ప్రేమ కథ: సిరా చుక్కల సాక్షిగా – ఆమె రాసిన తొలి కవిత

కాలమనేది నిశ్శబ్దంగా పారే ఒక అగాధ జలపాతం. అది ఎన్ని తరాల మనుషులను తన ప్రవాహంలో ముంచేసినా, ఎన్ని సామ్రాజ్యాల గుర్తులను ఇసుకరేణువుల్లా చెరిపేసినా.. అనురాగపు లోతుల్లోంచి పుట్టిన ఒక్క చిరు స్పర్శను మాత్రం ఏమీ చేయలేదు. కొన్ని భావాలు పుట్టినప్పుడు ఎంతటి వేడిని కలిగి ఉంటాయో, కొన్ని దశాబ్దాల చీకటి గదుల్లో మగ్గిపోయినా అదే నిప్పుకణికల్లా రగులుతూనే ఉంటాయి.

ఆ రాత్రి బెంగళూరు నగరపు నియాన్ వెలుగులు కిటికీ గాజు పలకలపై రంగురంగుల నీడలను పరుస్తున్నాయి. వర్షపు చినుకులు నగరపు ఉక్కపోతను కడిగేస్తున్నా, గదిలో కూర్చున్న కార్తీక్ అంతరంగంలో మాత్రం ఏదో తెలియని ఒక వింతైన తాపం రగులుతూనే ఉంది. ఆధునిక ప్రపంచపు కోడింగ్ తెరలు, యాంత్రికమైన జీవన ప్రయాణాలు అతడికి అలసటను మిగిల్చిన వేళ, ఆ పాత టేబుల్ ల్యాంప్ పసుపుపచ్చని వెలుగులో ఒక పాత ఇనుప పెట్టె నుంచి తీసిన ఎర్రటి తోలు బైండింగ్ డైరీ తెరచుకుని ఉంది. ఆ డైరీ పేజీలను స్పృశిస్తున్న ప్రతిసారీ, కార్తీక్ నాడీమండలంలో ఒక కొత్త ప్రపంచం ఊపిరి పోసుకుంటోంది. అది నిన్నటిదో మొన్నటిదో కాదు.. ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితపు పచ్చి మట్టి సువాసన, ఎండిపోయిన వేపపువ్వుల చేదుతీపి వాసన, పాత లాంతరు బుడ్డి పొగ కలగలిసిన ఒక అద్భుతమైన సుగంధం.

కార్తీక్ చేతి వేళ్ళు ఆ డైరీలోని నాలుగో పుటపై నిలిచాయి. ఆ కాగితం కాలపు ఒరిపిడికి కాస్తంత పసుపుపచ్చగా మారి, అంచులు నలిగిపోయి ఉంది. ఆ పుట మొదట్లోనే రెండు చిక్కటి నీలి సిరా మరకలు.. ఆకాశం నుంచి రాలిపడ్డ నక్షత్ర శకలాల్లా, లేక గుండె లోపలి నుంచి ఉబికివచ్చి ఆగిన బాష్ప బిందువుల్లా అతుక్కుని ఉన్నాయి. ఆ మరకల చెంతనే, ముత్యాల సరాల్లాంటి అందమైన తెలుగు లిపితో, పల్లెటూరి స్వచ్ఛతను నింపుకున్న రాయలసీమ ముగ్ధతతో ఇలా రాసి ఉంది: “సిరా చుక్కల సాక్షిగా – నా మనసు పలికిన తొలి కవిత”.

ఆ అక్షరాలను చదువుతున్న క్షణంలో కార్తీక్ చుట్టూ ఉన్న గది గోడలు కరిగిపోయినట్టయింది. 2026 నాటి సిమెంట్ అడవి మాయమై, అతని కళ్ల ముందు 1990ల నాటి రాయలసీమ పల్లెటూరు ప్రత్యక్షమైంది. కార్తీక మాసపు చలి గాలులు రాత్రి వేళల్లో వేపచెట్ల కొమ్మలను ఊపుతుండగా, మట్టిగోడల పెంకుటింటి వసారాలో ఒంటరిగా కూర్చున్న ఒక పదహారేళ్ల పల్లెటూరి పిల్ల శశిరేఖ రూపం అతని మదిలో రూపుదిద్దుకుంది.

ఆ రాత్రి ఆ పల్లెటూర్లో అందరూ గాఢనిద్రలో మునిగిపోయారు. కేవలం దూరంగా పొలాల్లో తిరిగే నీటి పిట్టల అరుపులు, వసారా గుంజకు వేలాడుతున్న కిరోసిన్ లాంతరు బుడ్డిలోంచి వచ్చే సన్నని ‘బుస్.. బుస్’ శబ్దం మాత్రమే ఆ నిశ్శబ్దాన్ని పలకరిస్తున్నాయి. ఆ మసక వెలుతురులో శశిరేఖ తన చేతిలోని చెక్క హోల్డర్ పెన్నును పట్టుకుని కూర్చుంది. ఆమె కాళ్లకు ఉన్న వెండి పట్టీలు నిశ్చలంగా ఉన్నాయి, తలలో తురుముకున్న సన్నజాజుల వాసన ఆ చిన్న గదిని కమ్మేస్తోంది. కానీ ఆమె గుండెల్లో మాత్రం ఒకటే తుఫాను. పగటిపూట బావి గట్టుకు నీళ్లకు వెళ్లినప్పుడు, ఊరి చివర చెరువు గట్టున నడిచినప్పుడు.. తనను ఎవరో వెన్నంటి నడుస్తున్నట్టు, తన ఊహల్లో ఎవరో ఒక అపరిచిత రాకుమారుడు నిరంతరం తనతో మాట్లాడుతున్నట్టు ఆమె మనసు పదే పదే గిలగిలా కొట్టుకుంటోంది. ఆ ఆరాటాన్ని ఎవరికీ చెప్పుకోలేక, లోకానికి తెలిస్తే పిచ్చిదానివని ముద్ర వేస్తారనే భయంతో, ఆ రాత్రి తన చేతిలోని సిరా కలానికి తన గుండె రక్తాన్ని అప్పగించింది.

అయితే, ఆ కాగితం మీద మొదటి అక్షరం పెట్టేసరికే ఆమె చేయి వణికింది. పెన్ను నిబ్బరం కోల్పోయి నిండుగా ఉన్న సిరా నుంచి రెండు చిక్కటి నీలి చుక్కలు ఆ తెల్లటి కాగితంపై జారిపడ్డాయి. ఆ మరకలను చూసి ఆమె కంగారుపడలేదు, సరికదా.. ఆ చుక్కలనే తన భావాలకు తొలి సాక్ష్యాలుగా మలచుకుంటూ, గుండె నిండా గాలి పీల్చుకుని తన తొలి ప్రణయ కవితను కాగితంపై ఒలికించింది.

ఆమె కలం నుంచి జాలువారిన ఆ కవితాత్మక భావాలు కార్తీక్ అంతరంగాన్ని నిలువునా కుదిపేశాయి:

“ఎండమావుల దారిలో నడిచే బాటసారికి ఒయాసిస్సు కలలాంటిది నీ రూపం సామీ.. ముళ్ల కంపల నడుమ విరిసిన కన్య మనసుకు చల్లని వెన్నెల జల్లు నీ ధ్యానం! కన్నులు చూడని రూపాన్ని గుండె ఎలా మోయగలదు? పేరు తప్ప మరే గుర్తూ లేని ప్రాణాన్ని ప్రాణమే అని ఎలా నమ్మేది? సిరా చుక్క నేల రాలితే లోకానికి అది మరకలా కనిపిస్తాది.. కానీ నా గుండెలో రాలిన నీ తలపు మాత్రం ప్రతి రాత్రి ఒక వెన్నెల కావ్యమై నన్ను నిద్రపోనియ్యకుండా చేస్తా ఉంది! నా వయసు ఈ పల్లెటూరి మట్టి పొలిమేరలు దాటలేదు.. కానీ నా మనసు మాత్రం యుగాల సరిహద్దులు దాటి నీ కోసం పరుగులెడతా ఉంది!”

ఆ కవిత కింద శశిరేఖ తన స్వగతాన్ని రాయలసీమ యాసలో రాసుకున్న మాటలు చదువుతుంటే కార్తీక్ కనురెప్పల అంచుల నుంచి నీటి బిందువులు నిశ్శబ్దంగా రాలాయి.

“ఈ పొద్దు సాయంత్రం వేళ శివాలయం కాడ ప్రదక్షిణలు చేస్తా ఉంటే, గుడి పూజారి గారు అడిగినారు.. ‘ఏమమ్మా శశీ, కళ్లల్లో ఏదో కోరిక కనిపిస్తా ఉండాది, ఏం వరం కోరుకున్నావు తల్లీ?’ అని. ఆయనకేం చెప్పేది సామీ? నాకేం కావాలో నాకే తెలియనప్పుడు లోకానికి ఏం చెప్పేది? ‘నా కలలోకి వచ్చి నన్ను పలకరించే ఆ దిగులు కళ్ల మనిషికి ఆయుషు పోయి ఈశ్వరా’ అని ఆ లింగమయ్య కాళ్ల దగ్గర నా మనసును ఒంపేసి వచ్చినాను. ఈ కవిత రాస్తున్నప్పుడు నా పెన్ను వణికి ఈ రెండు సిరా చుక్కలు కాగితం మీద ఒలికినాయి. ఇవి సిరా చుక్కలు కావు కార్తీక్.. నీ జ్ఞాపకాల సెగలకు కరిగి నా కనుపాపల నుంచి రాలిన ప్రాణ బిందువులు! ఈ రాతలు ఈ కాలపు మనుషుల కంట పడితే నా బతుకు నవ్వులపాలవుతాది. కానీ నా ప్రాణం పోయేనాటికైనా.. ఏ యుగంలోనో ఉన్న నీ చేతికి ఈ కాగితం చేరితే, ఒక పల్లెటూరి పిల్ల నీ కోసం ఎంతగా తపించిందో నీకు అర్థమవుతాది కదా సామీ?”

ఆ వాక్యాల నిండా పరుచుకున్న ఆర్తి, ఆ అమాయకమైన ప్రేమ కార్తీక్ గుండెను పిండేసింది. అతనికి ఈ యాంత్రిక సమాజం మీద, స్వార్థపు ప్రేమల మీద ఎక్కడలేని విరక్తి కలిగింది. ఎదురుగా ఉన్న మనిషిని నమ్మలేని ఈ రోజుల్లో, కేవలం అంతరాత్మ ప్రబోధించిన ఒకే ఒక్క పేరును, ఒక అదృశ్య రూపాన్ని నమ్ముకుని, లోకాన్ని ఎదిరించి తన ఆత్మను అక్షరబద్ధం చేసిన ఆ పల్లెటూరి కన్య శశిరేఖ ఎంతటి మహోన్నతురాలు!

భావోద్వేగం కట్టలు తెంచుకోగా, కార్తీక్ కంటి నుంచి జారిన ఒక వెచ్చని కన్నీటి చుక్క సరిగ్గా ఆ ముప్పై ఆరేళ్ల క్రితం పడిన ఎండిపోయిన నీలి సిరా మరకపై పడింది.

మరుక్షణంలో గదిలో ఒక అద్భుతం సంభవించింది.

ముప్పై ఆరేళ్లుగా ఆ కాగితం నరాల్లో గడ్డకట్టుకుపోయిన ఆ పాత సిరా మరక, కార్తీక్ కన్నీటి తడి తగలగానే నెమ్మదిగా కరిగి, అప్పుడే కలం నుంచి ఒలికిన పచ్చి సిరాలా వ్యాపించడం మొదలైంది. ఆ కాగితం నుంచి ఒక సన్నని నీలిరంగు ఆవిరి లాంటి వెలుగు పైకి లేచింది. ఆ వెలుగు పరిమళంలో.. లంగా ఓణీ సర్దుకుంటూ, చేతికి మట్టి గాజులు తొడుక్కుని, అమాయకంగా చూసే పదహారేళ్ల శశిరేఖ రూపం క్షణకాలం పాటు ఆ వెలుగు తెరల వెనుక సాక్షాత్కరించినట్లయింది. ఆమె కళ్లల్లో అదే తీరని నిరీక్షణ, పెదవులపై అదే ముగ్ధమైన నవ్వు.

కార్తీక్ వణుకుతున్న చేతులతో తన జేబులోంచి పెన్ను తీశాడు. ఆ కవిత కింద, శశిరేఖ రాసిన సిరా చుక్కల పక్కనే, ఆ పచ్చి సిరా తడి ఆరకముందే తన గుండె గొంతుకను అక్షరాలుగా మార్చాడు:

“నీ సిరా చుక్కలు కాగితాన్ని మాత్రమే తాకాయి శశీ.. కానీ ఆ అక్షరాలు నా ఆత్మను శాశ్వతంగా బంధించాయి! కాలాలు నన్ను నీకు దూరంగా ఉంచినా, నీ కవిత్వానికి నేనే ఆఖరి గమ్యాన్ని.. నీ నిరీక్షణకు నేనే సమాధానాన్ని!”

అతను రాసి ముగించగానే, కిటికీ గుండా చల్లని పిల్లతెమ్మెర ఒకటి లోపలికి వీచి ఆ డైరీ పుటలను సున్నితంగా తాకింది. ఆ గాలితో పాటు వసారాలో పూసిన సన్నజాజుల వాసన కార్తీక్ గదంతా అలముకుంది. రెండు వేర్వేరు యుగాల నడుమ ఉన్న కాలపు గోడలు కూలిపోయి, సిరా చుక్కల సాక్షిగా ఆ ఇద్దరి ఆత్మలు ఒకే ప్రణయ కావ్యమై నిలిచాయి.

తాజా వార్తల అప్‌డేట్స్ కొరకు మా టెలిగ్రామ్ ఛానల్‌ని ఫాలో అవ్వండి

Navayugam TV ఛానల్‌లో జాయిన్ అవ్వండి