భర్తాభార్యల మధ్య బంధం ఎందుకు బలహీనపడుతోంది? భేతాళుడి ప్రశ్నకు జవాబు

అర్ధరాత్రి శ్మశానం – జమ్మి చెట్టు కింద విక్రమార్కుడు

చిమ్మచీకటిని చీల్చుకుంటూ మెరుపులు మెరుస్తున్నాయి. గాలికి శ్మశానంలోని ఎండుటాకులు గిరికీలు కొడుతూ నేలను తాకుతున్నాయి. చితుల నుంచి లేచే తెల్లటి పొగ మధ్యలో విక్రమార్క మహారాజు అడుగులు ఏమాత్రం తడబడటం లేదు. ఆయన నిశ్చయమైన ముఖంతో ఆ మహా జమ్మి చెట్టును సమీపించాడు. కొమ్మకు వేలాడుతున్న శవాన్ని భుజంపైకి ఎత్తుకుని, మౌనంగా శ్మశాన సరిహద్దుల వైపు అడుగులు వేశాడు.

అప్పుడు ఆ శవంలోని భేతాళుడు కదిలాడు. అతని పెదవులపై ఒక వింత నవ్వు మెరిసింది.

“రాజా! నీ సాహసానికి హద్దుల్లేవు. నిశ్శబ్దంగా నడుస్తున్నావు సరే, కానీ ఈ రోజుల్లో మనుషులు క్షణం కూడా నిశ్శబ్దాన్ని భరించలేకపోతున్నారు తెలుసా? చేతిలో ఫోన్ మోగకపోతే పిచ్చివాళ్లయిపోతున్నారు. ఆ పిచ్చిని వదిలించుకోవడానికి ‘డిజిటల్ డిటాక్స్’ పేరిట కొండలకో, అడవులకో పారిపోతున్నారు. కానీ మనసులో ఉన్న మాయను వదిలించుకోకుండా, ఫోన్లను స్విచ్ఛాఫ్ చేస్తే మనుషులు దగ్గరవుతారా? ఇదిగో ఈ నేటి కాలపు భార్యాభర్తల కథ విను. నా ప్రశ్నకు సమాధానం తెలిసి కూడా చెప్పకపోయావో, నీ తల వేయి చెక్కలవుతుంది జాగ్రత్త!” అంటూ భేతాళుడు కథను ప్రారంభించాడు.

నవ్యనగరంలో నిశ్శబ్ద యుద్ధం – అజయ్, దివ్య

హైటెక్ సిటీలోని ఒక విలాసవంతమైన ఫ్లాట్‌లో అజయ్, దివ్య నివసిస్తున్నారు. అజయ్ ఒక ప్రముఖ ఐటీ కంపెనీలో వైస్ ప్రెసిడెంట్ కాగా, దివ్య డిజిటల్ మార్కెటింగ్ హెడ్‌గా పనిచేస్తోంది. ఇద్దరూ బాగా సంపాదిస్తున్నారు. కానీ వారి ఇంట్లో ఎప్పుడూ ఒక వింతైన నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతుంది.

ఒక సోఫాలో అజయ్ కూర్చుని ల్యాప్‌టాప్‌లో ఈమెయిల్స్ చూస్తుంటాడు; ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో దివ్య కూర్చుని ఇన్‌స్టాగ్రామ్‌లో రీల్స్ స్క్రోల్ చేస్తూ ఉంటుంది. ఇద్దరూ ఒకే గదిలో ఉంటారు కానీ, ఒకరి కళ్లలోకి మరొకరు చూసుకుని నెలలు గడిచిపోయాయి. ఏదైనా మాట్లాడాలన్నా వాట్సాప్‌లోనే మెసేజ్ చేసుకునే దుస్థితి!

ఒకరోజు ఆదివారం ఉదయం డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నప్పుడు దివ్య తీవ్ర అసహనంతో స్పూన్ కింద పడేసింది.

“అజయ్! మన పెళ్లయి ఐదేళ్లు అవుతోంది. మనం చివరిసారిగా ఎప్పుడు మనస్ఫూర్తిగా మాట్లాడుకున్నామో నీకు గుర్తా? కనీసం తింటున్నప్పుడైనా ఆ ఫోన్ పక్కన పెట్టలేవా?” అని నిలదీసింది.

అజయ్ ఫోన్ నుంచి చూపు తిప్పకుండానే, “దివ్యా! ఇది ఇంటర్నేషనల్ క్లయింట్ మెసేజ్. నేను నీలా టైమ్‌పాస్ రీల్స్ చూడటం లేదు, పని చేస్తున్నాను” అన్నాడు విసుగ్గా.

“నువ్వు పని చేస్తావు, నేను టైమ్‌పాస్ చేస్తానా? నాకూ ఆఫీస్ ఉంది. కానీ మన బంధం చచ్చిపోతోంది అజయ్. మనం ఒకే ఇంట్లో బతుకుతున్న ఇద్దరు అపరిచితులం అయిపోయాం!” అంది దివ్య కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

అజయ్‌కి కూడా ఎక్కడో తప్పు చేస్తున్నామనే భావన కలిగింది. అతను ఫోన్ స్క్రీన్ లాక్ చేసి, “సరే దివ్యా, నువ్వు చెప్పేది నిజమే. మన మెదళ్లు ఈ నోటిఫికేషన్లతో కలుషితమైపోయాయి. అందుకే వచ్చే వారం మనం ‘డిజిటల్ డిటాక్స్’ ట్రిప్‌కి వెళ్దాం. ఫోన్లు, ఇంటర్నెట్ లేని చోట కొన్ని రోజులు ప్రశాంతంగా గడుపుదాం” అని ప్రతిపాదించాడు.

ప్రకృతి ఒడిలో డిజిటల్ డిటాక్స్ రిసార్ట్

అజయ్ ఇంటర్నెట్‌లో వెతికి పశ్చిమ కనుమల్లోని ఒక లోతైన లోయలో ఉన్న ప్రత్యేకమైన “డిజిటల్ డిటాక్స్ వెల్‌నెస్ రిసార్ట్”ను బుక్ చేశాడు. ఆ రిసార్ట్ నిబంధనలు చాలా కఠినమైనవి:

రిసార్ట్ గేటు వద్దే మొబైల్స్, ల్యాప్‌టాప్స్, స్మార్ట్‌వాచ్‌లను డిపాజిట్ చేసేయాలి.

అక్కడ వై-ఫై ఉండదు, టీవీలు ఉండవు.

కేవలం పచ్చటి ప్రకృతి, పక్షుల కిలకిలరావాలు, ధ్యానం, యోగా మరియు పుస్తకాలు మాత్రమే ఉంటాయి.

మరుసటి వారం ఇద్దరూ అక్కడికి చేరుకున్నారు. గేటు వద్దే మేనేజర్ వారి రెండు ఐఫోన్లను తీసుకుని ఒక లాకర్‌లో పెట్టి తాళం వేశాడు.

మొదటి రోజు ఇద్దరికీ చాలా వింతగా అనిపించింది. అజయ్ చేతులు అసంకల్పితంగా జేబులోకి వెళ్లేవి. ఏదో వైబ్రేషన్ వచ్చినట్లు భ్రమ కలిగేది (ఫాంటమ్ వైబ్రేషన్ సిండ్రోమ్). దివ్య కూడా అందమైన ప్రకృతి దృశ్యాలు కనిపించినప్పుడల్లా ఫోటో తీసి సోషల్ మీడియాలో పోస్ట్ చేయాలనే తపనతో చేతులు పిసుకునేది. కానీ ఫోన్లు లేవు!

రెండో రోజు సాయంత్రానికి ఇద్దరూ ఒక చెట్టు కింద కూర్చున్నారు. చుట్టూ అద్భుతమైన ప్రశాంతత.

దివ్య నవ్వి, “చూశావా అజయ్! ఫోన్లు లేకపోతే ఎంత ప్రశాంతంగా ఉందో. ఇప్పుడు చెప్పు… మనం మన జీవితం గురించి మాట్లాడుకుందాం” అంది.

తెరలు తొలగాయి – మనసులు విరిగాయి

అజయ్ కాసేపు ఆలోచించి, “మాట్లాడటానికి ఏముంది దివ్యా? నువ్వు ఎప్పుడూ నా పనిని తప్పుపడతావు. నేను ఇంత కష్టపడుతోంది మన భవిష్యత్తు కోసమే కదా?” అన్నాడు.

దివ్య ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. “భవిష్యత్తు అంటే కేవలం బ్యాంక్ బ్యాలెన్సేనా అజయ్? గత రెండేళ్లుగా మా అమ్మగారింటికి రావడానికి నీకు తీరిక లేదు. నా పుట్టినరోజు నాడు కూడా ఆఫీస్ డిన్నర్ అంటూ వెళ్లావు. నీకు కెరీర్ తప్ప ఇంకేమీ పట్టదు” అంది కోపంగా.

“నువ్వు మాత్రం తక్కువా? నీ ఫాలోవర్స్, నీ లైక్స్ కోసం రోజుకు నాలుగు గంటలు అద్దం ముందే గడుపుతావు. ఇంట్లో వంటమనిషి చేసిన వంటను కూడా వంకలు పెడతావు. నీకు నాకంటే నీ వర్చువల్ ప్రపంచమే ముఖ్యం!” అని అజయ్ ఎదురుదాడి చేశాడు.

ఇంతకాలం ఫోన్ల వెనుక దాగి ఉన్న అసంతృప్తులు, పాత కోపాలు, దాచుకున్న చేదు జ్ఞాపకాలు ఒక్కసారిగా కట్టలు తెంచుకున్నాయి. స్క్రీన్లు అనే అడ్డంకి తొలగిపోయేసరికి, వారి మధ్య ఉన్న అంతరం భయంకరంగా బయటపడింది. ఆ రాత్రి వారి కాటేజ్‌లో మాటల యుద్ధం జరిగింది. ఒకరినొకరు నిందించుకుంటూ, పాత విషయాలన్నీ తవ్వుకుంటూ తెల్లవార్లూ గొడవపడ్డారు.

ప్రశాంతత కోసం వచ్చిన చోట, వారి మనసులు మరింత అశాంతితో నిండిపోయాయి.

ఊహించని మలుపు – దొంగతనంగా దాచిన ఫోన్

మూడో రోజు ఉదయం దివ్య వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లి వచ్చేసరికి, అజయ్ బాల్కనీలో ఒక మూలన నిలబడి వెనక్కి తిరిగి ఏదో గుసగుసలాడుతూ కనిపించాడు.

దివ్య అనుమానంగా దగ్గరకు వెళ్లి చూసింది. ఆమె కళ్లు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి!

అజయ్ చేతిలో ఒక చిన్న సెకండరీ స్మార్ట్‌ఫోన్ ఉంది! అతను రిసార్ట్ సిబ్బందికి తెలియకుండా బ్యాగు అడుగున ఆ ఫోన్‌ను దాచి తీసుకొచ్చాడు. ఎలాగోలా అక్కడ దొరుకుతున్న వీక్ 2G సిగ్నల్‌తో ఆఫీస్ మెయిల్స్ చెక్ చేస్తూ, ఒక క్లయింట్‌తో సీక్రెట్‌గా మాట్లాడుతున్నాడు.

దివ్య ఆవేశంతో ఊగిపోయింది. అజయ్ చేతిలోని ఫోన్‌ను లాక్కొని నేలకేసి కొట్టింది. అది ముక్కలైపోయింది!

“ఎంత మోసగాడివి అజయ్ నువ్వు! డిజిటల్ డిటాక్స్ అని నన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చి, దొంగలా ఫోన్ దాచుకుంటావా? అంటే నీకు ఈ రిలేషన్ కంటే ఆ స్క్రీనే ఎక్కువైపోయిందా? నీతో కలిసి బతకడం నావల్ల కాదు. మనం విడిపోవడమే మంచిది!” అంటూ ఏడుస్తూ గదిలోకి పరిగెత్తి తలుపు వేసుకుంది.

అజయ్ పగిలిన ఫోన్ ముక్కల వైపు చూస్తూ స్తంభించిపోయాడు. అతనికి ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు.

వృద్ధ తోటమాలి మాటలు – కనువిప్పు

బాధతో రిసార్ట్ లాన్‌లో కూర్చున్న అజయ్ వద్దకు ఒక వృద్ధ తోటమాలి వచ్చాడు. అతను అక్కడ మొక్కలకు నీళ్లు పోస్తున్నాడు. అజయ్ ముఖంలోని వేదనను చూసి ఆ పెద్దాయన పక్కనే కూర్చున్నాడు.

“బాబుగారూ! నగరాల నుంచి చాలామంది ఇలాగే వస్తుంటారు. చేతిలో ఫోన్లు లాగేసుకుంటే మనసులు కలిసిపోతాయని అనుకుంటారు. కానీ అది తప్పు బాబు” అన్నాడు శాంతంగా.

అజయ్ తలెత్తి చూసి, “అంటే?” అని అడిగాడు.

తోటమాలి ఒక ఎండిపోయిన గులాబీ మొక్కను చూపిస్తూ ఇలా అన్నాడు: “ఈ మొక్కకు రోజూ నీళ్లు పోయడం మానేసి, ఎండలో పడేస్తే ఎండిపోతుంది. అప్పుడు దాని మీద ఒక గొడుగు వేసినంత మాత్రాన అది మళ్లీ చిగురించదు కదా? దానికి మొదట్లో నీళ్లు పోయాలి, మట్టిని తవ్వాలి, ప్రేమగా చూసుకోవాలి. ఫోన్ అనేది ఒక గొడుగు లాంటిది బాబు. మీరు ఒకరికొకరు సమయం ఇవ్వడం మానేశాక, ఆ ఒంటరితనాన్ని భరించలేక ఫోన్లను అడ్డం పెట్టుకున్నారు. ఇప్పుడు ఫోన్ తీసేస్తే మీ మధ్య ఉన్న పాత గాయాలు మాత్రమే మిగిలాయి. సమస్య ఫోన్లలో లేదు… ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకునే ఓపిక, ఒకరి తప్పులను మరొకరు క్షమించే గుణం మీలో నశించాయి.”

ఆ మాటలు అజయ్ గుండెను బలంగా తాకాయి. నిజమే! తాము ఫోన్ల వల్ల దూరమవ్వలేదు… ఒకరినొకరు పట్టించుకోవడం మానేశాకే ఫోన్లకు బానిసలయ్యారు!

అజయ్ పరుగున గది వద్దకు వెళ్లి తలుపు తట్టాడు. దివ్య కాసేపటికి తలుపు తీసింది. అజయ్ ఆమె చేతులు పట్టుకుని కన్నీళ్లతో అన్నాడు:

“దివ్యా! నన్ను క్షమించు. నేను ఫోన్ వదిలేస్తే మన సమస్య తీరిపోతుంది అనుకున్నాను. కానీ అసలు సమస్య నేను నీ మనసును చదవలేకపోవడం. నీ బాధను వినే ఓపిక నాకు లేకపోవడం. ఇకపై మన మధ్య స్క్రీన్లు ఉన్నా లేకపోయినా… నా ప్రాధాన్యత ఎప్పుడూ నువ్వే. నన్ను ఒక్కసారి నమ్ము.”

దివ్య అజయ్ కళ్లలోకి చూసింది. ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత ఆ కళ్లల్లో నిజమైన పశ్చాత్తాపం, ప్రేమ కనిపించాయి. ఆమె అజయ్‌ను హత్తుకుని ఏడ్చేసింది.

భేతాళుడి క్లిష్టమైన ప్రశ్న

కథ ముగించి భేతాళుడు విక్రమార్కుడిని ఉద్దేశించి వికటహాసం చేస్తూ ఇలా అన్నాడు:

“రాజా! నేడు నగరాల్లో కోట్ల మంది దంపతులు ఇలాంటి డిజిటల్ డిటాక్స్ భ్రమల్లో బతుకుతున్నారు. అజయ్, దివ్యల మధ్య బంధం బీటలు వారి, విడాకుల స్థాయికి చేరడానికి అసలైన బాధ్యుడు ఎవరు?

మనుషులను క్షణం కూడా ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వకుండా నోటిఫికేషన్లతో ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్న ఆధునిక స్మార్ట్‌ఫోన్ సాంకేతికతా?

పని ఒత్తిడి, ఆఫీస్ డెడ్‌లైన్స్ అంటూ భార్య భావోద్వేగాలను పట్టించుకోకుండా, డిటాక్స్ క్యాంప్‌లో కూడా దొంగలా ఫోన్ వాడిన అజయ్ నిర్లక్ష్యమా?

లేక భర్త కష్టాన్ని అర్థం చేసుకోకుండా, తను కూడా సోషల్ మీడియా వ్యామోహంలో మునిగిపోతూ, సమస్య రాగానే బంధాన్ని తెంచుకోవాలనుకున్న దివ్య అసహనమా?

రాజా! ఈ ప్రశ్నకు నీ వద్ద సరైన విశ్లేషణ ఉంది. తెలిసి కూడా సమాధానం దాటవేశావో, నీ తల వేయి చెక్కలై రాలిపోతుంది!”

విక్రమార్కుడి తిరుగులేని తీర్పు

విక్రమార్క మహారాజు ప్రశాంతమైన, గంభీరమైన కంఠంతో ఇలా సమాధానమిచ్చాడు:

“భేతాళా! ఈ పరిస్థితికి సాంకేతికతనో లేదా ఒక్కరినో నిందించడం తప్పు. ఇక్కడ అసలైన లోపం ఇద్దరిలోనూ ఉన్న ‘భావోద్వేగ పారిపోకడ’ (Emotional Escapism) మరియు ‘స్వీయ పరిశీలన’ లేకపోవడమే!

సాంకేతికత కేవలం ఒక సాకు మాత్రమే: ఫోన్ అనేది ఒక నిర్జీవ వస్తువు. మనుషుల మధ్య పరస్పర అవగాహన, ప్రేమ తగ్గినప్పుడు ఆ శూన్యతను పూడ్చుకోవడానికి ఫోన్‌ను ఒక సాధనంగా వాడుకున్నారు. భార్యాభర్తలు మాట్లాడుకోవడానికి ఇష్టపడనప్పుడు మాత్రమే మధ్యలోకి మూడో వస్తువు వస్తుంది.

డిజిటల్ డిటాక్స్ భ్రమ: కేవలం ఫోన్‌ను స్విచ్ఛాఫ్ చేసినంత మాత్రాన మనసులోని అసంతృప్తులు, అహంకారాలు సమసిపోవు. బయటి డివైజ్‌లను డిటాక్స్ చేయడం కంటే ముఖ్యం… మనసులోని కోపతాపాలను, స్వార్థాన్ని ‘డిటాక్స్’ చేసుకోవడం.

ఇద్దరిదీ సమాన తప్పే: అజయ్ పనిని సాకుగా చూపి తప్పించుకుంటే, దివ్య సోషల్ మీడియాను సాకుగా చూపి తప్పించుకుంది. ఇద్దరూ తమ తప్పులను ఒప్పుకోకుండా ఒకరిపై ఒకరు నిందలు వేసుకున్నారు.

కాబట్టి, బంధాలు విచ్ఛిన్నం కావడానికి కారణం చేతిలో ఉన్న స్మార్ట్‌ఫోన్ కాదు; హృదయంలో ఉండాల్సిన క్షమాగుణం, సంభాషణ, ఓపిక లోపించడమే! వస్తువులను పక్కన పెట్టడం సులభం, కానీ అహాన్ని పక్కన పెట్టి మనిషిని మనిషిగా ప్రేమించినప్పుడే నిజమైన బంధం నిలబడుతుంది!”

విక్రమార్కుడి వివేకవంతమైన తీర్పును వినగానే భేతాళుడు ఆనందంతో నవ్వి, “శభాష్ విక్రమార్కా! బాహ్య ప్రపంచపు వస్తువులను కాకుండా అంతరంగాన్ని సరిచేసుకోవాలనే గొప్ప నిజాన్ని నేటి తరానికి చాటిచెప్పావు. కానీ రాజా, నువ్వు మౌనం వీడావు కాబట్టి నేను నీకు దక్కను!” అంటూ శవంతో సహా ఒక్క ఉదుటున గాల్లోకి లేచి, మళ్లీ ఆ మహావృక్షం కొమ్మపైకి చేరి వేలాడాడు.

విక్రమార్కుడు ఏమాత్రం విసుగు చెందకుండా, మళ్లీ ఆ శవాన్ని బంధించడానికి దృఢసంకల్పంతో చెట్టు వైపు నడిచాడు.

నీతి (Moral Lesson): డిజిటల్ తెరలను ఆపడం వల్ల మాత్రమే బంధాలు బలపడవు. మనుషుల మధ్య నిజమైన కమ్యూనికేషన్, పరస్పర గౌరవం, క్షమించే గుణం ఉన్నప్పుడే కుటుంబాలు నిలబడతాయి. సమస్య చేతిలోని ఫోన్లలో లేదు… మనసులోని ప్రాధాన్యతల్లో ఉంది!