగిన పచ్చటి గాజు ముక్క మెరుస్తోంది! అది అతను తన చెల్లెలి కోసం నిన్ననే కొని టేబుల్ మీద పెట్టిన మోడ్రన్ స్మార్ట్ గాజు ముక్కే! అది 1990ల కాలం గుండా ప్రయాణించి, శశిరేఖ స్పర్శను మోసుకొచ్చి మళ్లీ ఇక్కడికి చేరింది!
కార్తీక్ ఆ గాజు ముక్కను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. దానిమీద శశిరేఖ చేతి వేలిముద్రల సువాసన, మట్టి వాసన ఇప్పటికీ పచ్చిగా ఉన్నాయి. డైరీ తెరిచి చూస్తే, శశిరేఖ రాసిన కొత్త పేజీ ప్రత్యక్షమైంది.
“శశీ… నువ్వు నన్ను రావద్దంటున్నావు. కానీ నీ గాజుల చప్పుడు నా గుండెను పిండేస్తోంది. నిన్ను ఆ ఊరి ప్రెసిడెంట్ నుండి, ఆ కష్టాల నుండి కాపాడకుండా నేను ప్రశాంతంగా ఉండలేను. మనం కలుసుకునే రోజు దగ్గరలోనే ఉంది!” అని కార్తీక్ ఆ డైరీలో రాశాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే శశిరేఖ ఊర్లో పెద్ద గందరగోళం మొదలైంది. ఊరి ప్రెసిడెంట్ కొడుకు రాంభూపాల్ రెడ్డి తన గూండాలతో కలిసి శశిరేఖ ఇంటి ముందుకు వచ్చాడు.
“ఏమే శశిరేఖా! వచ్చే పౌర్ణమికి నీకు నాకూ పెళ్లి అని మీ నాయన మాట ఇచ్చినాడు. కానీ నువ్వేందో పాడుబడిన బావి కాడికి పోయి ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్నావంట? ఆ డైరీలో ఎవరి పేరో రాసుకుంటున్నావంట? నిజం చెప్పు… ఎవడాడు?” అని గద్దించాడు.
శశిరేఖ ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చి, “నా మనసులో ఉన్నోడు ఈ ఊర్లో లేడు. వాడు యుగాలు దాటినా నా కోసం వస్తాడు. నిన్ను పెళ్లి చేసుకునే ప్రసక్తే లేదు!” అని ముఖం మీదే చెప్పేసింది.
రాంభూపాల్ రెడ్డి కోపంతో రగిలిపోయాడు. “వచ్చే పౌర్ణమి రాత్రికి నిన్ను బలవంతంగా అయినా గుడికి తీసుకెళ్లి తాళి కడతా! నిన్ను ఎవడు కాపాడతాడో నేను చూస్తా!” అని సవాల్ చేసి వెళ్ళిపోయాడు.
శశిరేఖ కళ్లల్లో భయం నిండింది. వచ్చే పౌర్ణమికి ఇంకా కేవలం ఐదు రోజులు మాత్రమే ఉంది!
ఆ రాత్రి శశిరేఖ డైరీలో ఆఖరిగా ఇలా రాసింది: “కార్తీక్… పౌర్ణమి రాత్రి నా జీవితానికి ఆఖరి పరీక్ష. ఆ రోజు రాత్రి శివాలయంలో నా పెళ్లి బలవంతంగా జరగబోతోంది. నువ్వు రాకపోతే నా ప్రాణాలు ఈ బావిలోనే కలిసిపోతాయి సామీ!”
2026లో ఉన్న కార్తీక్ ఆ సందేశం చదివాడు. అతని కళ్లల్లో నిప్పులు చెరిగాయి. ఐదు రోజుల్లో పౌర్ణమి రాబోతోంది. కాలాల సరిహద్దులను బద్దలు కొట్టి అయినా సరిగ్గా ఆ పౌర్ణమి రాత్రికి శశిరేఖను కాపాడటానికి తను 1990ల కాలంలోకి వెళ్లాలి!
అసలు కార్తీక్ 2026 నుండి 1990కి ప్రయాణించగలిగాడా? పౌర్ణమి రాత్రి శివాలయంలో ఏం జరిగింది? రాంభూపాల్ రెడ్డి నుండి శశిరేఖను కార్తీక్ ఎలా కాపాడాడు?
ఆకాశంలో నిండు పౌర్ణమి చంద్రుడు దేదీప్యమానంగా వెలుగుతున్నాడు. రాయలసీమ కొండల మధ్య ఉన్న పాత శివాలయం దివ్వెల వెలుగులతో మెరిసిపోతోంది. కానీ ఆ వెలుగుల్లో ఆనందం లేదు… ఒక భయానకమైన నిశ్శబ్దం అలముకుంది.
గుడి మండపంలో సన్నాయి మేళాలు మోగుతున్నాయి. ఊరి ప్రెసిడెంట్ కొడుకు రాంభూపాల్ రెడ్డి పట్టువస్త్రాలు కట్టుకుని గర్వంగా కూర్చున్నాడు. అతని గూండాలు గుడి చుట్టూ కాపలా కాస్తున్నారు. పెళ్లిపీటల మీద ఎర్రటి పట్టుచీర కట్టుకుని శశిరేఖ కూర్చుంది. ఆమె కళ్లల్లో కన్నీళ్లు ఆరడం లేదు. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి. కానీ ఆమె మనసులో మాత్రం ఒకటే నామం స్మరిస్తోంది… “కార్తీక్… కార్తీక్…”.
“ఏమే శశీ! ఇంకా ఆ కలల మనిషి కోసమే చూస్తున్నావా? ఈ పాటికి నీ మొగుడు ఏ కాలంలో ఉన్నాడో గానీ, ఈ రాత్రికి ముహూర్తం దాటిపోకుండా నీ మెడలో తాళి పడాల్సిందే!” అని నవ్వాడు రాంభూపాల్ రెడ్డి.
పురోహితులు మంత్రాలు చదవడం ప్రారంభించారు. శశిరేఖ తన వడిలో దాచుకున్న ఆ పాత డైరీని, దాని పక్కనే ఉన్న విరిగిన స్మార్ట్ గాజు ముక్కను గట్టిగా పట్టుకుంది. “ఓ నా సామీ! నా ప్రాణాలు పోయినా సరే, ఈ తాళిని నా మెడలో పడనియ్యను. నువ్వు వస్తావని నాకు నమ్మకం ఉంది!” అని గుండెల్లో ప్రార్థించింది.
సరిగ్గా అదే సమయంలో… 2026వ సంవత్సరం, పౌర్ణమి రాత్రి. బెంగళూరులోని పాత శివాలయం ఆవరణలో నిలబడి ఉన్నాడు కార్తీక్. అతని చేతిలో శశిరేఖ రాసిన ఆ పాత డైరీ ఉంది. ఆకాశంలో నిండు చంద్రుడు సరిగ్గా శిఖరానికి చేరుకున్న క్షణంలో… డైరీలోని అక్షరాలు తీవ్రమైన నీలి రంగు కాంతితో ప్రకాశించడం మొదలుపెట్టాయి!
కార్తీక్ చేతిలోని స్మార్ట్ వాచ్ డిజిటల్ స్క్రీన్ పిచ్చిగా ఊగిసలాడడం మొదలైంది. సంవత్సరాలు వేగంగా వెనక్కి నడుస్తున్నాయి… 2026… 2010… 2000… 1990!
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి తుఫానులా మారింది. కాలాల మధ్య ఉన్న అదృశ్య గోడలు కరిగిపోవడం ప్రారంభమయ్యాయి. 1990ల నాటి సన్నాయి మేళాల శబ్దం, రాంభూపాల్ రెడ్డి అరుపులు 2026లో ఉన్న కార్తీక్ చెవులకు స్పష్టంగా వినిపించాయి.
“శశీ… నేను వస్తున్నా!” అని గట్టిగా అరుస్తూ, కార్తీక్ ఆ నీలి రంగు కాంతి పుంజంలోకి అడుగు పెట్టాడు.
‘ధన్… ధన్…’ మంటూ ఆకాశంలో పిడుగులు పడ్డాయి!
1990ల నాటి శివాలయంలో ఉన్నట్టుండి గాలి వాన మొదలైంది. గుడిలోని దివ్వెలన్నీ ఒక్కసారిగా ఆరిపోయాయి. రాంభూపాల్ రెడ్డి గూండాలు కంగారుపడ్డారు. గర్భగుడి వెనుక ఉన్న పాత రాతి గోడ నుండి ఒక విస్ఫోటనం లాంటి శబ్దం వచ్చింది. ఆ గోడ బద్దలై, అందులోంచి నీలి రంగు పొగలతో కూడిన కాంతి వెలువడింది!
ఆ కాంతి మధ్య నుండి… జీన్స్ ప్యాంట్, నల్లటి జాకెట్ వేసుకుని, చేతికి మెరిసే స్మార్ట్ వాచ్ పెట్టుకున్న కార్తీక్ బయటకు వచ్చాడు!
గుడిలో ఉన్నవాళ్లందరూ నోరెళ్లబెట్టారు. 1990 నాటి మనుషులకు కార్తీక్ రూపాన్ని చూసి పిశాచం ఏమోనని భయపడ్డారు. శశిరేఖ మాత్రం కన్నీళ్లతో లేచి నిలబడింది. “కార్తీక్… నా సామీ! నువ్వు వచ్చావా!” అని బిగ్గరగా అరిచింది.
“ఎవడ్రా వీడు? ఈ వింత బట్టలేంది? కొట్టండిరా వీడిని!” అని రాంభూపాల్ రెడ్డి తన గూండాలను పురమాయించాడు.
పదిమంది గూండాలు కర్రలు, కత్తులతో కార్తీక్ మీదికి దూకారు. కానీ 2026 నాటి మోడ్రన్ మార్షల్ ఆర్ట్స్ తెలిసిన కార్తీక్, ఆ పాతకాలపు గూండాల దాడిని చాలా తేలిగ్గా తిప్పికొట్టాడు. తన స్మార్ట్ఫోన్ ఫ్లాష్లైట్ను గూండాల కళ్ల మీదకు వేగంగా తిప్పాడు. ఆ తీవ్రమైన కాంతికి అలవాటు లేని 1990ల నాటి గూండాలు కళ్లు కనపడక కేకలు పెడుతూ కింద పడిపోయారు.
కార్తీక్ వేగంగా ముందుకు వెళ్లి రాంభూపాల్ రెడ్డి చేతిలో ఉన్న తాళిని తన్ని, ఒక్క దెబ్బతో అతడిని కింద పడేసాడు. “ఇంకొక్క అడుగు ముందుకు వేస్తే ప్రాణాలతో ఉండవు!” అని హెచ్చరించాడు.
కార్తీక్ శశిరేఖ దగ్గరికి పరుగెత్తాడు. శశిరేఖ కళ్లల్లో ఆనందబాష్పాలు కారుతుండగా, కార్తీక్ చేయి పట్టుకుంది. రెండు వేర్వేరు కాలాల చేతులు… చివరకు నిజంగా ఒకదానికొకటి స్పృశించుకున్నాయి! ఆ స్పర్శలో ముప్పై ఆరేళ్ల విరహం కరిగిపోయింది.
“దా శశీ… పదా వెళ్దాం!” అని కార్తీక్ ఆమె చేయి పట్టుకుని ఆ మాయా ద్వారం వైపు పరుగెత్తాడు.
అయితే, కాలచక్రం తన నియమాలను అంత తేలిగ్గా ఉల్లంఘించనివ్వదు!
కార్తీక్, శశిరేఖల చేతులు కలిసిన క్షణంలో… ఆ మాయా ద్వారం ఊగిసలాడడం మొదలైంది. ఆకాశంలో మబ్బులు రక్తం రంగులోకి మారాయి. కాలాల సమతుల్యత దెబ్బతింటోందని, 1990ల నాటి ప్రకృతి తిరగబడుతోందని కార్తీక్కు అర్థమైంది. 1990 కి చెందిన శశిరేఖను 2026కి తీసుకెళ్లడం అంత తేలిక కాదని, అలా చేస్తే కాలచక్రం విస్ఫోటనం చెంది ఇద్దరి ఉనికి మాయమైపోతుందని కాలం సంకేతాలు ఇచ్చింది.
“కార్తీక్! నా శరీరం కాలిపోతున్నట్టు ఉంది సామీ!” అని శశిరేఖ కేక పెట్టింది. 1990 కాలం ఆమెను వెనక్కి లాగుతోంది.
కార్తీక్ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. “శశీ… నిన్ను కాపాడటానికి వచ్చాను, కానీ నిన్ను నా కాలానికి తీసుకెళ్తే నీ ప్రాణాలకే ప్రమాదం!” అని గ్రహించాడు.
కార్తీక్ వెంటనే శశిరేఖను పక్కనే ఉన్న సురక్షితమైన ప్రదేశంలో నిలబెట్టి, రాంభూపాల్ రెడ్డి అక్రమాలకు సంబంధించిన పత్రాలు, ఆ సమయంలో అక్కడ ఉన్న పోలీసులకు సమాచారం అందేలా ఆ రాత్రే ప్లాన్ చేసి శశిరేఖకు రక్షణ కల్పించాడు.
“శశీ… నేను నా కాలానికి తిరిగి వెళ్లక తప్పదు. కానీ నిన్ను ఆ రాక్షసుడి నుండి కాపాడాను. నువ్వు ధైర్యంగా బతుకు. నేను 2026లో నీకోసం మళ్లీ పుడతాను… లేదా నిన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తాను!” అని చెప్పాడు.
శశిరేఖ కన్నీళ్లతో, “నువ్వు ఇచ్చిన ఈ ప్రాణంతో నేను బతుకుతాను కార్తీక్. నీ జ్ఞాపకాలతోనే నా శ్వాస సాగుతుంది!” అంది.
కార్తీక్ ఆ మాయా ద్వారంలోకి తిరిగి అడుగుపెట్టాడు. వెనక్కి ప్రయాణిస్తూ 2026కి చేరుకున్నాడు.
రూమ్లోకి వచ్చి చూసేసరికి… డైరీ పక్కన ఒక కొత్త సమాచారం ఉంది. 1990లో శశిరేఖ క్షేమంగా ఉండి, ఒక గొప్ప ఉపాధ్యాయినిగా మారి సమాజానికి సేవ చేసిందని చరిత్ర మారిపోయింది! కానీ… 2026లో ఉన్న కార్తీక్కు ఇప్పుడు ఒక పెద్ద సవాల్ ఎదురైంది. శశిరేఖ ఆత్మ పునర్జన్మ ఎత్తి ఇప్పుడు బెంగళూరులోనే ఉంది!
ఆమెను కార్తీక్ ఎలా కనుగొనబోతున్నాడు? వర్తమానంలో వారిద్దరూ ఎలా ఒకటి కాబోతున్నారు?
1990 పౌర్ణమి రాత్రి గుడిలో శశిరేఖను కాపాడిన తర్వాత, కాలచక్రం గుండా ప్రయాణించి 2026కి తిరిగి వచ్చాడు కార్తీక్. అతని రూమ్లో వాతావరణం ప్రశాంతంగా ఉంది. కానీ అతని మనసంతా శశిరేఖ చుట్టే తిరుగుతోంది.
“నేను గతాన్ని మార్చాను కదా, మరి నా శశీ ఏమైంది? ఆమె జీవితం ఎలా గడిచింది?” అనుకుంటూ వెంటనే తన ల్యాప్టాప్ తెరిచి, రాయలసీమ పాత రికార్డులను మళ్లీ వెతికాడు. ఈసారి చరిత్ర పూర్తిగా మారిపోయింది!
ఆ పాత వార్తాపత్రిక డిజిటల్ పేజీలో ఇలా ఉంది: “పెళ్లి పీటల నుండి తప్పించుకుని పోలీసులను ఆశ్రయించిన ధీర వనిత శశిరేఖ. ఊరి ప్రెసిడెంట్కు జైలు శిక్ష!”
కార్తీక్ కళ్లలో ఆనందం నిండింది. కానీ, తర్వాతి వార్త చదివి అతని గుండె పగిలినంత పనైంది. అందులో ఇలా ఉంది:
“శశిరేఖ జీవితాంతం వివాహం చేసుకోలేదు. ఆమె ఊర్లోని పిల్లల కోసం బడి కట్టించి గొప్ప ఉపాధ్యాయినిగా సేవ చేసింది. తన ఊహల్లో ఉన్న ఒక అదృశ్య వ్యక్తి కోసం ఆమె కడదాకా ఎదురుచూసింది. గతేడాదే (2025లో) ఆమె అనారోగ్యంతో కన్నుమూసింది.”
కార్తీక్ గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. “నా కోసం… ముప్పై ఆరేళ్లు ఒంటరిగా బతికిందా? నన్ను మళ్లీ చూస్తుందన్న ఆశతోనే ప్రాణాలు వదిలిందా!” అని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు కార్తీక్. తన ప్రాణాన్ని కాపాడిన వాడి కోసం ఒక పల్లెటూరి పిల్ల చేసిన త్యాగం అతన్ని కుదిపేసింది.
సరిగ్గా అప్పుడే టేబుల్ మీద ఉన్న ఆ ఎర్రటి డైరీ నుండి ఒక చిన్న కాంతి వెలువడింది. కార్తీక్ వణుకుతున్న చేతులతో దాన్ని తెరిచాడు. అందులో ఆఖరి పేజీ… శశిరేఖ చనిపోవడానికి ముందు రాసిన ఆఖరి అక్షరాలు కనిపించాయి.
అక్షరాలు పాతబడిపోయి, ఎండిపోయిన మల్లెపూల రంగులోకి మారిపోయి ఉన్నాయి. ఆమె రాసిన ఆఖరి సందేశం అది:
“కార్తీక్… నా సామీ! ఆ రాత్రి నువ్వు నన్ను కాపాడి వెళ్ళిపోయినాక, నా ప్రాణానికి ఎక్కడలేని ధైర్యం వచ్చింది. నా జీవితాన్ని నేను నీ పేరుతోనే బతికినాను. నాకు తెలుసు కార్తీక్, నువ్వు 2026లో ఉంటావని. మన మధ్య కాలం వేరు కావచ్చు, కానీ మన ఆత్మలు ఒక్కటే. నేను నా ఆఖరి శ్వాస వరకు నీ కోసమే వేచి చూశాను. నాకు ముసలితనం వచ్చినా నీ రూపాన్ని నా కళ్ల ముందు అట్టాగే నిలుపుకున్నా! ఈ జన్మకు ఇంతే సామీ… మళ్లీ జన్మ అంటూ ఉంటే, నీ కాలంలోనే, నీ కళ్ల ముందే పుడతాను. ఆ దేవుడు కరుణిస్తే నా 1990ల నాటి జ్ఞాపకాలన్నీ నాకు గుర్తుండేలా మళ్లీ పుడతాను. నా డైరీ చివర ఒక చిరునామా రాస్తున్నా… బెంగళూరులో ఉన్న ఒక ఆశ్రమం అది. అక్కడికి వెళ్లి చూడు!”
మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే కార్తీక్ ఆ డైరీ పట్టుకుని బెంగళూరులోని ఒక పాత అనాథాశ్రమానికి పరుగెత్తాడు. అక్కడ ఉన్న నిర్వాహకురాలిని కలిసి శశిరేఖ గురించి అడిగాడు.
ఆమె నిట్టూరుస్తూ, “అవును బాబూ, ఆమెకు ఈ ఆశ్రమంతో ఎంతో అనుబంధం ఉండేది. ఇక్కడి పిల్లల చదువు కోసం ఎంతో సాయం చేసింది. కానీ చనిపోయే ముందు మాకు ఒక వింత మాట చెప్పింది. ‘నా కార్తీక్ అనే కుర్రాడు సరిగ్గా ఏడాది తర్వాత నన్ను వెతుక్కుంటూ ఇక్కడికే వస్తాడు. వాడికి ఈ వస్తువు ఇవ్వండి’ అని ఒక చిన్న ప్యాకెట్ ఇచ్చింది” అంటూ ఒక పాత కవరును కార్తీక్ చేతిలో పెట్టింది.
కార్తీక్ వణుకుతున్న చేతులతో ఆ కవరును విప్పాడు. అందులో… ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితం ఆ బావి దగ్గర కాలం గుండా ప్రయాణించిన ఆ విరిగిన పచ్చటి స్మార్ట్ గాజు ముక్క ఉంది! దాని కింద ఒక చిన్న కాగితంలో ఇలా రాసి ఉంది: “కాలం నన్ను నీ దగ్గరికి తీసుకురాబోతోంది. నేను నీ చుట్టుపక్కలే ఉంటాను సామీ, నన్ను గుర్తించు!”
తిరిగి పుట్టిన ప్రేమ
కార్తీక్ ఆ గాజు ముక్కను గుండెలకు హత్తుకుని ఆశ్రమం నుండి బయటకు వచ్చాడు. ఆకాశం నిర్మలంగా ఉంది, సన్నటి జల్లు కురుస్తోంది. ఆశ్రమం పక్కనే ఉన్న ఒక పార్కు గుండా అతను భారంగా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాడు.
“నిన్ను ఎక్కడ వెతకాలి శశీ? ఈ కోట్ల మంది జనాభా ఉన్న నగరంలో నిన్ను ఎలా గుర్తించాలి?” అనుకుంటూ కన్నీరు కారుస్తున్నాడు.
హఠాత్తుగా… ఎదురుగా వస్తున్న ఒక అమ్మాయి గొడుగు గాలికి ఎగిరిపోయి కార్తీక్ ముఖానికి తగిలింది. ఆమె చేతిలోని పుస్తకాలన్నీ బురదలో పడిపోయాయి.
“అయ్యో… క్షమించండీ! చూసుకోలేదు!” అంటూ ఆమె కింద పడిపోయిన పుస్తకాలను ఏరుకోవడం ప్రారంభించింది. ఆమె పంజాబీ డ్రెస్ వేసుకుని ఉంది.
కార్తీక్ “పర్వాలేదు” అంటూ కిందకు వంగి ఆమెకు పుస్తకాలు అందించబోయాడు. ఆ క్షణంలో… ఆమె చేతికి ఉన్న పచ్చటి గాజులు అతని కంట పడ్డాయి! అందులో ఒక గాజుకి సరిగ్గా కొంచెం ముక్క విరిగిపోయి ఉంది!
కార్తీక్ గుండె వేగం ఒక్కసారిగా పెరిగింది. అతను నెమ్మదిగా తల పైకెత్తి ఆమె కళ్లల్లోకి చూశాడు. ఆ కళ్లు… ఆ నవ్వు… ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితం ఆ పాత డైరీలో శశిరేఖ గీసిన కళ్ల రూపం, పౌర్ణమి రాత్రి శివాలయంలో తాను చూసిన ఆ అమాయకమైన రూపం… సరిగ్గా అలాగే ఉన్నాయి!
ఆ అమ్మాయి పుస్తకాలు అందుకుంటూ కార్తీక్ చేతిలో ఉన్న పాత డైరీని, అందులో ఉన్న ఆ విరిగిన గాజు ముక్కను చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో ఒక వింతైన మెరుపు. కాలాల సరిహద్దులు బద్దలైనట్టు, కొన్ని వేల జన్మల జ్ఞాపకాలు ఆమె మదిలో సుడిగుండంలా తిరిగాయి.
ఆమె చేతిలోని పుస్తకాలు మళ్లీ కింద పడిపోయాయి. ఆమె కళ్లు చెమ్మగిల్లాయి. 2026 నాటి బెంగళూరు వాతావరణంలో పుట్టి పెరిగిన ఆ అమ్మాయి… ఊహించని విధంగా, కన్నీళ్లతో, అచ్చమైన రాయలసీమ యాసలో ఇలా పలికింది…
“నువ్వు వచ్చినావా… నా సామీ!”
రెండు అడుగుల దూరం… ఒకే గమ్యం
కార్తీక్ కళ్ల నుండి ఆనంద భాష్పాలు వరదలా పారాయి. పునర్జన్మలో కూడా ఆమె తన పాత జ్ఞాపకాలను మర్చిపోలేదు!
“శశీ… యుగాలు దాటి వచ్చాను నీ కోసం!” అని కార్తీక్ ఆమె చేయి పట్టుకున్నాడు.
“ముప్పై ఆరేళ్లు నీ కోసమే తపస్సు చేసినా కార్తీక్. ఆ శివుడు నా మొర ఆలకించినాడు. అందుకే మళ్లీ నీ కళ్ల ముందే, నీ కాలంలోనే నన్ను పుట్టించినాడు. ఇక నన్ను వదిలిపోవు గదా?” అని ఆమె చిన్నపిల్లలా ఏడుస్తూ కార్తీక్ గుండెలకు హత్తుకుంది.
కాల చక్రం వారి ముందు మోకరిల్లింది. 1990లో మొదలైన ఒక పల్లెటూరి పిల్ల స్వచ్ఛమైన ప్రేమ, 2026 నాటి ఒక సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ ఆరాటం… మాయా డైరీ, విరిగిన గాజులు, పౌర్ణమి రాత్రి పోరాటాలను దాటి… చివరికి ఒకే చోట కలుసుకున్నాయి.
రెండు అడుగుల దూరం మాత్రమే ఉన్న ఆ రెండు వేర్వేరు కాలాలు… ఇప్పుడు ఒకటైపోయాయి! వాళ్ళ ప్రేమ చరిత్రను తిరగరాసింది!
ఇలాంటి ఉత్కంఠభరితమైన, నిజ జీవిత ఘటనల ఆధారిత కథలు మరిన్ని చదవడానికి మా వాట్సాప్ ఛానల్ ను జాయిన్ చేసుకోండి. ప్రతి వారం కొత్త థ్రిల్లర్, సస్పెన్స్, క్రైమ్ కథలు నేరుగా మీ మొబైల్ కి వస్తాయి.
మరిన్ని అప్డేట్స్ కొరకు వాట్సాప్ చానల్ లో జాయిన్ అవ్వండి.
About the Author
