విధిని ఎదిరించిన టైమ్ ట్రావెల్ ప్రేమ! | 1990 నాటి శశిరేఖ... 2026 నాటి కార్తీక్!
బెంగళూరు మహానగరంలో రాత్రి పన్నెండు దాటినా ట్రాఫిక్ శబ్దాలు ఆగలేదు. ఆ రణగొణ ధ్వనుల మధ్య, తన రూమ్లో కూర్చొని ల్యాప్టాప్ స్క్రీన్ వైపు విసుగ్గా చూస్తున్నాడు కార్తీక్. తను ఒక సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్. కోడింగ్, డెడ్లైన్లు, క్లయింట్ కాల్స్… ఇవే అతని బతుకు. జీవితం యాంత్రికంగా, ఏ రసమూ లేని ఎడారిలా సాగిపోతోంది. మనశ్శాంతి కరువై, ఆ వారాంతం అతను బెంగళూరు నుండి తన సొంతూరైన రాయలసీమలోని ఒక పల్లెటూరికి వచ్చాడు. పాత జ్ఞాపకాలు, తాతల కాలం నాటి ఆ పెంకుటిల్లు అతనికి కాస్త ఊరటనిచ్చాయి.
ఇంటి వెనుక ఉన్న పాత సామాన్ల గదిలోకి వెళ్లినప్పుడు, మూలలో బూజు పట్టి, దుమ్ము పేరుకుపోయి ఉన్న ఒక పెద్ద ఇనుప పెట్టె అతని కంటికి పడింది. దానికి పాతకాలపు పెద్ద ఇత్తడి తాళం వేసి ఉంది. కార్తీక్కు ఎందుకో ఆ పెట్టెను తెరవాలనే కుతూహలం కలిగింది. ఇంట్లో పాత డ్రాయర్లన్నీ వెతకగా, ఒక తుప్పు పట్టిన తాళంచెవి దొరికింది. దాంతో ఆ తాళాన్ని తిప్పినప్పుడు… ‘కిర్రు’ మంటూ ఒక వింత శబ్దంతో ఆ పెట్టె తెరుచుకుంది.
ఆ పెట్టెలో కొన్ని పాత రాగి నాణేలు, ఎండిపోయిన మల్లెపూల రెబ్బలు, అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా ఎర్రటి బైండింగ్ ఉన్న ఒక పాత రఫ్ నోట్బుక్ ఉన్నాయి. అది ఒక డైరీ. కార్తీక్ ఆ డైరీని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. దాని మొదటి పేజీ తెరవగానే… ఒక అద్భుతమైన మట్టి వాసన, ఆ పాత కాగితాల పరిమళం అతని మనసును తాకింది. అందులో నీలి రంగు సిరాతో, చాలా అందమైన తెలుగు అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది: “15 మే, 1990… నా మనసులోని మాట”.
కార్తీక్ ఆ అక్షరాలను చదవడం ప్రారంభించాడు. ఆ క్షణం నుండి అతని చుట్టూ ఉన్న 2026 నాటి ప్రపంచం నిశ్శబ్దమైపోయింది. 1990ల నాటి కాలంలోకి అతని మనసు ప్రయాణించింది.
ఆ డైరీలో ఇలా రాసి ఉంది: “ఈ పొద్దు పొద్దుగాలనే లేవగానే మనసంతా ఏందో అల్లాడి పాయె గదా సామీ! ఆ రేడియోలో వచ్చే పాత పాట వింటుంటే, నా కళ్ల ముందు ఏదో తెలియని లోకం కనిపిస్తా ఉండాది. నా పేరేమో శశిరేఖ. మా నాయన నన్ను ఎంతో ముద్దుగా పెంచినాడు. కానీ ఈ ఊర్లో, ఈ ఎర్రమట్టి దారుల్లో నడుస్తా ఉంటే… నా కోసం ఎవరో, ఎక్కడో వేచి చూస్తున్నట్టు అనిపిస్తా ఉంటాది. ఈ కాలం మనుషులు నా మనసును అర్థం చేసుకోలేరు. నాకంటూ ఒకడు వస్తాడు… వాడు నన్ను దేవతలా చూసుకుంటాడు. వాడు ఎక్కడున్నాడో గానీ, నా గుండె చప్పుడు వాడికి వినపడక మానదు!”
ఆ వాక్యాలు చదువుతుంటే కార్తీక్ ఒళ్లు జలదరించింది. సాధారణంగా పుస్తకాలు చదవని అతనికి, ఆ డైరీలోని రాయలసీమ యాసలో ఉన్న అమాయకత్వం, ఆత్మీయత గుండెకు హత్తుకున్నాయి.
“ఆ ఎండల్లో, బావి కాడికి నీళ్లకు పోతుంటే, నా నీడ నాతో అంటాది… ‘నువ్వు ఒంటరిదానివి కావు శశీ, నీ కోసం యుగాలు దాటైనా ఒకడు వస్తాడు’ అని. గింత ఆశతో బతుకుతున్న నా మనసును ఈ డైరీ పేజీల్లో దాచి పెడుతున్నా. ఇది చదివే నా వాడు ఎప్పుడొస్తాడో…”
కార్తీక్ ఆ రాత్రి నిద్రపోలేదు. 2026 నాటి హై-టెక్ ప్రపంచంలో బతుకుతున్న అతనికి, 1990 నాటి ఒక అమ్మాయి రాసిన డైరీ పేజీలు పిచ్చిగా నచ్చేశాయి. ఆమె అక్షరాల వెనుక ఉన్న ప్రేమ, విరహం అతన్ని వెంటాడాయి. అది కేవలం ఒక పాత పుస్తకం కాదు… కాలాల మధ్య ఉన్న ఒక మాయా ద్వారం అని అతనికి అప్పుడే అర్థం కాలేదు.
మరుసటి పేజీ తిప్పిన కార్తీక్కు ఒక పెద్ద షాక్ తగిలింది! ఆ పేజీలో ఒక పెన్సిల్ స్కెచ్ గీసి ఉంది. ఆ బొమ్మను చూడగానే కార్తీక్ చేతిలోని డైరీ కింద పడిపోయింది. ఎందుకంటే… ఆ బొమ్మలో ఉన్న రూపం మరెవరిదో కాదు, సరిగ్గా కార్తీక్ రూపమే! జీన్స్ ప్యాంట్, టీషర్ట్ వేసుకుని, చేతికి స్మార్ట్ వాచ్ పెట్టుకున్న కార్తీక్ రూపాన్ని 1990లో ఉన్న ఆ అమ్మాయి ఎలా గీగలిగింది? అసలు ఇది ఎలా సాధ్యం?
చేతులు వణుకుతుండగా కింద పడిన ఆ డైరీని మళ్లీ పైకి తీశాడు కార్తీక్. ఆ పెన్సిల్ స్కెచ్ను వేళ్లతో తాకి చూశాడు. ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితం గీసిన ఆ బొమ్మలోని గీతలు ఇప్పటికీ చెరిగిపోలేదు. 1990లో అసలు స్మార్ట్ వాచ్ అంటే ఏంటో కూడా తెలియని కాలంలో, తన చేతికున్న వాచ్తో సహా శశిరేఖ ఎలా గీయగలిగింది? ఇది భ్రమనా లేక మాయా?
కార్తీక్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుండగా తర్వాతి పేజీ తిప్పాడు. అందులో శశిరేఖ అక్షరాలు మరింత ఆత్రుతగా సాగాయి:
“రాత్రి కలలో ఒక వింత మనిషి కనిపిస్తా ఉండాడు సామీ. మన ఊరి బస్టాండు కాడ నిలబడుకుని, చేతిలో ఏదో అద్దం ముక్క పట్టుకుని దాన్నే చూస్తా ఉండాడు. వాడు వేసుకున్న బట్టలు, ఆ చేతికున్న గడియారం అంతా వింతే! కానీ వాడి కళ్లల్లో ఏదో బాధ ఉంది. వాడు నా కోసమే చూస్తున్నాడని నా ప్రాణం చెప్తా ఉంది. అందుకే వాడు మర్చిపోకుండా నా డైరీలో వాడి రూపాన్ని దాచిపెట్టినా. ఓ నా సామీ! నువ్వు ఏ లోకంలో ఉండావో కానీ, ఒక్కసారి నా కళ్ల ముందుకు రావా?”
కార్తీక్ మతిపోయింది. ఆ అద్దం ముక్క అంటే తన చేతిలోని స్మార్ట్ఫోన్! ఆ గడియారం తన స్మార్ట్ వాచ్! అంటే శశిరేఖకు భవిష్యత్తు కనిపిస్తోందా? లేక తన వర్తమానమే ఆమెకు కలగా మారుతోందా?
ఉదయాన్నే కార్తీక్ ఆ డైరీని తీసుకుని ఊరి బస్టాండు దగ్గరికి పరుగెత్తాడు. అక్కడ శశిరేఖ రాసిన పాత గుర్తులు ఏవైనా దొరుకుతాయేమోనని అన్వేషణ మొదలుపెట్టాడు. ఊరి పెద్ద మనుషులను అడిగితే, “శశిరేఖనా? ఆ సిరివెన్నెలమ్మ కూతురా? ఆ పిల్లా ముప్పై ఏళ్ల కిందటే ఈ ఊరు వదిలి ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయింది నాయనా, ఇప్పుడు ఆమె ఎక్కడుందో ఎవరికీ తెలీదు” అని చెప్పారు.
కార్తీక్ నిరాశగా ఆ పాత బస్టాండు అరుగు మీద కూర్చున్నాడు. సరిగ్గా శశిరేఖ తన కలలో చూశానని రాసిన చోటే తను ఇప్పుడు కూర్చున్నాడు! ఆ వేడి గాలిలో ఎందుకో కార్తీక్కు ఒక వింత ఆలోచన వచ్చింది. జేబులో ఉన్న పెన్ తీసి, ఆ డైరీలోని శశిరేఖ రాసిన పేజీ కిందే తన చేత్తో రాశాడు:
“శశీ… నేను భ్రమను కాదు, నిజం. నువ్వు కలలో చూసిన మనిషిని నేనే. నా పేరు కార్తీక్. నేను 2026వ సంవత్సరంలో ఉన్నాను. మన మధ్య ముప్పై ఆరేళ్ల దూరం ఉంది. కానీ నీ అక్షరాలు నా గుండెను తాకాయి. ఈ మెసేజ్ నీకు చేరుతుందో లేదో నాకు తెలియదు, కానీ నిన్ను చూడాలని ఉంది.”
రాసేసి, విసుగ్గా డైరీని మూసి రూమ్కి వచ్చేసాడు కార్తీక్. ఇలాంటివన్నీ సినిమాల్లోనే సాధ్యం అనుకుంటూ ల్యాప్టాప్ ముందు కూర్చున్నాడు. కానీ, సరిగ్గా అర్ధరాత్రి పన్నెండు గంటలకి… రూమ్లో ఉన్న వై-ఫై రూటర్ లైట్లు వింతగా బ్లింక్ అవ్వడం మొదలయ్యాయి. టేబుల్ మీద ఉన్న ఆ పాత డైరీ నుండి ఒక నీలి రంగు కాంతి రేఖ వెలువడింది!
కార్తీక్ భయంతోనే ఆ డైరీని తెరిచాడు. అతను రాసిన అక్షరాల కింద, సరికొత్తగా నీలి రంగు సిరాతో ఇంకో వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది! అక్షరాలు ఇంకా పచ్చిగానే ఉన్నాయి, అప్పుడే రాసినట్టు ఆ సిరా తడి ఆరలేదు!
“కార్తీక్… నువ్వు రాసిన ముక్క నా కంటికి కనిపించింది సామీ! నీ అక్షరాలు నా డైరీ పేజీల్లో దానంతట అవే వెలిశాయి. నువ్వు 2026 లో ఉండావా? అంటే నా భవిష్యత్తువా నువ్వు? కాలాలు ఏదైతేనేం, నా మనసు నీకు నచ్చింది కదా! కానీ… నాకోసం నువ్వు త్వరగా రావాలి కార్తీక్. మా నాయన నాకు వచ్చే నెలలోనే ఈ ఊరి ప్రెసిడెంట్ కొడుకుతో పెళ్లి చేయాలని చూస్తున్నాడు. వాడు మంచిోడు కాదు. నువ్వు రాకపోతే నా ప్రాణాలు నిలవవు!”
కార్తీక్ చేతులు వణికాయి. కాలం దాటి ఒక అమ్మాయి తనను రక్షించమని వేడుకుంటోంది. ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితం జరిగిపోయిన గతాన్ని, 2026లో ఉన్న తను ఎలా మార్చగలడు?
విధి సవాల్ – అన్వేషణ
డైరీలో పచ్చిగా ఉన్న ఆ సిరా చుక్కలను చూస్తుంటే కార్తీక్ గుండె ఆగినంత పనైంది. 1990లో ఉన్న ఒక అమ్మాయి, 2026లో ఉన్న తనతో మాట్లాడుతోంది! ఆమె పెళ్లిని ఆపమని వేడుకుంటోంది. కానీ జరిగిపోయిన చరిత్రను తిరగరాయడం ఒక సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ వల్ల ఎలా సాధ్యం?
కార్తీక్ ఆలోచనల్లో పడ్డాడు. గతాన్ని మార్చలేకపోయినా, అసలు ఆనాడు ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవచ్చు కదా? వెంటనే ల్యాప్టాప్ తెరిచి గూగుల్లో ఆ ఊరి పాత రికార్డులు, పాత వార్తాపత్రికల డిజిటల్ ఆర్కైవ్స్ వెతకడం ప్రారంభించాడు. 1990 జూన్ నెల నాటి స్థానిక వార్తలను క్షుణ్ణంగా పరిశీలించాడు.
అలా వెతుకుతుండగా ఒక పాత వార్తా క్లిప్పింగ్ అతని కంటపడింది. దాన్ని చూడగానే కార్తీక్ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ వార్త శీర్షిక: “పెళ్లి ఇష్టం లేక ఊరి ప్రెసిడెంట్ బావిలో దూకి మునికన్య శశిరేఖ ఆత్మహత్య!”
“లేదు… ఇది జరగడానికి వీల్లేదు!” అని గట్టిగా అరిచాడు కార్తీక్. ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితం చనిపోయిన అమ్మాయి ప్రేమలో తను పడ్డాడా? ఆ అక్షరాల వెనుక ఉన్న ప్రాణం ఇప్పుడు తనను కాపాడమని అడుగుతుంటే, తను చూస్తూ ఊరుకోవాలా?
కార్తీక్ వెంటనే ఆ పాత డైరీని తీసుకుని మళ్లీ రాయడం ప్రారంభించాడు: “శశీ… నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు. ఆ ప్రెసిడెంట్ కొడుకును పెళ్లి చేసుకోకు. నువ్వు ఆత్మహత్య చేసుకోవద్దని నా ప్రాణం చెప్తోంది. నీ ఊరి వెనుక ఉన్న పాత శివాలయం గుర్తుంది కదా? అక్కడ గర్భగుడి వెనుక ఒక పెద్ద రాతి గోడ ఉంది. నేను 2026లో సరిగ్గా అదే గుడి దగ్గరికి వస్తున్నాను. కాలాలు వేరైనా మనం అక్కడ కలుద్దాం. నువ్వు 1990 జూన్ 5వ తేదీ సాయంత్రం 6 గంటలకి ఆ గుడి వెనుక రాయి దగ్గరికి రా!”
కార్తీక్ ఆ మెసేజ్ రాయగానే, డైరీలోని అక్షరాలు మెరిసి మాయమయ్యాయి. అంటే ఆ సందేశం 1990 నాటి శశిరేఖకు చేరిపోయింది!
కార్తీక్ ఆలస్యం చేయకుండా బైక్ తీసుకుని ఊరి చివర కొండపై ఉన్న ఆ పాడుబడిన శివాలయం వైపు దూసుకెళ్లాడు. ఆ గుడి ఇప్పుడు పూర్తిగా శిథిలావస్థకు చేరింది. చుట్టూ పిచ్చిమొక్కలు మొలిచాయి. సమయం సరిగ్గా సాయంత్రం ఆరు కాబోతోంది. కార్తీక్ గుడి లోపలికి వెళ్లి, గర్భగుడి వెనుక ఉన్న ఆ పాత రాతి గోడను తాకాడు.
అదే సమయంలో… ఆకాశంలో దట్టమైన మేఘాలు కమ్మేశాయి. ఉరుములు, మెరుపులతో కూడిన వింత తుఫాను మొదలైంది. కార్తీక్ చేతిలోని స్మార్ట్ వాచ్ పిచ్చిగా తిరగడం ప్రారంభించింది. 2026 కాస్తా వెనక్కి నడుస్తున్నట్టు డిజిటల్ స్క్రీన్ పై నంబర్లు మారిపోతున్నాయి!
సరిగ్గా సాయంత్రం 6 గంటలు కాగానే, ఆ రాతి గోడ అవతలి వైపు నుండి ఒక వింత కాంతి వెలువడింది. ఆ కాంతిలో ఒక నీడ కనిపించింది. లంగా ఓణీ వేసుకుని, తలలో మల్లెపూలు పెట్టుకున్న ఒక పల్లెటూరి పిల్లా… ఆమె మరెవరో కాదు, శశిరేఖ!
ఆమె రాతి గోడ అవతలి వైపు నిలబడి ఏడుస్తూ ఉంది. “కార్తీక్… నా సామీ! నువ్వు వచ్చావా? నీ మాట విని నేను పెళ్లి పీటల మీద నుండి పారిపోయి వచ్చినాను. ఊరి జనం నన్ను వెతుకుతా ఉండారు. నాకు చాలా భయంగా ఉంది కార్తీక్!” అని ఆమె గొంతు రాతి గోడలోంచి చాలా స్పష్టంగా వినిపించింది!
రెండు వేర్వేరు కాలాలు… ఆ రాతి గోడ సాక్షిగా ఒక్క క్షణం పాటు ఒకదానికొకటి తగిలాయి. కార్తీక్ ఆ గోడపై చేయి పెట్టాడు. అవతలి వైపు నుండి శశిరేఖ కూడా తన చేతిని ఆ గోడపై ఉంచింది. కాలాల సరిహద్దులు దాటి, ఇద్దరి చేతులూ ఆ రాతిపై ఒకరినొకరు స్పృశించుకున్నట్లు వింతైన వెచ్చదనం అనుభూతికి వచ్చింది!
కానీ, విధి అంత తేలిగ్గా ఒప్పుకుంటుందా? దూరం నుండి ఊరి జనం కరాల పట్టుకుని వస్తున్న శబ్దాలు వినిపించాయి. “అదిగో.. శశిరేఖ ఆ గుడి వైపే పోయింది, పట్టుకోండి!” అని అరవడం వినిపించింది.
“కార్తీక్.. వాళ్లు నన్ను వదిలిపెట్టరు. నేను నీదానినే… ఏ జన్మకైనా నీ కోసమే పుడతాను!” అని ఏడుస్తూ శశిరేఖ ఆ గోడ వెనుక ఉన్న చీకట్లోకి పరుగెత్తింది.
“శశీ… వద్దు! ఆగూ!” అని కార్తీక్ గట్టిగా అరిచాడు. కానీ ఆ క్షణంలో ఒక పెద్ద మెరుపు మెరిసి, ఆ మాయా ద్వారం మూసుకుపోయింది. వాతావరణం మళ్లీ నార్మల్ అయిపోయింది. 2026 నాటి నిశ్శబ్దం మాత్రమే మిగిలింది.
కార్తీక్ కన్నీళ్లతో తన రూమ్కి తిరిగి వచ్చాడు. శశిరేఖను తను కాపాడలేకపోయాడా? చరిత్ర మారలేదా? గుండె పగిలేలా ఏడుస్తూ మళ్లీ ల్యాప్టాప్ తెరిచి ఆ పాత వార్తాపత్రిక రికార్డులను చూశాడు.
కానీ ఈసారి ఆ రికార్డులలో ఉన్న వార్త చూసి కార్తీక్ నోట మాట రాలేదు! ఆ పాత వార్త పూర్తిగా మారిపోయింది!
కార్తీక్ కళ్లు తుడుచుకుని ల్యాప్టాప్ స్క్రీన్ను తేరిపార చూశాడు. ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితం నాటి ఆ డిజిటల్ వార్తా పత్రిక పేజీలో ఇప్పుడు ఒక సరికొత్త వార్త ప్రత్యక్షమైంది!
అంతకుముందు “శశిరేఖ ఆత్మహత్య” అని ఉన్న శీర్షిక మారిపోయి… “ఊరి ప్రెసిడెంట్ అక్రమాలు బట్టబయలు: పెళ్లి పీటల నుండి పారిపోయి పోలీసులను ఆశ్రయించిన మునికన్య శశిరేఖ. ప్రెసిడెంట్కు పదేళ్ల జైలు శిక్ష!” అని ఉంది.
కార్తీక్ గుండె ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. చరిత్ర మారింది! తను పంపిన సందేశం వల్ల శశిరేఖ ఆత్మహత్య చేసుకోకుండా ధైర్యంగా పోరాడింది. కానీ, ఆ తర్వాత ఆమె ఏమైంది? 1990లో బతికిన శశిరేఖ, ఈ 2026 నాటికి ఎక్కడుంది? ఆమె వయసు ఇప్పుడు దాదాపు యాభై ఏళ్లు దాటి ఉంటుంది కదా? కాలాల మధ్య చిక్కుకున్న ఈ ప్రేమ కథకు అసలు ముగింపు ఎలా దొరుకుతుంది?
అలసిపోయిన కార్తీక్ బెడ్ మీద వాలిపోతూ, పక్కనే ఉన్న ఆ పాత డైరీని ఆఖరిసారిగా తెరిచాడు. అందులో శశిరేఖ రాసిన ఆఖరి పేజీ ప్రత్యక్షమైంది. ఆ అక్షరాలు పాతబడిపోయి, ఎండిపోయిన మల్లెపూల రంగులోకి మారిపోయి ఉన్నాయి. ఆమె తన జీవిత చరమాంకంలో రాసిన ఆఖరి సందేశం అది:
“కార్తీక్… నా సామీ! ఆ రోజు గుడి వెనుక నీ గొంతు విన్నాక నా ప్రాణానికి ఎక్కడలేని ధైర్యం వచ్చింది. నువ్వు చెప్పినట్టే ఆ దుర్మార్గుడిని ఎదిరించి నిలబడ్డాను. నా జీవితాన్ని నేనే గెలుచుకున్నాను. కానీ నీ మీద ప్రేమతో నేను ఇంకెవరినీ పెళ్లి చేసుకోలేదు. నా జీవితాంతం నీ జ్ఞాపకాలతోనే బతికాను. నాకు తెలుసు కార్తీక్, నువ్వు 2026లో పుడతావని. మన మధ్య కాలం వేరు కావచ్చు, కానీ మన ఆత్మలు ఒక్కటే. నేను నా ఆఖరి శ్వాస వరకు నీ కోసమే వేచి చూశాను. ఈ జన్మకు ఇంతే సామీ… మళ్లీ జన్మ అంటూ ఉంటే, నీ కాలంలోనే, నీ కళ్ల ముందే పుడతాను. నా డైరీ చివర ఒక చిరునామా రాస్తున్నా… వీలైతే ఒక్కసారి అక్కడికి రా!”
ఆ లేఖ కింద బెంగళూరులోని ఒక పాత అనాథాశ్రమం చిరునామా రాసి ఉంది. అది శశిరేఖ తన జీవిత చరమాంకంలో గడిపిన చోటు.
మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే కార్తీక్ బెంగళూరులోని ఆ అనాథాశ్రమానికి వెళ్లాడు. అక్కడ ఉన్న వృద్ధురాలైన నిర్వాహకురాలిని కలిసి శశిరేఖ గురించి అడిగాడు. ఆమె నిట్టూరుస్తూ, “ఆమె చాలా గొప్ప ఆవిడ నాయనా. జీవితాంతం పెళ్లి చేసుకోకుండా ఇక్కడే పిల్లలకు సేవ చేస్తూ గడిపింది. కార్తీక్ అనే పేరును జపిస్తూ గత ఏడాదిలోనే ఆమె ప్రశాంతంగా కన్నుమూసింది. కానీ ఆమె చనిపోయే ముందు మాకు ఒక వింత మాట చెప్పింది. ‘నా కార్తీక్ సరిగ్గా ఏడాది తర్వాత నన్ను వెతుక్కుంటూ ఇక్కడికే వస్తాడు. వాడికి ఈ ప్యాకెట్ ఇవ్వండి’ అని ఒక చిన్న పార్సిల్ మాకు ఇచ్చి వెళ్ళింది” అంటూ ఒక కవరును కార్తీక్ చేతిలో పెట్టింది.
కార్తీక్ వణుకుతున్న చేతులతో ఆ కవరును విప్పాడు. అందులో ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితం తను శివాలయంలో శశిరేఖకు ఇచ్చిన ఆ పాత వెండి ఉంగరం ఉంది! దాంతో పాటు ఒక చిన్న లేఖ ఉంది: “కార్తీక్, నా ప్రేమ నిజమైతే… ఈ పాటికే నేను నీ కాలంలో మళ్లీ పుట్టి ఉంటాను. నన్ను వెతుక్కో సామీ!”
కార్తీక్ కళ్ల వెంట నీళ్లు కారుతుండగా ఆ అనాథాశ్రమం నుండి బయటకు వచ్చాడు. ఆకాశం నిర్మలంగా ఉంది. పక్కనే ఉన్న ఒక పార్కులో పిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు. కార్తీక్ ఆ పార్కు వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా… హఠాత్తుగా ఒక కాలేజీ అమ్మాయి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి అతనిని బలంగా ఢీకొట్టింది.
ఆమె చేతిలోని పుస్తకాలన్నీ కింద పడిపోయాయి. “ఐయామ్ సో సారీ అండీ, చూసుకోలేదు!” అంటూ ఆమె కింద పడిపోయిన పుస్తకాలను ఏరుకోవడం ప్రారంభించింది.
కార్తీక్ కూడా కిందకు వంగి ఆమెకు పుస్తకాలు అందించబోయాడు. ఆ క్షణంలో ఆమె కళ్లల్లోకి చూశాడు. ఆ కళ్లు… ఆ నవ్వు… ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితం ఆ పాత డైరీలో శశిరేఖ గీసిన ఆ కళ్ల రూపం, శివాలయంలో రాతి గోడ వెనుక తను చూసిన ఆ నీడ రూపం సరిగ్గా అలాగే ఉన్నాయి!
ఆ అమ్మాయి పుస్తకాలు అందుకుంటూ కార్తీక్ చేతికున్న స్మార్ట్ వాచ్ వైపు, అతని ముఖం వైపు ఒక వింతైన చూపు చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో ఏదో తెలియని పాత జ్ఞాపకం మెరిసింది. ఆమె పెదవులపై ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది.
“మిమ్మల్ని ఎక్కడో చూసినట్టు ఉందే…?” అంది ఆమె రాయలసీమ యాసతో, చాలా ఆత్మీయంగా!
కార్తీక్ కళ్లల్లో ఆనంద భాష్పాలు రాలాయి. కాల చక్రం తిరిగింది. రెండు వేర్వేరు కాలాల దూరం చెరిగిపోయింది. విధి ఓడిపోయింది, వారి పవిత్రమైన ప్రేమ గెలిచింది.
“నా పేరు కార్తీక్… నీ కోసం యుగాలు దాటి వచ్చాను శశీ!” అని మనసులోనే అనుకుంటూ, అతను కూడా చిరునవ్వుతో ఆమెకు చేయి చాచాడు.
ఆ రోజు బెంగళూరు నగరంలో సూర్యుడు సరికొత్తగా ఉదయిస్తున్నట్లు అనిపించింది. రెండు వేర్వేరు కాలాల ప్రయాణం… చివరకు ఒకే వర్తమానంలో మహా ముగింపును అందుకుంది!
మరిన్ని అప్డేట్స్ కొరకు వాట్సాప్ చానల్ లో జాయిన్ అవ్వండి.
About the Author
